خاطره #طنز حاج آقا موسوی واعظ 😂 عالییییه .🇮🇷🇮🇷🇮🇷🇮🇷🇮🇷🇮🇷🇮🇷🇮🇷🇮🇷 با خیال راحت و بدور از بی ادبی، طنزهای بسیااار شاد را در گروه زیر پیگیری بفرمایید ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ ‌‌#طنزکها 🇮🇷🇮🇷🇮🇷🇮🇷🇮🇷🇮🇷🇮🇷🇮🇷🇮🇷 گروه طنزکها https://eitaa.com/joinchat/1524498545Ca2b886dbfc

. سلام علیکم. لطفا جهت دریافت پاسخ پرسش های فوق فقط روی متنهای رنگی شده ضربه بزنید تا جوابها را ملاحظه فرمایید. در ضمن سوالاتی را برای ما ارسال کنید که در این لیست نباشد. #آیدی‌ارسال‌سوالات @z_m1392 لطفاااااا جهت استفاده هموطنان عزیز تا می توانید #نشر دهید.

#پرسش_و_پاسخ۲۳ سلام ببخشید من یک پسر ۷ ساله کلاس اولی دارم با اینکه همه ی امکانات براش فراهمه ولی بازهم هرجایی که می ریم هروسیله ای را که خوشش بیاد برمی داره و چون مدرسه میره هر روز از مدرسه وسیله ی بچه ها را میاره خونه واقعا خسته شدم نمیدونم چیکار کنم لطفا راهنمایی بفرمایید چون ما با مدرسه دچار مشکل شدیم.ممنونم

پاسخ اول سلام علیکم رفتار پسرتان قابل درک است و از منظر روان‌شناسی قابل بررسی و اصلاح است. این موضوع با آرامش، پیگیری و تربیت دقیق قابل حل است، فقط نیاز به توجه پیوسته دارد. ریشه رفتارش چیست؟ از نگاه روان‌شناسی ، کودک دزد نیست؛ بلکه درک درستی از مالکیت ندارد. در سنین پایین (۵ تا ۷ سال) کودک هنوز مفهوم "مال من" و "مال دیگران" را به‌طور کامل درک نکرده. ممکن است فکر کند وقتی چیزی را دوست دارد، حق دارد آن را داشته باشد. این موضوع اگر جدی گرفته نشود، می‌تواند در آینده به ناهنجاری‌های رفتاری و شخصیتی بیانجامد. راهکارهای علمی ۱. آموزش آرام و مکرر مفهوم امانت و حلال و حرام با زبان کودکانه برایش توضیح دهید: از داستان‌های قرآنی مثل ماجرای حضرت موسی و امانت‌داری یا احادیث اهل‌بیت (علیهم‌السلام) استفاده کنید. مثلاً بگویید: «امام علی علیه‌السلام می‌فرماید: چیزی که مال تو نیست، نگه داریش هم امانته.» ۲. بازی و تمرین با مفهوم "امانت" در خانه مثلاً بازی امانت‌داری بگذارید. یک وسیله را به او بدهید و بگویید: «این مال باباست، تو تا فردا امانت‌دارشی. اگر سالم برگردونی، خدا خیلی خوشحال می‌شه و بهت پاداش می‌ده.» ۳. مواجهه با خطا بدون تحقیر و تهدید وقتی وسیله‌ای را آورد، نگویید "دزدی کردی!" بلکه بگویید: «پسرم، فکر کنم یادت رفته اجازه بگیری، بیا با هم فردا ببریم مدرسه و از دوستت حلالیت بگیریم. من کمکت می‌کنم.» ۴. ایجاد حس عزت‌نفس و جایگزینی آن با حس مالکیت گاهی کودک از طریق "داشتن" به دنبال حس ارزشمندی است. باید در خانه تحسین، آغوش، محبت کلامی و وقت‌گذرانی زیادتری بگیرد تا حس کند «مهم است» و لازم نیست چیزی بدزدد تا دیده شود. ۵. اصلاح تدریجی محیط و گفت‌وگو با معلم با معلم هماهنگ شوید که او هم با مهربانی و جدیت این موضوع را در مدرسه پیگیری کند. حضور مشترک والد و معلم در اصلاح رفتار کودک بسیار مؤثر است. هشدارها: کودک را جلوی دیگران سرزنش نکنید (تحقیر، باعث پنهان‌کاری بیشتر می‌شود). هرگز او را به "دزد" یا "بی‌تربیت" صدا نکنید (این کلمات در ضمیر او تثبیت می‌شود). برای اصلاح او باید صبور و پیوسته کار کنید؛ نه با خشم، بلکه با برنامه.

