*مردم برای مردم* برپاییِ آن سکوهای تشریفاتی، خواننده‌های پُرزرق‌وبرق کشیدن وسطِ راهپیمایی، و آن گروه‌های بزرگ که با بلندگو و طبل و شیپور خودشان را تحمیل می‌کنند — اینها واقعاً سمِ یک حرکت مردمیِ خودجوش است. مردم داشتند کار خودشان را می‌کردند: یکی کیسهٔ میوه آورد، یکی زیرانداز پهن کرد، یکی با بچه‌اش پرچم درست کرده بود. حرف‌هایشان را خودشان مزمزه می‌کردند، شعرهایشان را خودشان زمزمه. این فضا، با همهٔ شلوغیِ بی‌برنامه‌اش، یک راست و صادقانه بود. اما آمدند و برنامه ریختند برایش. شد یک پروژهٔ از بالا تعریف‌شده، با بودجه و زمان‌بندی و جایگاه‌های ویژه. یعنی آن خودانگیختگیِ دوست‌داشتنی تبدیل شد به یک نمایش دسته‌جمعی. نکتهٔ جالب اما جای دیگری است: در خیابان‌های مرکزی و برخوردار شهر، پرچم‌ها نو و اتوبوس‌ها رنگ‌ورورفته ندارند و سکوها مجهزند. اما همین که می‌روی به حاشیه، به کوچه‌های خاکی و محله‌های کم‌برخوردار، هیچ خبری از این امکانات نیست. حتی در یک شهر، خط‌کشیِ طبقاتی معین می‌کند که احترامِ یک جمعیت چقدر باشد. با این حال، هنوز جاهایی هست که آن سادگیِ اولیه باقی مانده. در بعضی از همان محله‌های پایین‌شهر، میان همان کوچه‌های تنگ و قدیمی، مردم دسته‌های کوچک خودجوش می‌بندند، بی‌آنکه کسی برایشان نقشه کشیده باشد. همان جا حس می‌کنی هنوز «مردمِ خودِ مردم» هستند، نه «مردمِ برنامهٔ کسی». به قلم حاج محسن @Jan_fadaam #تبعیض_طبقات #مردم_خود_مردم #مداح_پاکتی #استیج_بازی

📌 واکنش به ترور رهبر؛ تکلیفی چند لایه در تراز فقه، امنیت و دیپلماسی ترور یک رهبر الهی - سیاسی، فراتر از یک جنایت فردی است. این اقدام، اعلان جنگ به تمامیت یک ملت، هتک حرمت یک نظام و تهدیدی برای امنیت یک تمدن محسوب می شود. در گفتمان اسلامی، «انتقام» در معنای جاهلی آن طرد شده، اما «قصاص» به مثابه حکمی الهی و «قیام لله» در مبارزه با ظلم، جایگاهی بنیادین دارد. این نوشتار می کوشد ابعاد این تکلیف را در سه سطح فقهی، امنیتی و بین المللی ترسیم کند. از جنبه فقهی، قرآن کریم فلسفه قصاص را نه انتقام کور، که «حیات» جمعی معرفی می کند: «وَلَكُمْ فِي الْقِصَاصِ حَيَاةٌ يَا أُولِي الْأَلْبَابِ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ» (بقره: ۱۷۹). اگر در برابر قتل شخصیتی محوری واکنش بازدارنده صورت نگیرد، نتیجه آن جری شدن دشمنان، توالی جنایات و در نهایت فروپاشی اجتماع خواهد بود. خداوند می فرماید: «مَن قَتَلَ نَفْسًا بِغَيْرِ نَفْسٍ أَوْ فَسَادٍ فِي الْأَرْضِ فَكَأَنَّمَا قَتَلَ النَّاسَ جَمِيعًا» (مائده: ۳۲). بر این اساس، ترور رهبری که مایه قوام جامعه است، مصداق «قتل الناس جمیعاً» محسوب می شود و مجازات آن، احیای مجدد حیات جمعی خواهد بود. در فقه، قصاص در قتل عمد حق اولیای دم است، اما هنگامی که قتل واجد جنبه عمومی و کلان باشد، از «حق» به «تکلیف» حاکم اسلامی تبدیل می شود که قابل عفو و اسقاط نیست. قرآن هشدار می دهد که در اجرای قصاص سستی نکنید: «وَلَا تَقْتُلُوا النَّفْسَ الَّتِي حَرَّمَ اللَّهُ إِلَّا بِالْحَقِّ» (اسراء: ۳۳). با دید و نگرش امنیت ملی؛ ترور یک رهبر، صرفاً یک جنایت فردی نیست؛ این اقدام، «اعلان جنگ نرم و سخت» به حاکمیت ملی، تمامیت ارضی و انسجام اجتماعی یک کشور است. بر اساس قاعده فقهی «دفع افسد به فاسد» و اصل «بقای نظام» که از مقاصد ضروری شریعت است، هرگونه مماشات در پاسخ، به معنای تضعیف بازدارندگی ملی، ایجاد شکاف در امنیت روانی جامعه و چراغ سبز به دشمن برای تکرار جنایت خواهد بود. قرآن مؤمنان را به قیام جمعی فرمان می دهد: «قَاتِلُوهُمْ يُعَذِّبْهُمُ اللَّهُ بِأَيْدِيكُمْ وَيُخْزِهِمْ وَيَنصُرْكُمْ عَلَيْهِمْ وَيَشْفِ صُدُورَ قَوْمٍ مُّؤْمِنِينَ» (توبه: ۱۴). شفای صدور مؤمنان چیزی فراتر از تسکین روانی ساده است؛ این التیام شکاف هویتی و عاطفی عمیقی است که در پی جسارت به مقدسات یک ملت پدید آمده است. ترک این قیام، نه تنها شفایی در پی ندارد، بلکه به تعمیق ذلت و خواری در امت می انجامد. از بُعد روابط بین الملل؛ واکنش قاطع به ترور یک مقام رسمی، در چارچوب حق مشروع دفاع از خود و اصل حاکمیت ملی در نظام حقوق بین الملل تعریف می شود؛ چراکه این اقدام، نقض آشکار منشور ملل متحد است. پاسخ هوشمندانه و قاطع، نه تنها موجب انزوای ایران نمی شود، بلکه قواعد جدید بازدارندگی را در نظم منطقه ای تثبیت کرده و به بازیگران فرامنطقه ای می فهماند که امنیت، خط قرمز این سرزمین است. این اقدام، اراده ملی را به رخ جهانیان می کشد و اعتبار قدرت چانه زنی ایران را در معادلات سیاسی آینده افزایش می دهد. در نتیجه واکنش قاطع به این ترور، یک «انتقام متعالی» و وظیفه ای تمدنی با ماهیتی چند وجهی است: از منظر فقهی، اجرای واجب قصاص است؛ از منظر امنیت ملی، تضمین کننده بازدارندگی و بقای نظام است؛ و از منظر روابط بین الملل، ابزاری برای تثبیت قدرت منطقه ای و حفظ کرامت ملی. وعده الهی در قرآن فصل الخطاب است که یاری مؤمنان را تخلف ناپذیر می داند: «فَانتَقَمْنَا مِنَ الَّذِينَ أَجْرَمُوا ۘ وَكَانَ حَقًّا عَلَيْنَا نَصْرُ الْمُؤْمِنِينَ» (روم: ۴۷). این انتقام الهی که از مجرای قیام بندگان صالح محقق می گردد، نه یک انتخاب، که ضرورتی اجتناب ناپذیر برای استمرار حیات امت است. ✨به قلم محسن فلاح اردستانی 💠 @jan_fadaam