کئیب
هر مرد غریب مأمنش خانه اوست در خانه خود غریب بودن سخت است:)
علی اکبرِ امام رضا ع:)))
[افتخار نصیب ما شد و عزتی بلند مرتبه به ما دست داد و بنی عدنان به بلند مرتبتی رسید تو به بزرگی رسیدی و از همه آفریدهها والاتر شدی و جن و انس از عظمت تو عقب افتادند -منظورم- علی- است، یعنی بهترین کسی که گام بر خاک نهاده است آن کس که دارای مجد و عظمت و احسان و نیکی است والایی اخلاقی و بزرگیها و بخشش از آن اوست تا آنگاه که مرغان بر شاخههای ترنم مشغولند!]
_قسمتی از سروده ی حضرت زهرا(س)
درشبِ ازدواجشون در وصف حضرت ِ امیر المومنین:)_
حضرتِ امیر(ع)،بانو رو اینطور خطاب میکردند: بنفسی انت[جانم به فدایت]...
ولی قشنگی داستان با جواب مادر چند برابر میشه
اونجایی که حضرت زهرا(س)در جوابشون میگن:روحی لروحک الفداه[روح من فدای روحت]:)))))
کئیب
مرا نبود به جز دیدن تو راه نجات!
میگم که آقا؛
تا اینجا هر چی مدد دادی،سروری کردی از سرمونم زیادِ.
اما از اینجا به بعد بیشتر بهت نیاز داریم نوکرتم،هوامون بیشتر داشته باش:)
این شبا یه طوریه انگار میگه:
ببین تو اون کنج از حرمو که نگاه ِ مستقیم داری به شش گوشه اش ،اون کنجی که هیچ کس تورو نمیبینه ولی تو داری دنیاتو تو یه قاب میبینی،اون کنجی که حاضری برای همیشه تمومِ دارایی تو بدی ولی هیچ وقت از اونجا بلند نشی ،اون کنجی که یه چشمتو اشک کرده یه چشمتو خون ولی دلت آرومِ آرومِ ،اون کنجی که معلوم نیست چقدر منتظرش بودی که بهش برسی
آره تو الان دقیقا همون کنجُ نداری:)