وقتی رفتار کودک باعث تنش با مدرسه می‌شود، هم احساس خجالت و فشار روانی به والد وارد می‌شود، هم گاهی رفتار مدرسه باعث دلسردی و احساس تنهایی والدین می‌گردد. اما از نگاه روان‌شناسی اسلامی و تربیت نبوی، کلید حل این چالش، "آرامش، گفت‌وگوی همدلانه با مدرسه و مدیریت عاطفی کودک" است. راهکارهای فوری و مؤثر: ۱. با مدرسه گفت‌وگوی آرام و مسئولانه داشته باشید نه حالت دفاعی بگیرید و نه فقط عذرخواهی؛ بلکه بگویید: «ما به این مشکل آگاهیم و مسئولیتش رو می‌پذیریم. داریم با راهکارهای روان‌شناسی رفتارش رو اصلاح می‌کنیم. ولی خواهش می‌کنیم که شما هم با نرمی و درک کودکانه باهاش برخورد کنین تا همکاری مؤثر باشه.» این مدل برخورد، نگاه مدرسه را تغییر می‌دهد و از سرزنش به سمت همراهی سوق می‌دهد. ۲. از یک مشاور مدرسه یا مربی تربیتی مذهبی کمک بگیرید اگه مدرسه مشاور دارد، از ایشان بخواهید در جلسه‌ای با حضور معلم و شما راهکارهای اصلاحی بدهند و از کودک هم درک سنی داشته باشند. ۳. کودک را از مدرسه نترسانید، بلکه همراهش شوید اگر مدرسه خیلی با او تند برخورد کرده، به کودک نگویید: «خجالت نمی‌کشی؟! آبرومونو بردی!» بلکه بگویید: «می‌دونم بعضی وقتا چیزایی که دوست داریم رو می‌خوایم برداریم، اما من کنارت هستم که کمک کنم درست رفتار کنیم تا هم مدرسه دوستت داشته باشه، هم خدا.» ۴. با کودک یک برنامه اصلاح رفتاری بنویسید به کمک نقاشی، جدول امتیاز یا جایزه، هر روز که بدون برداشتن وسیله‌ای از مدرسه برگشت، به او امتیاز بدهید. بعد از یک هفته یا ده روز، یک جایزه کوچک حلال براش تهیه کنید. یادش بدهید که پاداش خدا، از پاداش مدرسه قشنگ‌تره. از نگاه قرآن و روان‌شناسی اسلامی: پیامبر اسلام (ص) با کودکانی که خطا می‌کردند با خشم برخورد نمی‌کرد، بلکه با محبت، توجه، داستان‌گویی و تشویقِ آرام آنها را هدایت می‌کرد. حتی وقتی کودکی غذایی از خانه پیامبر برداشت، ایشان نگفت «دزدی کردی»، بلکه گفتند: «آیا اجازه گرفتی؟»

