🔴 #عاقبت_بخیری اگر #عکس بود♥️ #سردارسپهبدپاسدارشهید #محمدباقری به اتفاق همسر و دختر شهیدش که در سخرگاه ۲۳ خرداد ۱۴۰۴ در منزل مسکونی شان به دست آمریکا و رژیم صهیونیستی خانوادگی به شهادت رسیدند🌹 #مرگ_برآمریکا #مرگ_برانگلیس #مرگ_برفرانسه #مرگ_برآلمان #مرگ_برژیم_صهیونیستی #مرگ_برمنافق #مرگ_برغربگدایان_لیبرال

#شهدای_جنگ_دوازده_روزه(۲) #ناصرکاوه #پسربه‌جای_پدر!؟ سحرگاه شوم 23 خردادماه است. محمدرضا و خانواده‌اش مثل همه شب‌های دیگر در خانه‌اند. خانه‌ای جمع‌وجور و صمیمی در یکی از محلات پایتخت که سال‌ها، همان‌جا زندگی می‌کنند. شب از پشت پنجره، خزیده است توی خانه و چراغ‌ها خاموش‌اند. تنها صدایی که می‌آید، صدای نفس‌های منظم و کوتاه است. همه خوابیده‌اند. خانه در آرامش شب غرق شده‌است که صدای انفجار مهیبی در خانه می‌پیچد. بخش‌هایی از د‌رو‌دیوار خانه روی هم آوار می‌شود و موج انفجار تمام اعضای خانواده را پراکنده می‌کند. محمدرضا سراسیمه خودش را به اتاق خواب بچه‌ها می‌رساند؛ جایی که فقط غبار و آتش است. گیج و مبهوت، بچه‌ها را صدا می‌زند. نمی‌داند چه اتفاقی در حال رخ دادن است. هر احتمالی را می‌دهد. هم‌زمان به زلزله و آتش و تخریب ساختمان فکر می‌کند. از آن بیرون صدای جیغ و فریاد می‌آید. کم‌کم صدای آژیر ممتد ماشین‌های آتش‌نشان و اورژانس هم به گوشش می‌خورد. این شب قرار است تا به درازا کشیده شود. شبی که باید او زیر آوار بماند، اما پسر هفده‌ساله‌اش جان خود را از دست بدهد. حمیدضا، پسر بزرگ او قربانی ترور کور رژیم صهیونیستی کودک کش وآمریکا می‌شود و پهپادها، به‌جای پدر، پسر را نشانه می‌گیرند. #شهیددکترمحمدرضاصدیقی_کیست!؟ در آستانه‌اشرفیه، در میان سرسبزی بی‌انتهای گیلان، خانه‌ای است ساده و آرام که پشت دیوار‌های آجری و حیاط پر از شمعدانی‌اش، خانواده‌ای بزرگ و اصیل زندگی می‌کنند. محمدرضا داماد این خانواده است. در شهر کوچک و آرام همسرش، کمتر کسی او را می‌شناسد، اما از دانشمندان و چهره‌های پژوهشی برجسته کشور است. دور از سیاست و دور از هیاهو، سال‌های عمر خود را صرف ساختن فهمی تازه از پیچیده‌ترین کنش‌ها و واکنش‌های فیزیکی می‌کند. صدیقی متخصص «انفجار‌های سمپاتیک» است، حوزه‌ای که فقط افراد انگشت‌شماری از فیزیک‌دانان ایرانی در آن دانش عملی و کاربردی دارند. این نوع انفجار‌ها که در آزمایش‌های صنعتی و نظامی به کار می‌روند، نیازمند درک عمیق از موج‌برها، زمان‌بندی میلی‌ثانیه‌ای و انرژی‌هایی با ضریب بالا هستند. محمدرضا، دانش‌آموخته دانشگاه‌های داخلی و دارای چندین ثبت اختراع در صنایع حساس دفاعی کشور است. از اعضای تیم تحقیقاتی «شهید کریمی» است، گروهی ویژه در وزارت دفاع که با هدف پیشبرد دانش انفجار کنترل‌شده فعالیت می‌کنند. سال‌ها هدف تحریم‌های آمریکا و اروپاست، در حالی‌که دغدغه‌اش حفظ جان انسان‌ها از طریق طراحی سیستم‌های کم‌خطرتر است. برخلاف تصویری که دشمنان ایران از او می‌سازند، انسانی عادی، با دغدغه‌های پدری، همسری و فرزندی است. جنگ اگرچه با توپ و موشک شناخته می‌شود، اما زخمش گاهی بر دل‌ها عمیق‌تر می‌نشیند. در میان اخبار بی‌امان حملات موشکی دشمن صهیونیستی به خاک ایران، روایت شهادت پنج کودک و نوجوان از یک خانواده در شهرستان آستانه اشرفیه، یکی از تلخ‌ترین و در عین حال حماسی‌ترین فصل‌های این حوادث خون‌بار است؛ روایتی از ایمان، وفاداری و داغی که هرگز فراموش نمی‌شود. آن‌ها با هم عهد بسته بودند پنج کودک و نوجوان که پیوندی خونی و قلبی با یکدیگر داشتند، در روزهای پرالتهاب تابستان ۱۴۰۴، بعد از کلاس‌های مدرسه، بازی‌های کودکانه و آرزوهای ناتمام، تصمیم گرفتند اگر بناست پرواز کنند، با هم باشند؛ در مسیر حق، در کنار هم و برای وطن. «سید حمیدرضا» نوجوانی باهوش و آرام، «سیده مهیا» خواهر کوچک‌ترش، تازه خواندن را یاد گرفته بود و با شوق کودکانه‌اش برای رفتن به مدرسه در پاییز نقشه‌ها داشت. «یاس» دختردایی ۱۴ ساله‌اش، «امیرعلی» پسرخاله ۱۳ ساله‌اش و «میلان» پسر دایی ۷ ساله اش… این کودکان و نوجوانان که یک روز از یک خانه برخاستند، امروز به خانه دل‌های میلیون‌ها ایرانی تبدیل شده‌اند.

