یادِ تو هر تنگ غروب تو قلبِ من می‌کوبه ! سهم من از باتو بودن غم تلخ غروبه ...

پنجره ی باز و غروبِ پاییز نم‌نم بارون تو خیابونِ خیس!

اصیل ما

دختر من.

ماهکم:)

مرا امیدِ وصال تو زنده می‌دارد .

ممنونم که هستید !

به تلخیِ قهوه‌ ، تَرَک‌های میز چوبی ، رومیزیِ دستبافت و سرخ و اندوهِ عصرگاه که انسان دررنج آفریده شد ، دررنج زندگی می‌کند و بارنج خواهد مُرد . |از غمِ عصرهایِ بی تو ، یازدهم مردادماهِ هزاروچهارصد و چهار|

تو از دست ندادی بفهمی چیه ترسِ از دست دادن !

گیسوکمند:)✨♥️