پاسخ دوم سلام و وقت شما بخیر. رفتار فرزند شما که بدون اجازه اشیای دیگران را برمی‌دارد، در روان‌شناسی کودک، به‌ویژه از دیدگاه روان‌شناسی رشد و رفتاری، قابل بررسی و اصلاح است. این رفتار در سن ۷ سالگی می‌تواند دلایل مختلفی داشته باشد که در ادامه برخی ازمهم‌ترین علل و راهکارها را توضیح می‌دهیم: دلایل احتمالی از منظر روان‌شناسی : 1. درک ناکامل از مفهوم مالکیت کودکان در سنین پایین هنوز به‌خوبی مفهوم «مالکیت» و «اجازه گرفتن» را درک نکرده‌اند، و ممکن است فکر کنند چون وسیله‌ای را دوست دارند، می‌توانند آن را بردارند. 2. جلب توجه یا نیاز عاطفی برآورده‌نشده گاهی کودک با برداشتن وسایل دیگران می‌خواهد توجه شما یا دیگران را جلب کند. حتی اگر همه امکانات را داشته باشد، ممکن است احساس کند به‌اندازه کافی دیده یا شنیده نمی‌شود. 3. الگوپذیری یا ضعف در مهارت‌های اجتماعی کودکانی که مهارت‌های لازم برای «درخواست کردن»، «نه شنیدن» یا «تعامل صحیح با همسالان» را یاد نگرفته‌اند، ممکن است برای دستیابی به خواسته‌هایشان از راه‌های نادرست استفاده کنند. 4. احساس کمبود هیجانی یا کنجکاوی زیاد کودکان ممکن است صرفاً به دلیل هیجان‌انگیز بودن یا کنجکاوی، چیزی را بردارند، نه از روی نیاز. راهکارهای مؤثر برای اصلاح رفتار: 1. آموزش مستقیم و شفاف با زبان ساده، مفهوم مالکیت و حریم دیگران را برایش توضیح دهید. مثلاً بگویید: «هر چیزی صاحب داره. ما فقط چیزهایی رو که مال خودمونه یا بهمون اجازه دادن استفاده می‌کنیم.» 2. برگرداندن وسایل با همراهی شما با او همراه شوید و وسایلی که از مدرسه آورده را با احترام و عذرخواهی برگردانید. این کار به او مسئولیت‌پذیری را آموزش می‌دهد. 3. تشویق رفتار درست وقتی چیزی را از دیگران نمی‌گیرد یا برای گرفتن وسیله‌ای اجازه می‌گیرد، فوراً او را تحسین کنید. تقویت مثبت رفتار درست، بسیار مؤثر است. 4. افزایش مهارت‌های اجتماعی از طریق بازی‌های گروهی، نمایش، داستان‌گویی یا کلاس‌های مهارتی (اگر در دسترس است) مهارت تعامل، درخواست، احترام به دیگران و درک احساسات را به او بیاموزید. 5. پیامدهای طبیعی و منطقی اگر با وجود توضیح و آموزش، این رفتار تکرار شد، پیامدهایی طبیعی و متناسب (مثل محروم شدن موقت از یک وسیله مورد علاقه یا مسئولیت برگرداندن با توضیح دلیل) می‌تواند کمک‌کننده باشد. 6. بررسی ریشه‌های عمیق‌تر در صورت تداوم رفتار اگر این رفتار ادامه پیدا کرد، بهتر است با یک روان‌شناس کودک مشورت کنید تا ارزیابی دقیقی از وضعیت هیجانی، رفتاری و محیطی او انجام شود.

در ادامه چند داستان کودکانه ساده، شیرین و آموزنده درباره حلال و حرام آورده‌ام که مناسب پسر ۷ ساله کلاس اولی شماست. این داستان‌ها با الهام از مفاهیم قرآنی و احادیث، به زبان قابل فهم کودک نوشته شده‌اند: ۱. خوردن خرما بدون اجازه روزی روزگاری حسین کوچولو با پدرش به باغ خرما رفت. کارگرها مشغول چیدن خرما بودند. ناگهان حسین کوچولو دلش خواست یکی از خرماها را بچشد. یک خرما از روی زمین برداشت و در دهان گذاشت. پدرش، آرام گفت: «پسرم، این خرما هنوز مال ما نشده. باید اجازه بگیریم. ما نباید چیزی را که برای ما نیست، حتی یک خرما، بدون اجازه بخوریم.» حسین کوچولو خرما را درآورد، خجالت کشید، اما یاد گرفت: حلال یعنی اجازه گرفتن! ۲. سکه طلایی توی کوچه (الهام از آموزه‌های امانت‌داری) یوسف کوچولو در راه برگشت از مدرسه، یک سکه طلایی پیدا کرد. برق می‌زد و قشنگ بود. با خودش گفت: «وای! می‌تونم با این اسباب‌بازی بخرم!» اما ناگهان یادش آمد که مامان گفته بود: «هر چیزی که مال تو نیست، حلال نیست.» یوسف رفت و سکه را به مدیر مدرسه داد تا اگر صاحبش پیداش شد، تحویل بگیرد. شب، مامانش بغلش کرد و گفت: «پسرم! خدا خیلی خوشحال شد. تو راه حلال رو انتخاب کردی!» ۳. اسباب‌بازی گمشده (الهام از "ردّ امانت") فاطمه کوچولو در پارک، یک ماشین اسباب‌بازی قرمز پیدا کرد. خیلی خوشش اومد. اما فهمید که مال او نیست. رفت و به مسئول پارک داد. وقتی برگشت خونه، به پدرش گفت: «من امروز کار خوبی کردم!» پدر گفت: «آفرین دخترم! قرآن گفته که امانت‌ها را به صاحبش برگردانید. تو دختر قرآنی منی!»

