نه حاجی جوگیر یعنی چی؟

سرتیپ خلبان، عطاءالله بازرگان موسس جهاد خودکفایی نیروهایی مسلح، معاون وقت وزیر دفاع شهید شمخانی، دارنده نشان فتح و نشان دانش با ۵۰ سال سابقه خدمت به کشورش ایران، از سال ۱۳۴۷ تا ۱۳۹۷ پس از سالها بیماری و درمان در اثر جانبازی، امروز به شهادت رسید. @khabarehfori

آنچه امروز بر زنان افغانستان می‌گذرد، صرفاً سلبِ چند حق اجتماعی نیست؛ تراژدیِ فرسایشِ انسان است. گویی تاریخ، که می‌بایست دفترِ تکاملِ خرد باشد، بار دیگر به نخستین صفحاتِ تاریکِ خویش بازگشته و این‌بار، حاشیه‌هایش را با نام زنانی نوشته است که جرمشان چیزی جز زن بودن نیست. آنان را از کلاس‌های درس، از میدان‌های کار، از عرصه‌ی اجتماع و حتی از ابتدایی‌ترین امکانِ ظهورِ خویشتن محروم کرده‌اند؛ چنان‌که انگار اراده کرده‌اند نیمی از یک ملت را نه در زندان، که در سکوت محبوس سازند. تماشای رنج آنان، مواجهه با اندوهِ چند انسان نیست؛ ایستادن در برابر آینه‌ای است که شکستِ وجدانِ بشری را بازمی‌تاباند. هر چهره، سندی است بر آنچه استبداد، آنگاه که بر جان آدمی سایه می‌افکند، با کرامتِ انسان می‌کند. درد، در نگاهشان دیگر حادثه‌ای گذرا نیست؛ به اقلیمِ دائمیِ زیستن بدل شده است، اقلیمی که در آن، رؤیا پیش از آنکه متولد شود، به سوگ می‌نشیند. با این همه، شگفت آن است که امید، همچنان در ژرفای این تاریکی نفس می‌کشد. زیرا حقیقت را می‌توان به بند کشید، اما نمی‌توان از بودن ساقط کرد. می‌توان پنجره‌ها را بست، اما توانِ خاموش کردن میلِ انسان به روشنایی، در اختیار هیچ قدرتی نیست. هر زنی که هنوز در دلِ این ظلمت، خاطره‌ی آزادی را از یاد نبرده است، خود برهانی است بر شکستِ قطعیِ استبداد؛ چرا که استبداد، پیش از آنکه سرزمینی را اشغال کند، محتاجِ تسخیرِ روح انسان است، و روحی که هنوز امید را به یاد دارد، هرگز به تمامی فتح نشده است. شاید روزی که غبارِ این سال‌های سیاه فروبنشیند، تاریخ بیش از آنکه از صاحبانِ قدرت بنویسد، از زنانی یاد کند که در میانه‌ی ویرانی، آخرین شعله‌های کرامتِ انسانی را با جان خویش پاس داشتند؛ زنانی که ثابت کردند آزادی، پیش از آنکه در خیابان‌ها و قانون‌ها متولد شود، در ژرف‌ترین لایه‌های روح انسان مأوا دارد و هیچ ظلمی، هرچند دیرپا، توانِ خاموش کردن آن را نخواهد داشت. #یادداشت

یکی از آفت های عصر ما این اعتیاد به دوپامین کاذب ناشی از ویدئوهای کوتاه اینستاگرام و تیک تاکه اینطوری که هیچکس دیگه مثل قبل نمیتونه یه فیلم سه ساعته رو پشت هم ببینه یا یه آهنگی که ده دقیقه‌ست گوش بده. عادت کردیم به نتیجه گیری زود. مثلا آهنگ معرفی میکنم به کسی و میگه پس کِی میخونه؟ آقا خوندن رو ولش کن. چرا از سولوی آهنگ لذت نمیبری؟ چرا میخوای زود تموم بشه؟ و اصلا چرا اینقدر محتوا محوری تا وقتی فرم هست که ازش لذت ببری؟ • Lord Annatar • @farsitweets