توضیح اصطلاحات استفاده شده در پست بالا(در رابطه با رادار و مشتقات): رادار (Radar) رادار مخفف "Radio Detection and Ranging" (شناسایی و اندازه‌گیری فاصله با امواج رادیویی) است. سیستمی است که از امواج رادیویی برای شناسایی، ردیابی و تعیین فاصله اشیا (مثل هواپیما، کشتی یا موشک) استفاده می‌کند. امواج رادیویی به سمت هدف فرستاده می‌شوند و پس از برخورد و بازگشت، اطلاعات هدف مثل فاصله، سرعت و جهت را مشخص می‌کنند. آرایه اسکن الکترونیکی غیرفعال (PESA - Passive Electronically Scanned Array) این نوع رادار از یک منبع فرستنده مرکزی (ترانسمیتر) برای تولید امواج استفاده می‌کند. امواج تولیدی از طریق ماژول‌های تغییر فاز (Phase Shifters) به آنتن‌ها فرستاده می‌شوند تا جهت پرتو رادار به صورت الکترونیکی تغییر کند، بدون اینکه آنتن به صورت فیزیکی حرکت کند. در PESA، فرستنده و گیرنده مشترک هستند و این باعث محدودیت‌هایی مثل آسیب‌پذیری بیشتر در برابر جمینگ می‌شود. آرایه اسکن الکترونیکی فعال (AESA - Active Electronically Scanned Array) نسخه پیشرفته‌تر PESA است. در AESA، هر عنصر آنتن (یا گروهی از عناصر) یک فرستنده و گیرنده کوچک مستقل دارد. این باعث می‌شود رادار بتواند چندین پرتو را همزمان در فرکانس‌های مختلف تولید کند، مقاومت بیشتری در برابر جمینگ داشته باشد و اهداف بیشتری را ردیابی کند. AESA معمولاً سریع‌تر، دقیق‌تر و قابل‌اعتمادتر از PESA است. آنتن آرایه فازی (Phased Array Antenna) نوعی آنتن است که از تعداد زیادی عنصر کوچک تشکیل شده و می‌تواند جهت پرتو امواج را با تغییر فاز امواج ارسالی به صورت الکترونیکی تنظیم کند. این کار بدون نیاز به حرکت فیزیکی آنتن انجام می‌شود و سرعت و دقت رادار را بالا می‌برد. محرک هیدرولیکی (Hydraulic Actuator) سیستم مکانیکی است که با استفاده از فشار مایع (هیدرولیک) حرکت می‌کند. در رادار ایربیس-ای، آنتن روی یک محرک هیدرولیکی نصب شده تا بتواند به صورت مکانیکی هم حرکت کند و زاویه دید بیشتری (تا 120 درجه) داشته باشد. زاویه انحراف پرتو (Beam Deflection Angle) به حداکثر زاویه‌ای اشاره دارد که پرتو رادار می‌تواند از محور اصلی خود منحرف شود و اهداف را شناسایی کند. در ایربیس-ای، این زاویه با ترکیب اسکن الکترونیکی و حرکت مکانیکی آنتن به 120 درجه می‌رسد. پهنای باند (Bandwidth) محدوده فرکانس‌هایی است که رادار می‌تواند در آن کار کند. پهنای باند بیشتر به رادار اجازه می‌دهد اطلاعات دقیق‌تری جمع‌آوری کند و در برابر جمینگ مقاوم‌تر باشد. ایربیس-ای نسبت به رادار Bars پهنای باند دو برابری دارد. چابکی فرکانسی (Frequency Agility) به توانایی رادار برای تغییر سریع فرکانس امواج ارسالی اشاره دارد. این ویژگی باعث می‌شود رادار کمتر در معرض جمینگ (اختلال الکترونیکی دشمن) قرار بگیرد، چون دشمن نمی‌تواند به راحتی فرکانس رادار را پیش‌بینی کند. ضدجمینگ (ECCM - Electronic Counter-Countermeasures) به مجموعه تکنیک‌هایی گفته می‌شود که رادار برای مقابله با جمینگ (اختلال الکترونیکی دشمن) استفاده می‌کند. مثلاً تغییر فرکانس، استفاده از الگوریتم‌های پیشرفته برای فیلتر کردن سیگنال‌های مزاحم یا افزایش توان سیگنال. اوج توان (Peak Power) حداکثر توانی است که رادار می‌تواند در یک لحظه تولید کند. در ایربیس-ای، اوج توان 40.8 دسی‌بل گزارش شده که نشان‌دهنده قدرت بالای آن است. میانگین توان (Average Power) میانگین توانی است که رادار در طول زمان کارکردش تولید می‌کند. برای ایربیس-ای، این مقدار 35 دسی‌بل است. توان میانگین برای عملکرد پایدار و طولانی‌مدت رادار مهم است. دسی‌بل (dB) واحدی برای اندازه‌گیری شدت سیگنال یا توان است. در اینجا برای مقایسه توان رادارها استفاده شده. هر 3 دسی‌بل افزایش، به معنای دو برابر شدن توان است. مثلاً 4 دسی‌بل برتری ایربیس-ای نسبت به Bars یعنی توان آن بیش از دو برابر است. نقشه‌برداری (Mapping) قابلیتی است که رادار برای اسکن سطح زمین و ایجاد نقشه دقیق از منطقه استفاده می‌کند. این ویژگی برای مأموریت‌های هوا به زمین، مثل شناسایی اهداف زمینی یا پشتیبانی از حملات دقیق، کاربرد دارد. تیز کردن پرتو داپلر (Doppler Beam Sharpening) تکنیکی است که با استفاده از اثر داپلر (تغییر فرکانس امواج به دلیل حرکت نسبی هدف)، دقت شناسایی اهداف را افزایش می‌دهد. این روش به رادار کمک می‌کند اهداف کوچک یا نزدیک به هم را بهتر تفکیک کند. رادار با دیافراگم مصنوعی (SAR - Synthetic Aperture Radar) نوعی رادار است که با حرکت هواپیما و پردازش سیگنال‌ها، یک تصویر با رزولوشن بالا از سطح زمین ایجاد می‌کند، انگار که از یک آنتن خیلی بزرگ استفاده شده است. این برای نقشه‌برداری دقیق و شناسایی اهداف زمینی استفاده می‌شود. @Iran_Defender

