مردم راه میرن تو خیابون میبیننش عین خیالشون نیست
چون براشون اهمیتی نداره
اونوقت آرزوی هرشبِ من دیدنشه
خدایا میشه منم جزوی از اون مردم باشم؟
تو ذهنم هزاران بار با خودم تصور کردم که وقتی دیدمت چه واکنشی نشون بدم و چجوری خودمو کنترل کنم
ولی مطمئنم که وقتی دیدمت نمیتونم خودمو کنترل کنم:)
چرا باید اونایی که اصن تورو نمیشناسن ببیننت ولی من نه؟!
چرا من جزوی از اون آدمای توی خیابون نیستم که از کنارت رد شم؟