وقتی اسمش میاد، دلمون نمی‌لرزه...

وقتی کاری خلاف رضاش می‌کنیم، غصه نمی‌خوریم...

وقتی برای ظهورش دعا نمی‌کنیم... وقتی زندگی‌مون اونجوری که اون میخواد، نیست...

اینجاست که غربتش هزار برابر میشه. 💔

یاد اون جمله معروف افتادم: "ما مهدی (عج) را تنها نگذاشته‌ایم، ما او را نشناخته‌ایم."

اگه بشناسیمش، اگه بفهمیم چه گنج بزرگی داریم، محاله تنهاش بذاریم. محاله بی خیال باشیم.

این تنهایی، نه فقط تقصیر بقیه، که بخشی‌اش تقصیر تک‌تک ماست. من... تو... ما! 😔

حالا سوال اینجاست: برای اینکه این تنهایی رو کم کنیم، چه کاری از دستمون برمیاد؟

آیا فقط باید بشینیم و غصه بخوریم؟

نه! امام زمان (عج) ما رو سرباز میخواد، نه تماشاچی! ⚔️

سه تا کار مهم و ساده می‌تونیم انجام بدیم که دل آقامون رو شاد کنیم و از غربتش کم کنیم:

1. "معرفتش رو زیاد کنیم": بیشتر در موردش بخونیم، فکر کنیم، از اهلش بپرسیم. (مثل دعای عهد، زیارت آل یاسین، کتب مهدوی...)