ساعت 10 شب است همه خوابیده اند و من تنهای تنها توی اتاقم نشسته ام و به تو فکر می کنم اگر بگویم حالم خوب است دروغ گفته ام چون سرگردانی روح من درمان پذیر نیست و من می دانم که هرگز به آرامش نخواهم رسید. در من نیرویی هست. نیروی گریز از ابتذال و من به خوبی ابتذال زندگی و وجود را احساس می‌کنم و می بینم که در این زندان پایبند شده ام. من اگر تلاش می کنم برای این که از اینجا بروم تو نباید فکر کنی که براى من دیدن دنیاهای دیگر و سرزمین‌های دیگر جالب و قابل توجه است نه! من معتقدم که زیر آسمان کبود انسان با هیچ چیز تازه‌ای برخورد نمی‌کند و هسته زندگی را ابتذال و تکرار مکررات تشکیل داده و مطمئن هستم که برای روح عاصی و سرگردان من در هیچ گوشه دنیا پناهگاه و آرامشی وجود ندارد. "از نامه‌های فروغ‌ فرخزاد به پرویز شاپور"

تاوان چشمانت پس دهم.

نوروز خجسته باد؛

و دیگر جوان نمی‌شویم.

در انتظار باران خاکستر شدیم

خدایا تو ساکت میمونی من ماتم میگیرم