و درد به استخوانِمان رسیده اما هنوز خودمان را نباخته‌ایم و روزگار را زندگی می‌کنیم. و هنوز آنقدر می‌خندیم که سرمان از این همه ناخوشی‌هایی که مجبور به پذیرفتنش کردیم درد می‌گیرد - فرگل مشتاقی

جایی دور تر از خودم ایستاده‌ام به تماشایِ کسی که به جای من زندگی میکند، چه بی‌رحمانه تنهاست و چه به ناچار قوی.

اون فقط صدام میکنه و بعد از اون، چیزی جز چشماش نمیبینم و چیزی جز صداش و نمیشنوم.

او با من در رویاها زندگی می‌کند، او هر شب به خوابم می‌آید، صدای او همیشه در تاریکی نگهبان من است، او اولین کسی است که میبینم و نمی‌دانم چرا نمی‌دانم او کیست

تو اولین احساس قلبمی.

آدمی که میشینه باهات درمورد آدمایی که تو زندگی ناامیدش کردن حرف میزنه داره ازت این درخواست رو میکنه «لطفا توام مثل اونا نباش»