پیام های دیشب رو خوندم و دلم خواست بغلت بکنم - https://eitaa.com/105827317/760 حیاه.... چرا اینکارو با تو میکنن؟ ببخشید ولی چه حرف حقی زدی که اینطوری فشاری شدن؟ رازی مونده از اینا که فاش نشده باشه؟ واقعا چرا این حجم از کجا میاد؟ - ”بغل دوست دارم، مرسی :) “ - ”رازهای کثیف زيادي مونده اینا علناً انگار از دارک وب بیرون پرتاب شدن کاملاً الگوی رفتار جفری اپستین رو دارند“

دفعه‌ی بعد که شنیدید: سپاه کُشت، فلان کرد، زنان رو تو سردخانه و هر قبرستانی مورد تجاوز قرار داده، بدونید این دروغ رو کسی می‌بافه که خودش توی ایران و کرانه باختری و غزه همین کار رو کرده. دروغ‌شون رو با تاریخچه‌ی جنایت‌هاشون مقایسه کنین، می‌بینین قاتل واقعی خودشونه.

عادی‌ترین کاری که می‌کنن همینه:

همه‌ی کانال‌ها دارن از پینترستشون شات می‌ذارن. اسکرین‌شاتاشونو که می‌بینم خیلی ذوق می‌کنم، فرض کنید برنامه‌ای هست که کلهم حس و حالی که میشه از یک آدم گرفت رو توی خودش گردآوری می‌کنه و بالا میاره. یعنی میشه شخصیت همه‌ی انسان‌هارو از روی شات‌های پینترستشون کامل فهمید. بامزه‌ست، نه؟

این حسی که به چهره‌ام دارم و این مقایسه دائم چهره‌ام با بقیه چهره‌ها داره حالمو به هم می‌زنه، رسماً... این حد وسط متمایل به جوجه اُردک زشت آدمو پرِس می‌کنه.

می‌سوختم و مرا نمی‌دیدی؛ ندیدن، واژه‌ی تلخی‌ست. درواقع می‌گوید، نه که نخواهد نبیند، نمی‌تواند، دیدن برایش تعریف نشده‌ است. درست مثل توقع داشتن می‌ماند. اما، به خودت می‌آیی. می‌بینی، نه! طرف اصلاً منظوری ندارد، فقط این‌گونه بزرگ شده. موضوع عذاب آوری‌ست. مثل جنین در خود جمع شده‌ام. هادی بالای سرم است. شب‌ها مانند مرگ، آرام و رنجور می‌خوابم. حالا او هم مداوم غر می‌زند. بیماریِ‌عزیز هم نه می‌کُشد، نه می‌رود، نه کسی را برای نجات می‌فرستد. دیگر نمی‌دانم، به قول علی‌نور، به طبلی تو خالی و پر سروصدا می‌مانم.