‌همه‌ی اونایی که با رفتنشون ما رو‌ دق دادن، همونایین که بیشتر از هر‌کس دیگه‌ای بهمون قول‌ موندن داده بودن...

چنان دل کندم از دنیا که شکلم شکل تنهایی‌ست...!

«دکتر برنیز سیگل» در کتاب خود می‌نویسد: «اگر من به بیمارانم بگویم که سطح خون گلوبین‌های ایمنی خود را بالا ببرند، هیچ یک نمی‌دانند چگونه باید این کار را انجام دهند اما اگر به آنها یاد بدهیم که خود و دیگران را دوست بدارند، در حقیقت بطور ناخودآگاه همین تغییرات در بدن آنها رخ خواهد داد.» هنگامی که فرد ابراز محبت می‌کند، سیستم ایمنی بدن او این قدرت را پیدا می کند که در برابر بیماری بایستد 🌸محبت محل عبور موادشیمیایی مغز را تغییر می‌دهد و این امر بر مقاومت بدن تأثیرگذار است.

خطرناک ترین خوردنیِ دنیا خوردن گولِ ظاهرِ آدماست کم حجم و خوش هضم با تاوان سنـــــــگین... ‌ ‌

بزرگی میگفت؛ امیدوارم هرجا که میری یه نفرمثل خودت سر راهت باشه این جمله میتونه زیباترین دعای خیر یا بدترین نفرین ممکن باشه بنگر که برای تو دعاست یا نفرین؟ ‌

اگه اونقدر شجاع بودی که شروع کردی، و اونقدر قوی هستی که داری ادامه میدی، پس حتما اونقدر لیاقت داری که به خواسته‌ت یا حتی به بهتر از اون برسی!

واحد اندازه گیری انسانیت: دست هایی است که گرفتیم گره های است که ازمشکلات دیگران بازکردیم دلهایی که به دست آوردیم و اشکهایی که به لبخند نشاندیم.

همیشه خودت را وقف عشق ورزیدن به دیگران کن خودت را وقف پیرامونت کن خودت را وقف چیزی کن که با آن ها دارای معنا و مفهوم میشوی و تو را ارزشمند می سازد.... ‌‌

من مشکلاتم را حل نمیکنم بلکه من نحوه تفکرم را تغییر میدهم و بعد مشکلاتم خود به خود حل میشوند

گفت : زندگی مثه نخ کردن سوزنه! یه وقتایی بلد نیستی چیزیو بدوزی، ولی چشات انقد خوب کار میکنه که همون بار اول سوزن رو نخ میکنی، اما هر چی پخته تر میشی، هر چی بیشتر یاد میگیری چجوری بدوزی، چجوری پینه بزنی،چجوری زندگی کنی، تازه اون وقت چشات دیگه سو ندارن. گفتم : خب یعنی نمیشه یه وقتی برسه که هم بلد باشی بدوزی، هم چشات اونقد سو داشته باشن که سوزن رو نخ کنی؟ گفت: چرا، میشه، خوبم میشه اما زندگی همیشه یه چیزیش کمه. گفتم چطور مگه؟ گفت : آخه مشکل اینجاست، وقتی که هم بلدی بدوزی، هم چشات سو داره، تازه اون موقع میفهمی نه نخ داری، نه سوزن ...

کـــاش آدم هزاران متـــر زیر خط فقر باشد ولی حتــــے یک میلیمتر زیر خط فهم نباشد 🖊چارلی چاپلین

آسمان" جای قشنگیست کبوتر باشیم "عشق" پرواز بلندیست بیا پر باشیم "دشت" گهواره‌ی سبزیست قدم بگذاریم "باغ" از رایحه لبریز ، معطر باشیم "گوش"،آشوبِ ِچکاوک، بنشاند در دل "رنگ" زیباست،چو پروانه مصور باشیم "بذر" پاشیم ز لبخند که غم بگریزد مرگِ شادی رسد از غصه مکدر باشیم "زندگی" حس عجیبیست ولی شیرین است عشق فصلی ست که ما شور سراسر باشیم "وقت" تنگ است درنگ از چه نمایی عاکف عشق شد مقصد اگر، نقطه‌ی آخر باشی