گفتم: «ای دوست، پیمانِ یاری با من می‌بندی؟» گفت: «بایست، تا مگر زیرِ پایَت علفی بروید.» گفتم: «ایستاده‌ام و ریشه در خاکِ انتظار دوانده‌ام.» هنوز سخنم به آخر نرسیده بود که گفت: «بایست، تا ریشه‌هایت بخشکند.» گفتم: «ریشه دوانده بودم؛ لیک سال‌هاست که از تشنگی خشکیده‌ام.» گفت: «مرا یارِ پیر خوش نمی‌آید.» پس خاموش ماندم. چه تلخ بود که من، تمامِ جوانیِ خویش را پایِ همان «بایست» نهاده بودم؛ و او، آنگاه که انتظار مرا پیر کرد، مرا به جرمِ پیری نخواست. این‌گونه بود که دانستم: گاه آدمی را رفتن پیر نمی‌کند؛ منتظر ماندن، پیرش می‌کند. و چه بی‌رحم است روزگار، که آن‌کس که تو را سال‌ها به ماندن خوانده، سرانجام از دیدنِ ریشه‌های خشکیده‌ات روی برگرداند.

ولی مجنون اول من بودم!!💔

به همین سادگی جایم برایت پر میشود..؟

دیگه وقتشه بری برو زل زدی به چی؟..

یادته هر بار هرجا گم میشدی توی دردات من تا فردا گوش میدادم همه حرفات. الان که تنهام.. زنگ میزنم تو ام بردار.. من دارم حرف بات.. تو جای من باش.. 🙂

یه چیزی پاک شده که نباید به این زودی پاک میشده ـ اونی که فور داده بیاد پی دوباره بگه بعد بفرسته اونی ام که پاک کرده بیاد پی.

گاهی از دل شب به رخسارت می نگرم و حسرت میخورم؛

فکر کردم شاید هنوز آن‌قدر از قصه‌ات دور نشده‌ام که ندانم جای من کجاست.

فکر کردم هنوز جایی در میانِ این همه «مالِ من» گفتنش، سهمی از نگاهت برای من باقی مانده؛ 💔

تو خودت مرا نمیخواهی جانان..؛

ولی وقتی از زمین و زمان خسته ام کاغذو قلم و رنگ سیاه نجاتم میدهد؛..

هرچه میگذرد شباهت های بیشتری نسبت به اسنیپ پیدا میکنم.. تنها تر میشوم. عشقم را ازم میگیرند.. مجبورم در سیاهی زندگی کنم.. 🙂