دفعه بعد که ساعت ۳ نصفه‌شب روی سرم موشک می‌ریزند، ترجیح می‌دهم شانسم را با خودِ موشک امتحان کنم تا با کمیته بازجویی همسایه‌ها در پناهگاه؛ این‌که چرا فقط ۴ دقیقه بین هشدار اولیه و آژیر فاصله بود، خبرها که هرکدام با یک تأخیر جداگانه از چند طرف پخش می‌شوند، و سگ‌هایی که افتاده‌اند به جان هم و به هم پارس می‌کنند. تجربه‌ای بود که واقعاً به هیچ‌کس توصیه نمی‌کنم. @ir_mohebin

حالا از موشک ها فرار میکنند که برن تو پناهگاه صدای سگ ها ولشون نمیکنند😂 @ir_mohebin

رعد و برق و باران سیل‌آسا در بیرون، در کنار آژیرهای جنگ و سقوط موشک‌ها انگار کارگردان می‌خواهد به ما بفهماند که شخصیت اصلی در یک بحران وجودی یا بر سر یک دوراهی، پیش از یک تصمیم سرنوشت‌ساز قرار دارد @ir_mohebin

این‌که آدم با صدای رعد از خواب بپرد و خیال کند موشک زده‌اند، اصلاً جزو چیزهایی نبود که فکر می‌کرد روزی تجربه‌اش کنم. @ir_mohebin

کاربر اسقاطیلی سخنگوی عررررتش می‌گوید: زدیم، زدیم ترور کردیم، ترور کردیم و ما هم باز و باز دویدیم سمت پناهگاه. @ir_mohebin

اصلاً هم دچار تروما نیستم. اما ظاهراً بعد از ۳ سال جنگ، دیگر نمی‌توانم با صدای رعد بخوابم، چون برایم شبیه صدای موشک‌هایی است که بی‌هشدار می‌آیند. قطره‌قطره که روی سنگ بچکد، بالاخره اثرش را می‌گذارد؛ آخرش همه ما اینجا زخمی از این روزها با خودمان خواهیم داشت @ir_mohebin

مسؤولان ایران که یکی پس از دیگری جایگزین می‌شوند، باهوش‌اند. آن‌ها خیلی زود فهمیدند که کافی است در هر شبانه‌روز فقط ۲ یا ۳ موشک، در چند نوبت محدود، شلیک کنند تا بتوانند دولت اسقاطیل را فلج کنند، بیشتر سامانه‌های غیرنظامی آن را از کار بیندازند، زندگی عادی را اینجا کاملاً متوقف کنند، جامعه اسقاطیل را فرسوده، خسته، افسرده و ضعیف کنند و در میان افکار عمومی اسقاطیل، اضطراب و وحشتی پناهگاه‌نشین و مداوم بکارند. از این نظر، برای خودشان بد هم موفق نشده‌اند و این مایه تأسف ماست. و شگفت‌انگیزتر از همه این است که این وضعیت دقیقاً با نیازهای رژیم حاکم اینجا و کسی که در رأس آن ایستاده، جور درمی‌آید و انگار دقیقاً برای او دوخته شده است. @ir_mohebin

سوال خواستگاری ۱۴۰۵ : +موشک مورد علاقه‌تون چیه؟:)) @ir_mohebin

هوا ، هوای ؟؟؟!.... @ir_mohebin