وصیت حضرت آیت‌الله #شبیری‌زنجانی (ره) 👈به طلبه‌های عزیز 🆔https://eitaa.com/khansari53/1213

🔹 نگاهی به #سرگذشت_و_ایام ... 🌱 تاجری که همسرش را به «علی‌بابا» سپرد گاهی انسان‌ها را نه با گذشته‌شان، بلکه با لحظه‌ای باید شناخت که فرصتی برای انتخاب پیدا می‌کنند؛ لحظه‌ای که می‌توانند میان خواهش نفس و مسئولیت، یکی را برگزینند. محمدتقی جعفری خاطره‌ای را از استاد خود، مرحوم آیت‌الله سید ابوالقاسم خویی، نقل می‌کند؛ داستانی که پدر آیت‌الله خویی روایت کرده بود و در شهر خوی رخ داده بود. در آن روزگار، مردی به نام «علی‌بابا» در خوی زندگی می‌کرد. او همسر و فرزند داشت، اما در میان مردم شهر نام خوشی نداشت؛ به شرارت و خلافکاری شناخته می‌شد و مردم از کارهای او در امان نبودند. در همان شهر، تاجر جوان و متمولی زندگی می‌کرد که همسرش به زیبایی شهرت داشت. روزی تصمیم گرفت راهی سفر حج شود؛ سفری که در آن زمان، رفت ‌و برگشتش ماه‌ها به طول می‌انجامید. اما تاجر جوان خانواده و نزدیکانی نداشت تا در غیابش همسر خود را به آنان بسپارد، لذا با مسئلۀ دشواری روبه‌رو شده بود. سرانجام تصمیمی گرفت که شاید برای بسیاری از مردم شهر عجیب بود. یک روز صبح، تاجر جوان همراه همسرش به خانه علی‌بابا رفت. علی‌بابا که آنان را در آستانۀ در دید، پرسید: «اینجا چه می‌خواهید؟» تاجر ماجرای سفر حج و تنهایی خود را گفت و درخواست کرد که همسرش در مدتی که او در سفر است، در کنار خانوادۀ علی‌بابا بماند. درخواست عجیبی بود؛ سپردن همسر به مردی که شهر او را شرور می‌دانست و به کارهای خلافکار شهرت داشت. علی‌بابا پذیرفت. همسر تاجر را به خانه برد و از همسر خود خواست تا در این مدت از او مراقبت کند. ماه‌ها گذشت. تاجر پس از انجام مناسک حج، سالم به خوی بازگشت. نخستین جایی که رفت، خانۀ علی‌بابا بود. با بسته‌ای از سوغات حج، در خانه را زد، اما به جای علی‌بابا، دختر او را پشت در دید. با نگرانی پرسید: «علی‌بابا کجاست؟» همسر علی‌بابا، پس از خوشامدگویی، پاسخ داد: «از همان روزی که همسر خود را به ما سپردی، علی‌بابا خوی را ترک کرد و به تبریز رفت. گفته بود تا زمانی که تو بازنگشته‌ای، به خانه برنمی‌گردد. حالا که خبر بازگشت تو را شنیده، به‌ زودی خواهد آمد.» این شاید مهم‌ترین بخش داستان باشد؛ مردی که در میان مردم به شرارت شناخته می‌شد، در برابر امانتی که به او سپرده شده بود، راهی را انتخاب کرد که حتی نام نیک بسیاری از نیک‌نامان را به یاد می‌آورد. گاهی در وجود انسان، چیزی عمیق‌تر از تصویری است که جامعه از او ساخته است. شاید آدمی گذشته‌ای تاریک داشته باشد، اما هنوز بتواند در لحظه‌ای سرنوشت‌ساز، جانب امانت، شرافت و انسانیت را بگیرد. امانتداری، گاهی آخرین فرصت انسان برای نشان دادن چهرۀ حقیقی خویش است. 📚 بازنویسی از کتاب: علامه محمدتقی جعفری، «سرگذشت و ایام»، ص ۱۷۰ و ۱۷۱، دفتر نشر فرهنگ اسلامی، چاپ دوم، ۱۴۰۲ https://eitaa.com/khansari53/1214 🆔

