در سال 1970، یکی از جالب ترین اتفاقات هوانوردی رخ داد. یک جنگنده آمریکایی Convair F-106 Delta Dart بدون خلبان فرود آمد. این حادثه در جریان یک پرواز تمرینی بر فراز ایالت مونتانا آغاز شد. خلبان این جنگنده، کاپیتان گری فاوست، به دلیل ورود هواپیما به حالت چرخش غیرقابل‌کنترل (شتوپور) و پس از چندین تلاش ناموفق برای بازگرداندن کنترل، مجبور به اجکت سد. اما به محض خروج خلبان، وزن او از هواپیما کم شد و این تغییر باعث شد جنگنده به‌طور خودکار از حالت شتوپور خارج شود، تعادل خود را بازیابد و به پرواز ادامه دهد. جنگنده سپس چند مایل پرواز کرد و به‌تدریج ارتفاع خود را کاهش داد تا اینکه به‌آرامی فرود آمد. این فرود به‌قدری نرم بود که هواپیما تنها آسیب‌های جزئی دید. کارشناسان معتقدند که کاهش وزن و تغییر مرکز ثقل هواپیما احتمالاً دلیل اصلی این رفتار غیرمنتظره بوده است. سپس جنگنده تعمیر شد و دوباره به خدمت بازگشت. نکته جالب این است که کاپیتان گری فاوست بعدها بار دیگر با همین هواپیما پرواز کرد. @Iran_Defender

نصب حفاظ های ضد پهپاد که بر روی ساختمان های بلند در منطقه بلگورود در روسیه که از اقسام جالب پدافند غیر عامل می باشد @Iran_Defender

💌 شب بخیر @Iran_Defender

💌 صبح بخیر @Iran_Defender

تصاویری از زیر دریایی کلاس کیلو (طارق) ۱ـ یک مورد کلاس کیلو روسی که در 13 سپتامبر 2023 توسط موشک‌های استورم سایه اوکراین مورد اصابت قرار گرفت ۲ـ تصاویری تاریخی از ورود اولین زیردریایی کلاس کیلو به ایران سال 1371 ۳ـ تصاویری از به پرواز درآمدن پهپاد ژوبین از روی زیردریایی طارق. @Iran_Defender

