🔴آمریکاییها پیشنهاد کردهاند :
🔹پایانِ جنگ در تمامیِ جبههها
🔹رفع محاصره تنگه هرمز توسط آمریکا
🔹بازشدن تنگه هرمز توسط ایران با تعرفه و مسیر دریایی مدنظر ایران
🔹آزادسازی ۲۵٪ از اموال بلوکه شده ایران _حدود ۲۵ میلیارد دلار
🔹معافیتِ فروشِ نفت ایران به مدت ۳۰روز
🔹و فازِ اصلیِ مذاکره یعنی خروجِ ۴۰۰ کیلو اورانیوم از ایران در بهترین حالت ارسال به کشور ثالث
🔹قبولِ حقِ غنیسازی ۳.۶۷ ٪ برای ایران
🔹تعطیلی مراکز هستهای منهای راکتورِ تهران صرفا با کاربرد پزشکی
@jaykhas🇮🇷🔥 | #CS
الجزیره به نقل از یک منبع پاکستانی:
◙ *مقامات ایرانی از پاکستان زمان خواستهاند تا خواستههای آمریکا برای مذاکره را ارزیابی و بررسی کنند
*
❍ اورانیوم غنیشده، گره اصلی در مذاکرات آمریکا و ایران است.
◙ فرمانده ارتش هنوز در پاکستان است و سفر او به ایران بستگی به نتایج سفر وزیر کشور دارد.
✍🏻 آوش
@jaykhas🇮🇷🔥 | #RT
🔴 چرا سفر پوتین به پکن برای ایران مهم است
این سفر، هم از نظر زمانبندی و هم از حیث نوع مواجهه شی و پوتین، کاملاً قابل ارزیابی است. پوتین برای یک سفر دو روزه وارد پکن شده؛ سفری که در امتداد شراکتی قرار میگیرد که دو طرف از آن با تعابیری چون «راهبردی» یاد میکنند. در سطح اقتصادی نیز، بهویژه پس از جنگ اوکراین، پیوند مسکو و پکن وارد مرحلهای جدیتر شده است.
حجم تجارت دوجانبه چین و روسیه در سال ۲۰۲۵ به حدود ۲۲۷.۴ میلیارد دلار رسیده و تراز آن نیز تقریباً متوازن است. در این میان، بخش اصلی واردات چین از روسیه را* سوخت، سنگ معدن و مواد معدنی تشکیل میدهد و در مقابل، صادرات چین به روسیه عمدتاً شامل ماشینآلات، الکترونیک، تجهیزات حملونقل و کالاهای صنعتی است. این ترکیب بهخوبی نشان میدهد که رابطه اقتصادی دو کشور بر نوعی تقسیم کار ژئواکونومیک استوار شده است.
برای ایران که اکنون در شرایط جنگی قرار دارد، اهمیت عبور از میزهای محدود و حرکت به سمت یک چارچوب مؤثرتر، بیش از گذشته روشن شده است. در چنین وضعی، ارتقای سطح گفتوگو و ابتکار عمل از محورهای محدود قبلی به محور ایران–چین–روسیه، دیگر یک انتخاب صرف نیست، بلکه به یک ضرورت راهبردی تبدیل شده است.
به نظر میرسد پرونده روسیه برای ایران باید از سطح تعاملات روزمره تجاری فراتر برود و با تعیین یک نماینده ویژه از سوی رهبری، به موضوعی منسجم در سیاست اقتصادی و منطقهای کشور تبدیل شود. بدون درگیر کردن همزمان چین و روسیه در بحث نظم جدید اقتصادی، حکمرانی بر تنگه هرمز و طراحی توسعه پساجنگ، ایران عملاً از ابتکار دور شده و نمیتواند به خواسته خود دست پیدا کند.
از این منظر، سفر پوتین به پکن میتواند هشداری برای تهران هم باشد. شاید اکنون بیش از هر زمان دیگری، فعالکردن ابتکار سیاسی و اقتصادی ایران در قبال چین و روسیه و تعریف نمایندگی ویژه برای تنظیم منافع مشترک و ساختن موقعیت جدید ایران در معادلات پساجنگ، به یک اقدام فوری و ضروری تبدیل شده باشد. موضوعی که میتواند با ابتکار نماینده ویژه امور چین و سفیر چین در دستور کار قرار بگیرد و دنبال شود.