فغانی را دوست داشتم حتی وقتی رفت استرالیا. میگفتم اندازهاش جهانی است و حق دارد مسیر دیگری برای پیشرفتش انتخاب کند، حتی مسیری که موردپسند خیلیها نیست. معتقد بودم و هستم که مسئولان کوتولهی فوتبال، قدرش را ندانستند و مثل خیلیهای دیگر فراریاش دادند تا کوچکی خودشان کنار بلندی او به چشم نیاید.
اما امروز که با ترامپ توی یک قاب دیدمش حالم بد شد. اضطراب روزهای جنگ به جسم و جانم برگشت. انگار دقیقهی نود است و تیمم دوازده هیچ عقب، استرس گرفتم.
از تماشای هموطن رعنایم کنار آن سگ گیسو زرد خشمگین شدم؛ مثل همان صبح شوم که فردو را زد و کنفرانس خبری راه انداخت و پیروزیاش را به ملت و لشکرش تبریک گفت.
ترامپ به فغانی مدال میدهد و من یاد گردنبندی میافتم که نتانیاهوی کثافت به شکل بمبافکن با تکههای موشکهای ایرانی ساخته و به ترامپ نکبت داده بود.
فغانی به ترامپ میخندد و من یاد نیشخندهای ترامپ موقع برشماری دستاوردهایش در جنگ میافتم و یاد گریههای هموطنان داغدارم در قطعهی ۴۲ بهشت زهرا و بقیهی قطعههای کشورم.
فغانی را دوست داشتم، پیش از جنگ. بعداز جنگ، همهی ما آدمهای دیگری شدهایم و متر و معیارهای دوستداشتن و نداشتنمان هم عوض شده.
لطفاً بلندتر سوت بزنید تا صدای هموطنانتان را نشنوید. مدال مبارکتان اما اینبار شما بازنده بودید آقای فغانی!
https://eitaa.com/mahbubeman
