من دوست ندارم لحظه هارو فقط یک بار زندگی کنم و متوجه شدم که عکس‌ و فیلم‌ها پس‌انداز های اضطراری‌ان. وقتی بهم سخت می‌گذره و خسته‌م و وقتی که نمی‌دونم باید کجا برم آلبوم تصاویر رو باز می‌کنم و از پس‌انداز های اضطراری‌م استفاده می‌کنم. با اینکه ژانرش ممکنه به طور غیرمنتظره‌ای تغییر کنه اما خب تماشای تک‌تک صحنه های زندگی که دیگه نیستن و یادآوری لحظه‌هایی که واقعا زندگی کردم و واقعا خوش گذشت با آدمای متفاوت و مختلفی که توی گذشته جاگذاشتمشون و خاطراتی که ازشون باقی مونده و فریم‌هایی که کنار هم قرار میگیرن برای من مثل طناب نجات عمل می‌کنن،شاید زندگی همین یادآوری صحنه های گذشته باشه. به هر حال،من فن پروپاقرص ثبت لحظه هام.

0:52

واقعا عجب.