مزایا و ویژگی‌ها : ایربیس-ای نسبت به رادار Bars بهبودهای قابل توجهی دارد، از جمله: افزایش بیش از دو برابری پهنای باند فرکانس عملیاتی گسترش زاویه شناسایی و ردیابی اهداف هوایی از 70 به 120 درجه در راستای آزیموت افزایش قابل توجه برد شناسایی بهبود مقاومت در برابر جمینگ این ویژگی‌ها ایربیس-ای را در سطح رادارهای پیشرفته جهانی قرار داده و آن را به گزینه‌ای ایده‌آل برای کشورهایی تبدیل کرده که به دنبال سیستم‌های راداری قدرتمند خارج از محدودیت‌های ITAR هستند. مقایسه با رادارهای دیگر ایربیس-ای از نظر توان خروجی، با اوج توان 40.8 دسی‌بل و میانگین 35 دسی‌بل، نسبت به رادار N011M Bars حدود 4 دسی‌بل برتری دارد. با این حال، این رادار همچنان از نوع PESA است و در مقایسه با رادارهای AESA (آرایه اسکن الکترونیکی فعال) مانند رادارهای مدرن غربی یا رادار جنگنده چینی J-11D، محدودیت‌هایی دارد. تبدیل ایربیس-ای به یک رادار AESA نیازمند طراحی کاملاً جدیدی است و به سادگی امکان‌پذیر نیست. @Iran_Defender

