_ پرتوهای نور، خطوطِ گل‌انداخته‌ی صورتش را نقاشی می‌کردند. قهوه‌ی غلیظِ چشمانش، ردِ سرخیِ ملایمی داشت. دستانِ لرزانش را رو به نورِ آفتاب گرفته بود؛ همان نوری که از پنجره‌ی نیمه‌باز، از حیاطِ نقلیِ خانه به درون خزیده بود. قطره‌اشکی از گوشه‌ی چشمش سر خورد و روی تبسمِ عمیقِ لب‌هایش محو شد. صدایِ برخوردِ دانه‌های تسبیح، سکوتِ کشدارِ خانه را میشکست . . مادر، پیچیده در چادرِ نمازِ گل‌دارش، با جانمازی که دشتِ آفتابگردانی را به خانه آورده بود، در حالِ مناجات بود. صورتِ خیس و لبخندِ محوش، گواه بر عاشقانه‌ای دونفره بود؛ با خدایی که هرگز تنهایش نگذاشته بود. خدایی که هر بار، صدایِ ناله‌یِ حبس‌شده در چاهِ گلویش را شنیده بود. و حالا نتیجه‌ی قشنگ‌ترین ملاقاتِ عاشقانه‌ای بود که می‌شد به تماشا نشست. در این ضیافت، حتی غبارِ معلق در نورِ فرشِ لاکیِ خانه هم ایستاده بود تا نظاره‌گر باشد. رایحه‌ی پرتغال های رسیده حیاط ، با عطرِ تندِ گلابِ جانماز در هم گره خورده بود. مادرم لرزشِ شانه‌هایش را پشتِ گل‌های درشتِ چادرش پنهان می‌کرد؛ انگار داشت تمامِ ناگفته‌های سالیانش را، دانه به دانه به تسبیح می‌سپرد. انگار خدا، به زبانِ سکوت، داشت تمامِ آن روزهای بی کسی اش را جبران میکرد ؛ و او دیگر تنها نبود، که در آغوشِ بی‌کرانِ معشوقش مأوا گرفته بود. . . _

_

[ گاهی ] گاهی برای خنده دلم تنگ می شود گاهی دلم تراشه ای از سنگ می شود گاهی تمام آبی این آسمان ما یکباره تیره گشته و بی رنگ می شود گاهی نفس به تیزی شمشیر می شود ازهرچه زندگیست دلت سیر می شود گویی به خواب بود جوانی‌ مان گذشت گاهی چه زود فرصت مان دیر می شود کاری ندارم کجایی چه می کنی بی عشق سر مکن که دلت پیر می شود _قیصرامین‌پور .

موضوع بر سر امید بود ، چیزی بسیار مقدس تر از زندگی =)