شاید در زندگی بعدی،بابام واقعن دوسم داشت و با بزرگشدنم ازم متنفر نمیشد‌‌.

شاید در زندگی بعدی،تموم این نوجوونا میتونستن شاد باشن. جای زندگی توی ایران ، بی برقی ، بی آبی ، بی گازی ، گرما ، جنگ ، گرونی و بدبختی ، یه زندگی شاد رو داشتن و از ته دل خوشحال بودن و تنها دغدغشون زود بیدار شدن برای رفتن به کمپ تابستونی دبیرستان بود.