حلالم کن. دکمه پخش صدا را برای چندمین بار زدم. کلمات بی مهابا وسط اتاق سُر می‌خوردند. از یک جایی به بعد دیگر صدای آقای صاد را نمی‌شنیدم. تمام اتاق پر شده بود از صدای جیرجیرک های پس زمینه که خودشان را به سکوت خانه کشانده بودند. یک آن چشم هایم را بستم و خودم را جایی میان سنگ، کوه، خاک پیدا کردم. گویی دوربین فیلمبرداری را روی شانه‌ام گذاشته‌ام. از نمای لانگ شات، آدم هایی را می‌‌بینم که با شروع جنگ زیر سایه پهباد، جنگنده‌ها برای محافظت از مرز هوایی بی‌وقفه آماده‌اند. روز جمعه‌ ۱۵ اسفند ۱۴٠۴ در اواسط ماه رمضان دوربین را زوم می‌کنم تا سوژه هایم را خوب ببینم. سه نفرند که هر کدام پای یک سامانه دست روی ماشه و آماده تر از هر وقت دیگری ایستاده‌اند. دوربین را می‌چرخانم سمت اولین نفر، مردی جوان اهل کرمان، از همان خون گرم ها و با معرفت های روزگار که دیگران دلشان می‌خواهد سرش قسم بخورند. اسمش محمد امین شفعیی ست. ظهر جمعه خودش را رسانده و شیفت را تحویل گرفته است. دیگری مرد بلند بالایی ست از بچه های جنوب به نام منصور مظفری، خنده رو ست و هنگامی که حرف می‌زند غم را از دل آدم ها بیرون می‌برد. لبخند زنان به دوستانش می‌گوید:« دلم نمی خواهد جانباز شوم، فقط شهادت آن هم شب قدر باشد که چه بهتر». از میان حرف هایش بوی وصیت روی خاک سرد زمین می‌پاشد. سومی مرد جوان دیگری ست به نام آقای صاد اهل جنوب ست و همه عمرش را در کنار خدمت به کشورش روضه خوانی کرده است. دوربین را از زوم بیرون می‌آورم. ناگاه به آسمان که گویی دلش گرفته‌ است نگاه می‌کنم. هنوز رو به آسمانم که صدای نهیبی سکوت بیابان را در هم می‌شکند. دوربین روی سوژه هایم چرخیده است. خاک همه جا را پوشانده و چیزی جز گردو‌غبار نمی‌بینم. دوربین را زوم زوم می‌کنم و سراغ منصور مظفری می‌روم. او بیصدا، بی‌ادعا میان شعله های آتش، ایستاده به یکباره می‌سوزد و دم نمی‌زند. زودتر از آنچه که باید آرزویش تحقق پیدا می‌کند و روح پاکش از زمین جدا می‌شود. صدا می‌شنوم، صدایی از میان خاک‌‌، دود‌‌‌، آتش. محمدامین است که فریاد می‌زند، تنش می‌سوزد و با لباس هایی پاره از بالای ماشین به روی زمین می‌افتد. آقای صاد مبهوت ایستاده است. به یکباره داد می‌زند، کمک می‌خواهد و بی اختیار نام صاحب زمان را به زبان می‌آورد. می‌دود سمت محمد امین، کاری از دستانش بر نمی‌آید، در گوشش نجوا می‌کند« کمک الان می‌آید». محمد امین اما لب از لب باز نمی‌کند. آسمان جمعه هم بهم می‌ریزد، سرخی غروبش را روی زمین پهن می‌کند. آقای صاد دوان دوان به دنبال کمک می‌رود. دقایقی بعد باز می‌گردد اما چشم های محمدامین برای همیشه بسته است. چشم های آقای صاد هم سرخ و اشک آلود شده است. در گوشم صدای اذان غروب جمعه بلند می‌شود و صدای روضه های آقای صاد که هر سال روز عاشورا برای جوان ارباب می‌خواند. حالا مقابلش جوانی بی جان افتاده و او به دنبال کمک هراسان است. گویی نوای جوانان بنی هاشم در دشت پیچیده است. آقای صاد هنوز روی خاک بالای سر رفیقش نشسته‌ است. دوربین خاموش می‌شود، چشم هایم را باز می‌کنم. اشکی از گوشه چشمم سر می‌خورد و گونه هایم را خیس می‌کند. اما صدای آقای صاد هنوز در تاریکی خانه می‌پیچد که می‌گوید:«محمد امین حلالم کن که نتوانستم برایت کاری انجام دهم» ✍رقیه آرامی نسب | ۱۸ شهریور ۱۴٠۵ #روایت_جنگ #روایت_شهدا @khanehmahi🇮🇷