معرفی رادار ایربیس-ای (Irbis-E) جنگنده سوخوی Su-35 رادار ایربیس-ای (Irbis-E) یکی از پیشرفته‌ترین سیستم‌های راداری طراحی‌شده برای جنگنده‌های نسل 4.5 است که توسط مؤسسه طراحی تیکومیروف (NIIP) روسیه توسعه یافته و بر روی جنگنده سوخوی Su-35 نصب شده است. این رادار که از نوع آرایه اسکن الکترونیکی غیرفعال (PESA) است، به عنوان یکی از قدرتمندترین رادارهای غیر-ITAR (خارج از محدودیت‌های قوانین کنترل تسلیحات آمریکا) شناخته می‌شود و قابلیت‌های چشمگیری در مأموریت‌های هوا به هوا و هوا به زمین ارائه می‌دهد. تاریخچه و توسعه توسعه رادار ایربیس-ای از سال 2004 آغاز شد و به عنوان نسخه‌ای ارتقایافته از رادار N011M Bars (که در جنگنده Su-30MKI استفاده می‌شد) طراحی گردید. اولین نمونه این رادار در سال 2007 بر روی یک فروند Su-30M2 برای آزمایش‌های پروازی نصب شد. ایربیس-ای با بهره‌گیری از تجربه طراحی رادارهای قبلی مانند Bars و Osa، تحت مدیریت طراح ارشد، ولادیمیر زاگورودنی، به مرحله تولید رسید و هم‌اکنون در جنگنده‌های Su-35 و Su-30SM2 عملیاتی است. @Iran_Defender

مشخصات فنی: از یک آنتن آرایه فازی غیرفعال با قطر 900 میلی‌متر استفاده می‌کند که بر روی یک محرک هیدرولیکی نصب شده است. این رادار با ترکیب کنترل الکترونیکی و چرخش مکانیکی آنتن، زاویه انحراف پرتو را تا 120 درجه افزایش داده است. توان متوسط این رادار 5 کیلووات و توان پیوسته آن برای روشنایی هدف 2 کیلووات است. ایربیس-ای نسبت به رادار Bars پهنای باند دو برابری و چابکی فرکانسی بهتری دارد و از قابلیت‌های پیشرفته ضدجمینگ (ECCM) برخوردار است. عملکرد در مأموریت‌ها : در حالت هوا به هوا قادر است تا 30 هدف هوایی را به طور همزمان شناسایی و به 8 هدف به صورت هم‌زمان حمله کند. این رادار می‌تواند اهدافی با سطح مقطع راداری 3 متر مربع را در فاصله 350 تا 400 کیلومتری شناسایی کند. در حالت هوا به زمین، ایربیس-ای قابلیت نقشه‌برداری، تیز کردن پرتو داپلر و رادار با دیافراگم مصنوعی (SAR) را ارائه می‌دهد و می‌تواند 4 هدف زمینی را با سلاح‌های هدایت‌شونده دقیق مورد حمله قرار دهد، در حالی که همزمان آسمان را برای تهدیدات هوایی اسکن می‌کند. @Iran_Defender

کاربرد و آینده: رادار ایربیس-ای در حال حاضر در جنگنده‌های Su-35 و Su-30SM2 به کار گرفته شده و به دلیل توان بالا و قابلیت‌های چندمنظوره، مورد توجه کشورهای مختلفی قرار گرفته است. چین نیز علاقه خود را به این رادار و موتور AL-41F1S جنگنده Su-35 نشان داده، هرچند جنگنده J-11D این کشور از رادار AESA بهره می‌برد که پیشرفته‌تر از PESA محسوب می‌شود. با وجود عملکرد قوی، عمر عملیاتی ایربیس-ای به دلیل پیشرفت سریع فناوری‌های راداری رو به پایان است، اما همچنان به عنوان یکی از قدرتمندترین رادارهای غیر-ITAR در بازار جهانی شناخته می‌شود. جمع‌بندی: رادار ایربیس-ای با توان بالا، برد زیاد و قابلیت‌های چندمنظوره، یکی از بهترین گزینه‌ها برای جنگنده‌های نسل 4.5 مانند Su-35 است. این رادار با ارائه ترکیبی از عملکرد قوی و دسترسی‌پذیری برای کشورهایی که تحت محدودیت‌های صادراتی آمریکا نیستند، جایگاه ویژه‌ای در بازار تسلیحات جهانی دارد. با این حال، با ظهور رادارهای AESA، آینده این سیستم به نوآوری‌های بیشتر وابسته خواهد بود. @Iran_Defender