🔰توسل به روح مطهر آیت الله العظمی بروجردی مرحوم آیت الله سید محمد باقر موحد ابطحی نقل کردند: ▫️من اقلید فارس تبلیغ می ‌کردم و وجوهات زیادی همواره برای آیت الله بروجردی می ‌آوردم؛ پس از فوت آن مرجع وجوهات زیادی نزد من باقی مانده بود و نمی ‌دانستم با آنها چه کنم. ▫️شبی خواب دیدم که آیت الله بروجردی فرمودند «این وجوه را به آقا شیخ ابوالفضل بده» و چندین شب این خواب تکرار شد؛ لذا مطمئن شدم که رویای صادقه است. ▫️ از این رو شبانه در وقت غیر متعارف به منزل ایشان رفتم و دق الباب کردم و با اینکه چندان دوستی نزدیکی با ایشان نداشتم، ایشان از آمدن من در آن موقع کمی متعجب شدند؛ قضیه را به ایشان گفتم و پول را دادم؛ آقا خوانساری بسیار متعجب شدند و فرمودند: من عرض حال به ایشان برده بودم؛ اما هیچ کس از این قضیه اطلاعی نداشت(من هر از چندی سر مزار استاد خویش حاضر شده و حرف دل با او بازگو می‌ نمودم و معتقد بودم که روح عالمان ربانی مانند زمان حیات حاضر و ناظر است و رفع مشکل می‌ کند؛ از این رو همین منوال مدتی گذشت و به هیچ کس عرض حال نکردم)؛ و این نشانگر عظمت روحی آیت الله بروجردی است. 📚مصاحبه خبرگزاری نشست دوره ای اساتید با استاد احمد خوانساری (فرزند آیت الله شیخ ابوالفضل خوانساری) @darol_elm @ghesasolama

🔹 بیانات استاد رضا مختاری درباره شخصیت آیت الله العظمی شبیری زنجانی (ره) حاوی نکاتی اررشمند و شنیدنی دهم مهرماه ۱۴۰۵ 🆔https://eitaa.com/khansari53/1219

استاد سید حمید خویی، نوه‌ی حضرت آیت‌الله‌العظمی سید ابوالقاسم موسوی خویی (ره) چه زیبا به سؤال مجری جواب می‌دهد. تنها خدمت به اهلبیت علیهم السلام بسیار شنیدنی 🆔https://eitaa.com/khansari53/1220

