از روزی که تو به جهانِ من پاگذاشتی ؛ خورشید ، خورشیدتر است . لبخند ، پررنگ تر است و آسمان بلندتر . طنینِ خنده های پدرمان بلندتر و چشم‌هایِ مادر پرفروغ‌تر . توکه آمدی لبخند معنا شد . تو آمدی و هم‌بازی کودکانگی‌م شدی و یک‌تنه ، تنهایی مرا را به کام مرگ کشاندی ‌. اینک تو قد می‌کشی و من تماشایت می کنم ؛ تماشا می‌کنم قد کشیدنت را ، چشم‌های مشکی‌رنگت را ، سپیدی پوستِ لطیفت را و خودت را . توییِ که در بیستم تیرماه آمدی و خواهرشدن مرا به همراه آوردی . و من خواهری هستم که بامهر بی‌حدم نسبت به تو ، بالیده‌ام ؛ خواهری که دوست دارد پناهِ تو باشد . | برایِ تنها هم‌خونِ من درجهان ، برایِ عزیزبرادر کوچکم که امروز سیزدهمین سالگردِ زادروز اوست ؛ بیستمِ تیرماهِ هزار و چهارصد و چهار |

ببینید امروز چی پیدا کردم** معلومه که اینجاست معلومه!!

بگذار نور در وجودت پا بنهد ؛ شربت سکنجبینت را بایخ گواراتر کن . طالبی و هندوانه های قاچ‌زده را زیر گرمای سوزان بالذت بخور ؛ باگیسوی پیچک‌وار خیست هنگامی که تازه از حمام برگشتی ، با سمفونیِ نور پای‌کوبی کن . بوسه های گرما را قبل از رفتن به جان بخر . هرچند که به شیرینیِ بوسه یِ سرما نباشد ... تابستان به زودی خواهد رفت . زودتر از آن‌که تو چین‌هایِ پایین پیرهنت را مرتب کنی . | برایِ هندوانه هایِ حوضِ آبی ، بیست و یکم تیرماهِ هزاروچهارصدوچهار |

تو.

از جمله آثارِ فاخر و گوش‌نواز

اوقات خوش آن بود که بادوست به سر شد ! |موزه آستانِ قدس رضوی ، بیست و دوم تیرماهِ هزار و چهارصد و چهار|