مفاهیمی چون «تحریم» و «فشار» در ادبیات سیاسی امروز، واژههایی حاشیهای یا واکنشهایی مقطعی نیستند؛ بلکه متنِ اصلی و موتور محرکِ استراتژیهای تقابلی محسوب میشوند. تحریمها به عنوان یک زبان جدید در سیاست جهانی، حتی در پشت میزهای گفتوگو نیز حضور دارند و به عنوان شمشیر داموکلس برای تحمیل مطالبات فزاینده عمل میکنند. در این فضا، تجربه تاریخی ثابت کرده است که عقبنشینی یا انعطاف در برابر این فشارها، نه تنها به کاهش تنش منجر نمیشود، بلکه به عنوان سیگنالی از ضعف تلقی شده و دشمن را برای طرح خواستههای جدیدتر و اعمال فشارهای مضاعفتر ترغیب میکند. در واقع، پذیرش تهدید، آغازگر چرخهای بیپایان از باجخواهی است.
نتیجهگیری راهبردی ا: در جهانی که قراردادهای بینالمللی به راحتی توسط قدرتهای بزرگ نقض میشوند و «اعتماد» به ابزاری برای خودفریبی تقلیل یافته است، تنها بدیل منطقی و عملی در برابر دیپلماسیِ اجبار، راهبرد «قویشدن همهجانبه» است. تجربه بیش از چهل سال گذشته و بدعهدیهای مکرر، این حقیقت را مبرهن ساخت که امنیت، توسعه و استقلال، مفاهیمی نیستند که بتوان آنها را از طریق میزهای مذاکره و با تکیه بر وعدههای خارجی تضمین کرد. آینده از آنِ ملتهایی است که به جای شرطیسازی حیات خود به متغیرهای بیرونی، بر پایداری، تابآوری ساختاری و تقویت مؤلفههای درونی قدرت اعم از علمی، اقتصادی و دفاعی تکیه میکنند. این قویشدن، نه یک شعار، بلکه تنها سپر دفاعی معتبر در برابر منطق بیرحمانه قدرت در جهان امروز است.
ارادتمند : #ناصرکاوه
شرح مختصری بر
عملیات الی بیت المقدس
آزادسازی خرمشهر
اثرجدید
#ناصرکاوه
#لطفانشردهید
شرح مختصری بر
عملیات الی بیت المقدس
آزادسازی خرمشهر
اثرجدید
#ناصرکاوه
#لطفانشردهید