زیردریایی کلاس کیلو (Kilo Class) ستون اصلی توان زیرسطحی ایران زیردریایی‌های کلاس کیلو، با نام رسمی پروژه ۸۷۷ پالتوس (Project 877 Paltus) و نسخه بهبودیافته پروژه ۶۳۶ وارشاویانکا (Project 636 Varshavyanka)، از پیشرفته‌ترین زیردریایی‌های دیزلی-الکتریکی جهان به شمار می‌روند که توسط دفتر طراحی روبین (Rubin Design Bureau) در اتحاد جماهیر شوروی طراحی شده‌اند. ایران سه فروند از این زیردریایی‌ها را با نام‌های طارق (901)، نوح (902) و یونس (903) بین سال‌های ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۷ از روسیه خریداری کرد و این شناورها به ناوگان جنوب نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران (نداجا) در بندرعباس ملحق شدند. این زیردریایی‌ها سنگین‌ترین و قدرتمندترین زیرسطحی‌های عملیاتی ایران هستند. تاریخچه و منشأ: کلاس کیلو در دهه ۱۹۷۰ طراحی شد و اولین فروند آن در سال ۱۹۸۰ به خدمت نیروی دریایی شوروی درآمد. ایران پس از انقلاب اسلامی و با هدف تقویت توان دریایی خود در خلیج فارس و دریای عمان، این زیردریایی‌ها را خریداری کرد. این شناورها بخشی از برنامه نوسازی ناوگان دریایی ایران در دهه ۱۹۹۰ بودند و به عنوان اولین تجربه عملیاتی ایران با زیردریایی‌های مدرن، نقش مهمی در توسعه دانش زیرسطحی کشور ایفا کردند. هیچ شواهد مستندی مبنی بر کپی‌برداری مستقیم ایران از این کلاس وجود ندارد، اما تجربه عملیاتی آن‌ها به توسعه زیردریایی‌های بومی بعدی کمک کرده است. عملکرد و حضور در رزمایش‌ها: زیردریایی‌های کلاس کیلو در رزمایش‌های متعدد نیروی دریایی ایران، از جمله سری رزمایش‌های ولایت و ذوالفقار، حضور داشته‌اند. این شناورها به دلیل توانایی در عملیات ضدسطحی (ASuW) و ضدزیردریایی (ASW)، در سناریوهای دفاعی و آفندی مورد آزمایش قرار گرفته‌اند. کارشناسان نظامی، از جمله تحلیل‌گران مؤسسه نیروی دریایی آمریکا (U.S. Naval Institute)، این زیردریایی‌ها را به دلیل طراحی کم‌صدا و قابلیت پنهان‌کاری بالا، از جمله بی‌صداترین زیردریایی‌های دیزلی جهان توصیف کرده‌اند. با این حال، گزارش‌هایی از مؤسسه پژوهشی اینتل لب (Intel Lab) در سال ۲۰۲۱ حاکی از غیرعملیاتی بودن موقت هر سه فروند به دلیل نیاز به تعمیرات اساسی است که نشان‌دهنده چالش‌های تعمیر و نگهداری در ایران است و عدم پشتیبانی موثر طرف روس است. تسلیحات: لوله‌های اژدر: مجهز به ۶ لوله اژدر ۵۳۳ میلی‌متری در بخش جلویی، با ظرفیت حمل ۱۸ اژدر (به‌علاوه ۶ اژدر آماده شلیک). اژدرهای مورد استفاده این زیردریایی در روسیه شامل مدل‌های ۵۳-۶۵K (ضدسطحی) و TEST-71 (ضدزیردریایی) است. موشک‌های کروز: قابلیت شلیک موشک‌های کروز ضدکشتی مانند کالیبر روسی (در نسخه‌های بهبودیافته) را دارد و در برخی گزارش‌ها گفته شده نسخه های ایرانی هم از قابلیت شلیک موشک نور برخوردار هستند. اما اطلاعات دقیقی در این باره در دسترس نیست. مین‌های دریایی: توانایی حمل و رهاسازی ۲۴ مین دریایی برای عملیات مین‌گذاری را دارد. سیستم سونار MGK-400 روبیکون (Rubikon) نیز برای تشخیص اهداف زیرسطحی و سطحی به کار می‌رود. مشخصات فنی: وزن جابجایی: ۲,۳۲۵ تن (سطح) و ۳,۹۵۰ تن (غوطه‌ور) طول: ۷۴ متر عرض: ۱۰ متر پیشرانه: دیزلی-الکتریکی (۲ ژنراتور دیزلی ۳۵-DF و موتور الکتریکی PG-141) سرعت: ۱۰ گره (۱۸.۵ کیلومتر بر ساعت) در سطح، ۱۷ گره (۳۱.۵ کیلومتر بر ساعت) زیر آب عمق عملیاتی: حداکثر ۳۰۰ متر (عمق تست) برد: ۱۲,۰۰۰ کیلومتر با سرعت ۷ گره در سطح، ۷۵۰ کیلومتر زیر آب با سرعت ۳ گره خدمه: ۵۳ نفر اهمیت استراتژیک: زیردریایی‌های کلاس کیلو به دلیل توانایی عملیات در آب‌های عمیق‌تر دریای عمان و شمال اقیانوس هند، ستون اصلی توان بازدارندگی زیرسطحی ایران در برابر تهدیدات ناوگان‌های دشمن، به‌ویژه در سناریوهای احتمالی رویارویی با نیروی دریایی آمریکا، محسوب می‌شوند. کارشناسان معتقدند که طراحی کم‌صدا و تسلیحات مناسب این کلاس، آن را به ابزاری مؤثر برای مختل کردن خطوط کشتیرانی دشمن در تنگه هرمز و دریای عمان تبدیل کرده است. با این حال، محدودیت‌هایی مانند عمق کم خلیج فارس (متوسط ۵۰ متر) و چالش‌های لجستیکی تعمیرات، کارایی آن‌ها را در برخی سناریوها کاهش می‌دهد. @Iran_Defender

ویدیویی از شلیک اژدر میعاد توسط زیر دریایی کلاس کیلو (طارق) سه فروند زیردریایی کیلو خریداری شده توسط ایران از پس از تکمیل روند ساخت در کارخانه آدمیرالتی سن پترزبورگ، به ترتیب در طی سال های 1992 و 1993 و 1996 به ایران تحویل داده شدند. اولین زیردریایی پس ورود به ایران با نام طارق 901 و دو زیردریایی دیگر به ترتیب با نام نوح 902 و یونس 903 وارد خدمت شدند. که در ادامه بیشتر صحبت خواهیم کرد @Iran_Defender