مهدی کنار تربتش گِریَد برای غربتش ؛ وای امام مجتبی ..

به شانه کشیدی غم سینه اش را و یا چون بقیه تو سربار یاری؟

مبادا بدوزی نگاه دلت را ، به مردم که بازار یوسف فروشی در این دوره‌ی بد شدیدا گرفته ..

دلم با یاد تو مانوس ، پر از آهم پر از افسوس ؛ توی رواق کشور دوست زمین گیر شدم ..

روایتی‌ست که از آن بلند شد آهم ، به خانه بود پیمبر و آل طاها هم رسید نوبت کُشتی کودکان باهم ، حسین ذکر علی بود و ذکر زهرا هم در آن میانه پیمبر حسن حسن می‌گفت ، ولی شنید حسن هم حسینِ من می‌گفت کاش مانند برادر حرمی داشت حسن ، کاش مانند برادر کفنی داشت حسین هردو نورند و تفاوت سر همسر دارند ، بد زنی داشت حسن ، شیر زنی داشت حسین سر به دامان برادر حسن آخر جان داد ، کاش بالای سر خود حسنی داشت حسین ..