بسمه تعالی 🔹سؤال و جوابی در مورد آیه شریفه «أَمَّنْ یُجِیبُ الْمُضْطَرَّ إِذا دَعاهُ وَ یَکْشِفُ السُّوءَ» 🔻سؤال : سلام ادب خدمت حضرت آقای خوانساری توضیح بفرمایید که در باره امن یجیب المضطر اذا دعا ...یا گفته شود یا من یجیب ...کدام صحیح هست و مطلب بعدی آیا همان امن یجیب که معروف در بین مردم گفته شود چه اشکالی دارد با سپاس. 🔻جواب: خواندن آیه‌ی شریفه‌ی «أَمَّنْ یُجِیبُ الْمُضْطَرَّ إِذا دَعاهُ وَ یَکْشِفُ السُّوءَ» (بخشی از آیه ۶۲ سوره نمل) برای رفع گرفتاری، شفای بیماران و برآورده شدن حاجات، از رسوم بسیار رایج و پسندیده در میان مؤمنان است، اما از حیث متن، ساختار لغوی و روایی نکاتی درباره‌ی آن وجود دارد که توجه به آن‌ها خواندن آن را صحیح‌تر و پرمعناتر می‌کند: ۱. متن کامل و ترجمه‌ی آیه چیست؟ متن کامل آیه چنین است:«أَمَّنْ یُجِیبُ الْمُضْطَرَّ إِذَا دَعَاهُ وَیَکْشِفُ السُّوءَ وَیَجْعَلُکُمْ خُلَفَاءَ الْأَرْضِ ۗ أَإِلَٰهٌ مَّعَ اللَّهِ ۚ قَلِیلًا مَّا تَذَکَّرُونَ» (آیا آن معبودان باطل بهترند) یا کسی که دعای درمانده و مضطر را هنگامی که او را می‌خواند اجابت می‌کند و گرفتاری را برطرف می‌سازد و شما را جانشینان زمین قرار می‌دهد؟ آیا معبودی همراه با خدا هست؟! چه کم متذکر می‌شوید! ۲. آیا خواندن آن به صورت دعا وارد شده است؟ - از جهت ورود مأثور: در متون روایی معتبر، دستور خاصی به این نحو که مثلاً «برای رفع گرفتاری، فلان تعداد آیه امن یجیب بخوانید» وارد نشده است. با این حال، در روایات متعدد (مانند تفاسیر روایی ذیل این آیه) آمده است که بارزترین و کامل‌ترین مصداق «مضطر» در این آیه، وجود مقدس امام زمان (عجل‌الله‌فرجه) و همچنین اهل‌بیت (علیهم‌السلام) و هر مؤمنِ به بن‌بست رسیده و درمانده‌ای هستند. - علت رواج آن میان مردم: از آنجا که این آیه به زیبایی تمام صفت رحمانیت و گره‌گشایی خداوند در حال اضطرار را یادآوری می‌کند، شیعیان و مؤمنان از باب توسل، تذکر و تضرع (با قصد رجاء و امید به ثواب و رحمت) آن را می‌خوانند که امری بسیار نیکو و مباح/مستحب عام است. ۳. صورت رایج در خواندن آن و شکل صحیح‌تر: غالباً در مجالس، تنها این فراز خوانده می‌شود: «أَمَّنْ یُجِیبُ الْمُضْطَرَّ إِذَا دَعَاهُ وَیَکْشِفُ السُّوءَ» این جمله از نظر قواعد عربی در واقع یک استفهام (پرسش) است و به تنهایی دعا یا خطاب مستقیم به خداوند نیست؛ بلکه بیانِ یک صفت الهی است: «[آیا آن بت‌ها بهترند یا] آن کسی که مضطر را پاسخ می‌دهد...؟ بنابراین، دو شیوه‌ی بسیار دقیق‌تر و مؤدبانه‌تر برای دعا وجود دارد: روش اول: اضافه کردن ندای «یا من...» یا تبدیل آن به طلب به‌جای تکرار صرفِ آیه به شکل پرسشی، خداوند را با همین صفت بخوانید: «یَا مَنْ یُجِیبُ الْمُضْطَرَّ إِذَا دَعَاهُ وَ یَکْشِفُ السُّوءَ، [اکْشِفْ عَنَّا السُّوءَ وَ فَرِّجْ عَنَّا]» ای کسی که درمانده را چون بخوانَدَش اجابت می‌کنی و رنج را برطرف می‌سازی، از ما نیز رنج و گرفتاری را برطرف فرما و گشایش عطا کن. این تعبیر عینا در ادعیه‌ی معتبر (مانند دعای مشلول) نیز آمده است: «یَا مُجِیبَ دَعْوَةِ الْمُضْطَرِّینَ» روش دوم: خواندن کل آیه با قصد تلاوت قرآن و سپس دعا کردن آیه را به‌صورت کامل تلاوت کنید و سپس با حالت تضرع و اضطرار بگویید: «اللّٰهُمَّ بِحَقِّ هٰذِهِ الْآیَةِ الشَّرِیفَةِ، اکْشِفْ عَنَّا السُّوءَ وَ فَرِّجْ کَرْبَنَا» بنابر این خواندن فراز «أَمَّنْ یُجِیبُ...» نه تنها اشکالی ندارد بلکه از مصادیق حسنه‌ی توسل و تذکر به رحمت الهی است؛ اما اگر آن را همراه با توجه، به صورت ندایی («یا مَن یُجیب المضطر...») یا به همراه دعای بعد از آن بخوانید، با روح دعا و ادب مناجات سازگارتر است. ادامه جواب👇

۴. اذکار مأثور و معتبرتر برای رفع گرفتاری و اضطرار: اگر به‌دنبال دعاهایی هستید که عیناً در روایات اهل‌بیت (ع) برای برطرف شدن شدائد و گرفتاری‌ها سفارش شده باشند، موارد زیر از بالاترین اعتبار برخوردارند: 1-دعای هفتم صحیفه سجادیه: حضرت سجاد (ع) این دعا را مخصوص دفع مهمات، بلاها و گرفتاری‌ها تعلیم داده‌اند: «یَا مَنْ تُحَلُّ بِهِ عُقَدُ الْمَکَارِهِ، وَ یَا مَنْ یُفْثَأُ بِهِ حَدُّ الشَّدَائِدِ» 2-ذکر یونسیه: قرآن کریم درباره حضرت یونس (ع) می‌فرماید: «فَاسْتَجَبْنَا لَهُ وَنَجَّیْنَاهُ مِنَ الْغَمِّ وَکَذَٰلِکَ نُنْجِی الْمُؤْمِنِینَ» ذکر شریف: «لَا إِلٰهَ إِلَّا أَنْتَ سُبْحَانَکَ إِنِّی کُنْتُ مِنَ الظَّالِمِینَ. 3-ذکر حوقله برای دفع اندوه و سختی: در روایات صحیح السند متعدد برای رفع همّ و غم تأکید شده است: «َا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ الْعَلِیِّ الْعَظِیمِ». 4-توسل به حضرت ولی‌عصر (عج) و نماز آن حضرت و دعای فرج: «إِلٰهِی عَظُمَ الْبَلَاءُ وَ بَرِحَ الْخَفَاءُ وَ انْکَشَفَ الْغِطَاءُ» والسلام- ۱۴۰۵٫۷٫۱۴ قم- احمد خوانساری 🆔https://eitaa.com/khansari53/1223