چون سنگ‌ها صدای مرا گوش می‌کنی
سنگی و ناشنیده فراموش می‌کنی
رگبار نوبهاری و خواب دریچه را
از ضربه‌های وسوسه مغشوش می‌کنی
دست مرا که ساقه سبز نوازش است
با برگ‌های مرده هم‌آغوش می‌کنی
گمراه‌تر ز روح شرابی و دیده را
در شعله می‌نشانی و مدهوش می‌کنی
ای ماهی طلایی مرداب خون من
خوش باد مستی‌ات، که مرا نوش می‌کنی
تو دره بنفش غروبی که روز را
بر سینه می‌فشاری و خاموش می‌کنی
در سایه‌ها، فروغ تو بنشست و رنگ باخت
او را به سایه، از چه سیه‌پوش می‌کنی؟
📻 𝗷𝗼𝗶𝗻 𓂃 @jajeee
هدایت شده از ᴍʏ ᴍᴇᴍᴏʀɪᴇs✒☆
2.3M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
هدایت شده از ᴍʏ ᴍᴇᴍᴏʀɪᴇs✒☆
696K حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا