again

هرچقدر که با خودم فکر میکنم به این نتیجه میرسم که اگه تو زندگی بقیه نبودم زندگی و حال بهتری داشتن .

"قرار بود به چی فکر کنم؟ چطور قرار بود به نبودن با تو فکر کنم؟ روز اولی که دیدمت مثل کابوسی که توی یه رویا گیر کرده، از جلوی چشمهام رد میشه...اون روز تو فقط من و نگاه کردی...اولین نگاهت و یادمه...ولی نفهمیدی با اون نگاه ساده ات من و توی چه رویایی زندونی کردی... رویای چشمات ...من توی چشمات زندانیم...حالا چطور قرار بود از حصار نگاهت فرار کنم؟"

احساس غریبی داشت، انگار روحش پژمرده و تاریک شده بود. چیزی فراتر از غمگین بودن.

کاش هیچکس به این نقطه نرسه که از خودش بپرسه مگه چی کم گذاشتم .