عکس اعضای خانواده شهید دکتر محمدرضا صدیقی که با هم شهید شدند در حمله تروریستی اسرائیل به منزل پدری شهید محمدرضا صدیقی در آستانه اشرفیه، ۱۲ نفر از اعضای خانواده این دانشمند کشورمان به شهادت رسیده‌اند...

آغاز غم در تهران ماجرا از تهران آغاز شد. «سید حمیدرضا صدیقی صابر» در نخستین روز از حملات مستقیم دشمن صهیونیستی به پایتخت، در خانه‌شان در یکی از محله‌های شرقی تهران، بر اثر اصابت موشک به شهادت رسید. هنوز خبر شهادت او در فضای مجازی دست به دست می‌شد که خانواده‌اش، برای برگزاری مراسم ختم، به خانه پدری در آستانه‌اشرفیه بازگشتند. شهادت ۵ کودک و نوجوان از یک خانواده؛ داغی سخت بر دل دیار میرزا شهر در سکوت و اندوه فرو رفته بود. خانه پدربزرگ صدیقی، با حضور همه اقوام، آماده مراسم شب ختم حمیدرضا شده بود. آتش دوباره در آستانه فرود آمد اما شب سوم تیر، آسمان دوباره رنگ خون گرفت. موشک‌های دشمن، خانه کوچک پدری را در آستانه‌اشرفیه هدف قرار دادند. یک انفجار، و بعد سکوتی مرگبار… در این تجاوز، سیده مهیا (۸ ساله)، یاس (۱۴ ساله)، امیرعلی (۱۳ ساله)، میلان (۷ ساله)، و هفت تن دیگر از اعضای خانواده صدیقی جان باختند. آن‌ها به دیدار حمیدرضا شتافتند؛ بی‌آنکه فرصت خداحافظی، گریه یا حتی وداعی داشته باشند. کودکانی که شهید شدند اما فراموش نمی‌شوند تصاویر جنازه‌های کوچک و کفن‌پوش در فضای مجازی دست به دست شد؛ لب‌های خشک‌شده‌ای که تا چند روز پیش نام «امام حسین (ع)» را زمزمه می‌کردند. کوچه‌هایی که با یادشان نفس می‌کشند خانواده‌هایی که دیگر صدای خنده از حیاط خانه‌شان نمی‌آید و کوچه‌هایی که با یادشان نفس می‌کشند. این کودکان، دیگر فقط متعلق به یک خانواده نیستند. آن‌ها امروز فرزندان یک ملت‌اند؛ نسلی که هنوز فرصت شکوفا شدن نیافته بود، اما روح‌شان برای همیشه در دل تاریخ ایران جاودانه شد. صدای آن‌ها خاموش نمی‌شود خانواده‌های شهدا اکنون با چشمانی اشک بار اما سری بلند، در مقابل مردم ایستاده‌اند و از ایمان فرزندانشان می‌گویند. نماد ایثار، نه فقط در جنگ شهادت این پنج کودک و نوجوان، صرفاً یک تراژدی انسانی نیست؛ بلکه تصویری روشن از مظلومیت و عظمت ملتی است که حتی فرزندان خردسالش با ایمان، شجاعت و معرفت، بر تاریکی غلبه می‌کنند. در حالی که افکار عمومی جهان، تصویر کودکان شهید فلسطینی را به عنوان سندی از جنایت صهیونیسم به یاد دارند، آستانه اشرفیه نیز حالا در دل خود پنج «شهید کوچک» دارد که چهره واقعی ظلم را برملا می‌سازند. در تاریخ مقاومت ملت ایران، نام‌هایی نقش بسته که با سن و سال عددی ارتباطی ندارند. حمیدرضا، مهیا، یاس، امیرعلی، میلان و همراهانشان، با شهادت خود، نه تنها خانواده که یک ملت را عزادار و در عین حال، سرافراز کردند. آن‌ها نه تنها شهید شدند، بلکه پرچم‌دار راهی شدند که نسل‌های آینده از آن خواهند گذشت؛ با ایمان، با عشق، و با نام خدا.

عکس اعضای خانواده شهید دکتر محمدرضا صدیقی که با هم شهید شدند در حمله تروریستی اسرائیل به منزل پدری شهید محمدرضا صدیقی در آستانه اشرفیه، ۱۲ نفر از اعضای خانواده این دانشمند کشورمان به شهادت رسیده‌اند...