سر بند« یاعباس» را مرد عرب زبانی در کربلا به او هدیه داده است. سربند را از کمد بیرون آورده، اسباب بازی ها را روی مبل چیده، مرا صدا می‌زند و می‌گوید:«موکب جدید راه انداختم هر چی که دوست داری اینجا هست، کتاب، شربت، اسباب بازی» یک لیوان شربت خنک طلب می‌کنم. مثل دخترکان عراقی مشایه، چشم هایش برق می‌زند. لحظه‌ای بعد لیوان به دست به سراغم می‌آید. گویی دخترک هم می‌داند که کربلا جایی جز بهشت نیست، هر آن که طلب کنی لحظه‌ای بعد برایت اجابت می‌کنند. [آقای اباعبدالله ما هر روز در هوای تو زندگی می‌کنیم. برای حرمت دلتنگ می‌شویم،برای خودت اشک می‌ریزیم و با خاطرات کربلا نفس تازه می‌کنیم.آقای اباعبدالله کاش این فراغ را پایان دهی] #روایت_روزها @khanehmahi🇮🇷

••• گویند صبر کن که تو را صبر بر دهد آری دهد ولی به خون جگر دهد ما عمر خویش را به صبوری گذاشتیم عمری دگر به باید تا صبر بر دهد #داستان_های_هزار_و_یک_شب #شب_هشتم @khanehmahi🇮🇷

[قبل الحرب] استاد فلسطینیِ ما وقتی از آداب و رسوم مردم فلسطین صحبت می‌کند، بلافاصله بعد از آن می‌گوید: «ولکن قبل الحرب.» جمله‌اش این‌گونه است؛ انگار یک نفر با گوشهٔ ناخنش بزند زیر زخمِ خون‌بستهٔ روی دستم و آن را بالا بکشد و تمام جگرم یک‌باره بسوزد. شاید اگر این جمله را قبل از جنگ تحمیلیِ سوم می‌شنیدم، درکش آن‌قدر برایم آسان نبود. اما حالا با تمام پوست و گوشتم آن را تجربه کرده‌ام. ما هم کسانی را داریم که باید همین روزها بچه‌هایشان را به بازار می‌بردند تا در کنار بازی گوشی‌های پسرانه، برای یک بچهٔ کلاس‌اولی، دومی و… کیف و کفش بخرند؛ با ناز و اداهای دخترانه، مداد و پاک‌کن صورتی پیدا کنند. اما حالا آن جنگ لعنتی همه چیز را عوض کرده است. آن مادرها شاید امسال وقتی زنگ شروع مدارس به صدا در بیاید، گوش‌هایشان را محکم بگیرند تا صدا را نشنوند و به یاد بیاورند که دیگر قرار نیست عزیزشان بعد از کلاس درس به خانه برگردد. * قبل الحرب: قبل از جنگ *عکس برای روزهایی که غم آن مادرها را از نزدیک دیدم. ✍آرامی نسب #میناب #روایت_جنگ @khanehmahi🇮🇷

گوش جان بسپارید به صدای شهر در شب شهادت بانوی قم

امشب گوشه گوشه شهر پر از صداست. دسته ها آرام، مثل موجی به ساحل حرم در حرکت‌اند. بوی اسفند از موکب ها در هوا می‌چرخد و خودش را روی غبار لباس های مشکی زائران جا می‌دهد. چشم هایم را می‌بندم. خودم را به دست صداها می سپارم. گویی از زمین آسمان هم نوای یا معصومه می شنوم و برای هزارمین دفعه زیر لب الحمدلله می‌گویم که در این شهر نفس می‌کشم. قم/۳٠شهریور ۱۴٠۵ @khanehmahi🏴

دو روز آخر هفته‌ای که گذشت پر از کلمه بود. کلماتی که برای شنیدنش سرا پا گوش بودم. تجربه بسیار ناب در کنار استادهایی که همیشه دوست داشتم از آنها یاد بگیرم. #مکرمه_شوشتری #یاسین_حجازی #همچو_سرو [رویداد ملی روایت زنان از روزهای جنگ و همدلی] تهران، فرهنگستان هنر ۹،۱٠مهرماه @khanehmahi🇮🇷