دوست‌داشتنتو یه جایی قایم کردم که خودتم نمیبینی هر روز چقد بهش اضافه میشه.

خسته شدم از اهمیت دادن به کسی که اهمیتی به اهمیت دادنام نمیده

کاش میتونستم این حجم از خستگی رو از خودم دور کنم شاید اون موقع جسمی و روحی حال بهتری داشتم ، شاید خوشحال تر بودم شاید زندگیم این شکلی نبود ، کاش آدم رو مخی نبودم و بقیه رو اذیت نمیکردم تا بتونم با همه ارتباط برقرار کنم و نه کسیو ناراحت کنم و نه خودم عذاب وجدان بگیرم ، کاش میتونستم حس دلتنگی رو بزارم کنار تا الان وضعم این نباشه و هر ثانیه دلتنگش نباشم ، کاش میتونستم احساساتمو خاموش کنم تا از هیچ آدمی ضربه نبینم چون بی احساس بودن بهتره از این که صبح تا شب این احساسای احمقانه رو داشته باشم. کاش اینطوری نبودم ‌.

حس میکنم تعلق ندارم؛ به این بدن ، به این روح ، به این خونه ، به این شهر .

چرا باید ینفرو دوست داشته باشی که دوستت نداره

امید داشتن به چیزی که قرار نیست اتفاق بیوفته واقعا اذیتم میکنه.

من حالم خوبه، فقط غمگینم و هیچ تعریفی برای این تناقض وجود نداره.