اسفند؛ سال را با امیدی تازه و دلی آرام‌تر به پایان می‌رسانی.

@Tarkamkard منبع اهنگ اینجاس عضو شو خاستی😹

@Tarkamkard منبع اهنگ اینجاس عضو شو خاستی😹

── دختری میان سطرهای خاموش ── جایی میان واژه‌ها، میان آنچه گفته شد و آنچه هرگز مجالِ گفتن نیافت، در پیِ معنای خویش می‌گشت؛ زندگی، شاید چیزی جزخواندنِ جهان و نوشتنِ خویشتن نباشد؛ و او،حوالیِ واژه‌های نگفته،هنوز در جست‌وجوی خویش بود. اگر تو نیز در جست‌وجوی معنایی، به ما بپیوند؛ شاید میان این سطرها،خویشتنِ خویش را بیابیم. https://eitaa.com/joinchat/1577453289Cddb8c6fdef

گاهی میان شلوغیِ جهان، ناگهان از خودم می‌پرسم؛ اگر همه‌چیز را از من بگیرند، جز نامم، جز خاطراتم، جز آنچه دیگران درباره‌ام گفته‌اند، چه چیزی از «من» باقی می‌ماند؟ شاید انسان، پیش از آن‌که کسی باشد، یک پرسش است؛ پرسشی سرگردان میان تولد و مرگ، که تمام عمر به دنبال پاسخی می‌گردد که شاید هرگز وجود نداشته باشد. ما به آسمان نگاه می‌کنیم و از بزرگیِ جهان حیرت می‌کنیم؛ اما عجیب‌تر آن است که تکه‌ای کوچک از همین جهان درون ما نشسته و می‌تواند درباره‌ی تمام جهان سؤال بپرسد. شاید زندگی پیدا کردنِ پاسخ نیست؛ شاید هنرِ زنده ماندن میانِ پرسش‌هاست؛ این‌که هنوز ندانیم چرا آمده‌ایم، اما آن‌قدر شجاع باشیم که به پرسیدن ادامه دهیم. و من، هنوز ایستاده‌ام میان هزاران «چرا»؛ نه برای آن‌که روزی تمامشان را جواب بدهم، بلکه برای آن‌که در مسیرِ پرسیدن، خودم را پیدا کنم. شاید فلسفه همین باشد؛ لحظه‌ای که جهان برای نخستین‌بار دیگر بدیهی به نظر نمی‌رسد.

و آیا تو، آنی هستی که جهان برایش عادیست؟.

ندانسته گفتند: او مجنون است و دیگری لیلی‌ست؛ غافل از آن‌که مجنونِ نخستین، من بودم و لیلی، پیش از آن‌که قصه‌اش را به دیگری بسپارد، لیلیِ من بود. مجنونی دیگر از راه رسید؛ و من ماندم با قصه‌ای که روزی دو نفره نوشته بودیم… او لیلی‌ام را نبرد؛ فقط مرا از قصه‌ای که فکر می‌کردم تا پایانش سهم من است، بیرون گذاشت. 🙂

باشد منم همانقدر سرد همان قدر بی توجه و همان قدر مثل تو خواهم شد؛ گویی بفهمی کارت غلط است..؛

گفتم: «ای دوست، پیمانِ یاری با من می‌بندی؟» گفت: «بایست، تا مگر زیرِ پایَت علفی بروید.» گفتم: «ایستاده‌ام و ریشه در خاکِ انتظار دوانده‌ام.» هنوز سخنم به آخر نرسیده بود که گفت: «بایست، تا ریشه‌هایت بخشکند.» گفتم: «ریشه دوانده بودم؛ لیک سال‌هاست که از تشنگی خشکیده‌ام.» گفت: «مرا یارِ پیر خوش نمی‌آید.» پس خاموش ماندم. چه تلخ بود که من، تمامِ جوانیِ خویش را پایِ همان «بایست» نهاده بودم؛ و او، آنگاه که انتظار مرا پیر کرد، مرا به جرمِ پیری نخواست. این‌گونه بود که دانستم: گاه آدمی را رفتن پیر نمی‌کند؛ منتظر ماندن، پیرش می‌کند. و چه بی‌رحم است روزگار، که آن‌کس که تو را سال‌ها به ماندن خوانده، سرانجام از دیدنِ ریشه‌های خشکیده‌ات روی برگرداند.

ولی مجنون اول من بودم!!💔

به همین سادگی جایم برایت پر میشود..؟

دیگه وقتشه بری برو زل زدی به چی؟..