آرایه اسکن الکترونیکی (Electronically Scanned Array) این نوع رادار می‌تونه جهت نگاهش رو بدون حرکت دادن آنتنش عوض کنه. چطوری؟ با استفاده از تنظیمات الکترونیکی. فکر کن یه چراغ قوه داری که با یه دکمه می‌تونی جهت نورش رو عوض کنی، بدون اینکه خود چراغ قوه رو تکون بدی. تو این رادارها، یه سری آنتن کوچیک هستن که امواج رو می‌فرستن. با تنظیم این امواج (مثلاً با تغییر زمان یا زاویه‌شون)، جهت امواج عوض می‌شه و می‌تونی جاهای مختلف رو اسکن کنی. این روش خیلی سریع و دقیق عمل می‌کنه. مثال: رادار ایربیس-ای که تو پست دیدی، از این نوعه. آرایه اسکن مکانیکی (Mechanically Scanned Array) این نوع رادار برای عوض کردن جهت نگاهش، باید آنتنش رو به صورت فیزیکی حرکت بده. مثل یه دیش رادار که می‌چرخه تا اطراف رو ببینه. تصور کن یه نفر با یه چراغ قوه تو دستش ایستاده و برای اینکه جاهای مختلف رو روشن کنه، باید خودش بچرخه یا دستش رو تکون بده. این روش قدیمی‌تره و کندتره، چون حرکت دادن آنتن زمان می‌بره و تو موقعیت‌های سریع (مثل جنگ هوایی) ممکنه به اندازه کافی چابک نباشه. رادارهای قدیمی‌تر، مثلاً رادارهای زمان جنگ جهانی دوم، معمولاً از این نوع بودن. تفاوت اصلی: اسکن الکترونیکی: جهت امواج با تنظیمات الکترونیکی عوض می‌شه، بدون حرکت آنتن. اسکن مکانیکی: باید آنتن رو به صورت فیزیکی بچرخونی تا جهت عوض بشه. فعال و غیرفعال (در زمینه آرایه اسکن الکترونیکی) اینجا داریم درباره رادارهایی حرف می‌زنیم که اسکن الکترونیکی هستن (یعنی از نوع بالا). این رادارها به دو دسته تقسیم می‌شن: فعال (AESA) و غیرفعال (PESA). فعال (AESA - Active Electronically Scanned Array) تو این نوع رادار، هر آنتن کوچیک (یا گروهی از آنتن‌ها) یه فرستنده و گیرنده مستقل داره. مثل اینه که یه گروه آدما رو تصور کنی که هر کدوم یه چراغ قوه و یه گوشی دارن. هر نفر می‌تونه خودش نور بفرسته (امواج راداری) و خودش هم نور برگشتی رو ببینه (سیگنال برگشتی رو بگیره). چون هر آنتن مستقل کار می‌کنه، این رادار می‌تونه همزمان چند کار بکنه: مثلاً چند هدف رو ردیابی کنه، تو فرکانس‌های مختلف کار کنه و خیلی سخت‌تره که دشمن بتونه اذیتش کنه (جمینگ). AESA پیشرفته‌تره و تو جنگنده‌های مدرن مثل F-35 یا J-11D چینی استفاده می‌شه. غیرفعال (PESA - Passive Electronically Scanned Array) تو این نوع رادار، یه فرستنده مرکزی وجود داره که امواج رو تولید می‌کنه و این امواج بین همه آنتن‌های کوچیک پخش می‌شه. مثل اینه که یه نفر تو گروه یه چراغ قوه بزرگ داشته باشه و نورش رو بین بقیه تقسیم کنه. یه سری تنظیم‌کننده (تغییر‌دهنده فاز) هستن که جهت این امواج رو عوض می‌کنن تا به جاهای مختلف نگاه کنن. اما چون همه از یه فرستنده مرکزی استفاده می‌کنن، اگه دشمن اون فرستنده رو مختل کنه (جمینگ)، کل رادار به مشکل می‌خوره. PESA از AESA قدیمی‌تره، ولی هنوز تو خیلی از جنگنده‌ها مثل Su-35 (با رادار ایربیس-ای) استفاده می‌شه. تفاوت اصلی: فعال (AESA): هر آنتن فرستنده و گیرنده خودش رو داره، پس مستقل‌تر و مقاوم‌تره. غیرفعال (PESA): همه آنتن‌ها از یه فرستنده مرکزی استفاده می‌کنن، پس آسیب‌پذیرترن. یه مثال ساده برای جمع‌بندی فرض کن می‌خوای با یه چراغ قوه تو یه اتاق تاریک دنبال چیزی بگردی: اسکن مکانیکی: باید خودت بچرخی و چراغ قوه رو تکون بدی تا همه جا رو ببینی (مثل رادارهای قدیمی). اسکن الکترونیکی: می‌تونی با یه دکمه جهت نور رو عوض کنی، بدون اینکه خودت تکون بخوری (مثل PESA و AESA). رادار PESA (غیرفعال): یه چراغ قوه داری که نورش رو با آینه‌های تنظیم‌شونده به جاهای مختلف می‌فرستی. رادار AESA (فعال): به جاش یه سری چراغ قوه کوچیک داری که هر کدوم می‌تونن جداگونه نور بفرستن و کار کنن. @Iran_Defender