در ادامه یک داستان کوتاه و آموزنده برای پسربچه‌های هم‌سن پسر شما طراحی کرده‌ام. این داستان با زبان ساده، مفهوم مالکیت، اجازه گرفتن، و احساس دیگران را به او یاد می‌دهد: داستان: ماشین قرمز آرمان آرمان پسر کوچولوی باهوشی بود که کلاس اول می‌رفت. او عاشق ماشین بازی بود، مخصوصاً ماشین‌های کنترلی. یک روز وقتی توی کلاس بود، چشمش به یک ماشین قرمز توی کیف دوستش، امیر، افتاد. دلش می‌خواست اون ماشین رو داشته باشه. با خودش گفت: «فقط امروزه! می‌برمش خونه بازی می‌کنم، فردا برمی‌گردونم.» ماشین رو یواشکی برداشت و توی کیفش گذاشت. وقتی به خونه رسید، با خوشحالی با ماشین قرمز بازی کرد. اما شب که شد، دلش یه‌جوری شد. دلش برای امیر سوخت. یادش افتاد وقتی مدادش رو گم کرده بود چقدر ناراحت شده بود. فردا با ترس و خجالت ماشین رو با خودش به مدرسه برد. به امیر گفت: – ببخشید... دیروز بدون اجازه ماشینت رو برداشتم... خیلی دوستش داشتم، اما حالا فهمیدم کارم درست نبود. امیر اول کمی ناراحت شد، ولی وقتی صداقت آرمان رو دید، لبخند زد و گفت: – اشکالی نداره. ولی دفعه بعد، اگه چیزی خواستی، فقط بگو. شاید با هم بازی کردیم. از اون روز به بعد، آرمان یاد گرفت که اگه چیزی رو دوست داره، باید اجازه بگیره، چون هر چیزی مال یه نفره و دزدکی برداشتن دل بقیه رو می‌شکنه. و از همه مهم‌تر، فهمید دوستی با صداقت قشنگ‌تر از هر اسباب‌بازیه!

یک نامه هم به مسولین مدرسه👇👇

به نام پروردگار مهر و تربیت مدیریت محترم/معلم دلسوز و بزرگوار مدرسه ... با سلام و احترام با دلی آکنده از سپاس از زحمات بی‌دریغ شما در مسیر تعلیم و تربیت فرزندان این سرزمین، اجازه می‌خواهم چند خطی را به عنوان یک مادر/پدر نگران، صمیمانه با شما در میان بگذارم. فرزند من، پسر کوچکم، تازه در آغاز مسیر زندگی و آشنایی با دنیای ارزش‌ها، قانون‌ها، و مفاهیم انسانی قرار گرفته است. کودک کلاس اولی من، هنوز در مرحله یادگیری و تجربه‌ است. شاید هنوز به‌درستی مفهوم «مال من و مال دیگران»، «اجازه گرفتن» یا «امانت» را درک نکرده و این موضوع باعث شده گاه وسایلی از مدرسه همراه خود بیاورد. خود من از این موضوع بسیار ناراحتم، اما بیش از ناراحتی، نگرانم که اگر در این مسیر با او با خشونت یا طرد برخورد شود، اعتماد به نفسش لطمه ببیند و خود را "بچه بد" بداند. من به عنوان مادرش، مسئولیتم را می‌پذیرم. او را تذکر می‌دهم، داستان‌هایی می‌خوانم، با او تمرین می‌کنم. مشاوره می‌گیرم، جایزه می‌گذارم، گریه می‌کنم، دعا می‌کنم. ولی باور دارم که تربیت، تنها با همکاری خانه و مدرسه به ثمر می‌رسد. فرزند ما مثل نهالی است که هم به آبیاری خانه نیاز دارد، هم به مهربانی خورشید مدرسه. اگر شما، با همان صبوری و درایت همیشگی، این روزهای سخت تربیتی را با ما همراه باشید، یقین دارم او به زودی تغییر می‌کند و می‌آموزد. از شما خواهش می‌کنم به فرزندم نه با نگاه قضاوت، بلکه با نگاه فرصت نگاه کنید؛ فرصتی برای ساختن آینده‌ای که در آن درک و مهربانی در کنار قانون معنا دارد. من و پدرش آماده‌ایم تا با هر راهکاری که صلاح بدانید، کنار شما باشیم. نه برای سرپوش گذاشتن، بلکه برای ساختن. باشد که خداوند، دل‌های ما را به هم نزدیک‌تر کند و ما را در این مسیر دشوار، اما مقدس تربیت، یاری دهد. با احترام و آرزوی توفیق روزافزون مادر/پدر دانش‌آموز ... تاریخ: ...

. از تهیه عسل های فوق غافل نشوید. بسیار مطمئن و طبیعی و کندوها کامل از طبیعت تغذیه می کنند. #عسل‌شفاست و درمان اکثر بیماریها آیدی سفارش @z_m1392 لینک فروشگاه مجازی باقیات الصالحات و اطلاعات بیشتر https://eitaa.com/froshgahebaghyatosalehat