در ستایش فرش دستبافتِ ایرانی؛

بزرگسالی؟ صف طولانی برای هیچ به خودی خود بزرگسالی مرحله سختیه پذیرفتن اینکه دیگه بزرگسالی، مرحله سخت تریه اول میفهمی دوستات دوست نیستن بعد فامیلات اصن فامیل نیستن بعد خانوادت اصن خانواده نیستن هیچ جا ام که جای تو نیست هیچکسم جز خودت نداری درداتم فقط درد توان. به واقع باید بپذیری که ادمای زندگی انسانی نه تنها همراه نیستن بلکه تماشاچی ام نیستن هر کدوم به نظر خودشون داورن. گذشته یه دریاچه ی نمکه و هر بار که بهش برمیگردی در واقع با تن زخمی توش شنا کردی. حال که پلیه که زیر پات میلرزه و حالا انتخاب توعه رد شی یا بپری که حداقل به میل خودت تموم شده باشه. اینده ام که مشخص نیست کارگردانش، نولانه یا اصغر فرهادی شایدم سعید روستایی میگن قلم دست ماست که ما مینویسیم حداقل اینده خودمون رو که از ماست که بر ماست ولی هیچکس نمیگه اول باید قلمو پیدا کنی هیچکس قرار نیست بگه کجاست هیچکسم قرار نیست کمکت کنه پیداش کنی البته این بهترین حالته نسبت به وقتی که خودشون قلمتو قایم کرده باشن. دیگه باید بپذیری اگه یه جایی دستی سمتت میاد حتما برای کمک نیست، شاید هدفش فقط فشردن گلوته در هر حال فقط امیدوارم زودتر بپذیرم که ادمای زندگی بزرگسالی اکثرا جواب گل رو با تف میدن و به ریسکش نمیارزه که بفهمی این دفعه جوابشون چیه. - گچپژ؛

تمنا میکنم اصرار نکنید بنده گرسنه نیستم (پوست لبمو خوردم)

وضعیت

ناخنامو تا ناموس کوتاه کردم، لاک مشکی زدم و یکی از صداهای توی سرم در همون حین میگفت به خودت بیا پریناز، تو اقا داوود نیستی

این یارو سلیم شیاد کی میخواد البوم جدید بده بیرون بابا چشمم به در خشک شد

خودمو به ابو اتیش زدم به هر صدوبیستوچهار هزار پیغمبر متوسل شدم حاجی وصل میشم مگه من

امیدوارم به انواع و اقسامه امراض لاعلاج مبتلا بشه باعثو بانی اینکه ما واسه حق مسلممون داریم له له میزنیم💋