🇮🇷#ببینید / تخت جمشید تنها بناییست در جهان که در آن سی بار نام خدا و ۱۴۰ بار از القاب خدا استفاده شده است - جالبه توجه کسانیکه تظاهربه خداشناسی میکنند. 🔰 @Iran_Defender

پیام سرلشکر باقری از تخت جمشید - ️به دلیل ماموریتی که به استان فارس آمده بودم از مجموعه عظیم و باستانی تخت جمشید بازدید کردم. 🔰 @Iran_Defender

جت جنگنده نسل ششم شنیانگ J-50 چین در حین پرواز آزمایشی @Iran_Defender

😄 تنها درکی که از سلاح پلاسما دارم: 🔰 @Iran_Defender

🇮🇷 بازدید سردار حاجی‌زاده و صباحی‌فرد از قرارگاه پدافندی جنوب شرقی کشور (سیستان و بلوچستان) که تقریبا دیواره های پدافندی ضعيف‌تر و نفوذ پذیر تری نسبت به دیگر مناطق مرزی دارد - این بازدید در این شرایط بی‌معنی نیست. 🔰 @Iran_Defender

🇮🇷🇮🇷 پرتاب هلیکوپترهای ویتنامی به دریا توسط سربازان آمریکایی - تصاویری که می‌بینید مربوط به جنگ ویتنام است 🔹 دلیل پرتاب هلیکوپتر به دریا: عجیب اما واقعی؛ با توجه به فوریت عملیات هلیکوپترها باید به سرعت تخلیه و به محض فرود به پرواز بازگردانده می شدند، با این حال بسیاری از خلبانان ویتنام جنوبی با هلیکوپترهای خود فرار کردند و بر روی کشتیهای آمریکایی فرود آمدند، از آنجایی که فضای کافی برای تردد هلیکوپترها و سوخت گیری وجود نداشت برخی از هلیکوپترهایی که بر روی ناوهای هواپیمابر فرود آمده بودند پس از تخلیه خدمه و مسافران به بیرون رانده شدند این کار برای ایجاد فضا برای فرود بالگردهای بیشتر و تسريع عملیات انجام شد این رویداد به یکی از تصاویر نماد پایان دراماتیک جنگ ویتنام تبدیل شد و اینکه چگونه ایالات متحده مجبور شد برای نجات متحدان خود در هرج و مرج عمل کند. جنگ ویتنام (۱ نوامبر ۱۹۵۵ تا ۳۰ آوریل ۱۹۷۵) درگیری مسلحانه‌ای بود که در ویتنام، لائوس و کامبوج رخ داد و میان ویتنام شمالی (جمهوری دموکراتیک ویتنام) و ویتنام جنوبی (جمهوری ویتنام) و متحدانشان جریان داشت - ویتنام شمالی از حمایت اتحاد جماهیر شوروی و چین برخوردار بود، در حالی که ویتنام جنوبی مورد پشتیبانی ایالات متحده آمریکا و دیگر کشورهای ضد کمونیسم قرار داشت، این نبرد، دومین جنگ از سلسله جنگ‌های هندوچین و یکی از درگیری‌های نیابتی مهم در دوران جنگ سرد میان شوروی و آمریکا بود. 🔰 @Iran_Defender