هر سربازی که از زمان هخامنشیان تا امروز در جنگ با دشمنان ایران جان خود را از دست داده است، شهید راه وطن است. از سربازانی که در قادیسه و نهاوند و به خاک افتادند تا سربازان ایران در چالدران و تا شهدای جنگ‌های ایران و روس و تا شهدای تنگستانی در جنگ با انگلیسی‌ها و تا مدافعان وطن در شهریور سال ۲۰ و تا شهیدان جنگ هشت ساله و تا شهدای امروز، همه تاج سر ایران هستند و تک تک آنها بیشتر از ما این سرزمین را دوست داشتند، چرا که برای حفظ این سرزمین جان خود را فدا کردند. آنکه به شهدای ایران در هر برهه از تاریخ توهین می‌کند، نه تنها ایرانی نیست بلکه دشمن ایران است و باید با او به مانند دشمن رفتار کرد. در سه شهریور ۱۳۲۰ سه مرزبان ایرانی به نام‌های «مصیب ملک محمدی»، «سید محمد راثی هاشمی» و «عبدالله شهریاری» در اطراف پل آهنی رود ارس توانستند با عملیات تعقیب و گریز ارتش روس را برای ساعات متمادی متوقف کنند. نیروهای متفقین در نهایت با شهید شدن این سه مرزبان و استفاده از توپخانه سنگین موفق به عبور از ارس و ورود به خاک ایران شدند. یادمان این سه شهید در سال ۱۳۸۹ پس ازبازسازی در نقطه صفر مرزی ایران و باکو نصب شده است. @kharmagaass

در سلطه کامل تویتتر و اینستاگرام و تلویزیونهای رنگارنگ بر همه شئونات اجتماعی، جایگاه «منتقد» نیز به متلک پراکنی های مُهوع شومن‌ها تقلیل یافته است. روزگاری نه چندان دور وقتی کلمه «دکتر» و «منتقد» و «استاد» و «روانشناس» و «روانکاو» و «اقتصاددان» و «روزنامه نگار» و «شاعر» و «نویسنده» و «هنرمند» و امثالهم به گوشمان می خورد تصویری از انسانی جاافتاده، موقر و باسواد به ذهنمان تداعی می شد اما حالا این کلمات را بالای صفحات مجازی افرادی مشاهده می کنیم که نهایت استعدادشان رفتارهای اَدایی و چرخاندن زبان در دهان هنگام ادای واژه ها و چند توئیت لوس آمیخته با متلک به رئیس جمهور و شهردار و فلان وزیر و وکیل است. البته این نگاه طبیعتا حق هر شهروندی است اما تقلیل دادن نقد اجتماعی به متلک‌گویی به شهردار و وزیر نه تنها چیز شاقی نیست بلکه تکرار بیش از حد آن بی معنی و مبتذل کردن مسئله نقد و نقادی است. و بدبختی بزرگتر آن است که بخش بزرگی از جامعه چنین روایت های بی معنی و لوسی که نه نیازی به سواد آنچنانی دارد و نه قدرت اندیشه خاصی می‌طلبد را به هر تحلیل و نگاه دغدغه مندی ترجیح می دهد. بخش بزرگی از جامعه دوست دارد فقط متلک و حمله و نقد حکومت و دولت و شهردار و سایر مسئولان را بشنود و به کسی که بپرسد، «پشت این متلک گویی ها و تمسخرها و حملات قرار است چه چیزی ساخته شده یا چه اتفاقی رخ دهد؟» واکنش منفی نشان می دهد. @kharmagaass

بدبخت آن ملت و مملکتی که صد سال پیش روزنامه‌نگاران‌اش ملک الشعرای بهار و دهخدا و نسیم شمال و عباس اقبال و ادیب الممالک و اعتصام الملک بودند و امروز روزنامه نگارش قلم به مزد بی‌سوادی است که شاید توان روخوانی یک متن ادبی ساده را هم نداشته باشد. بدبخت جامعه‌ای که روزنامه‌‌نگارش برای خالی نبودن عریضه و گرفتن چند تا لایک و تشویق مجازی، هر خزعبل را سرهم کرده و به خورد مخاطب نگون‌بخت و مستضعفِ فکری خود می‌دهد. @kharmagaass

شناخت دقیق جایگاه زبان فارسی در شکل‌گیری فرهنگ ملی از نگاه رهبر شهید. مدیای فارسی نگاه شبه‌روشنفکری در حال جنگ با زبان فارسی را ایران دوست و ایشان را عرب‌پرست معرفی می‌کند. @kharmagaass

⏪ حقیقتا موجودات چند‌ش‌آور و کثیفی هستند، این جماعت رمال که به اسم تحلیلگر به مانند مور و ملخ همه جا ریخته و چرک‌ها، عقده‌ها و و حقارت‌های درونی خود را به اسم تحلیل بیرون می‌ریزند. این جماعت لیاقت رهبری مانند آقای خامنه‌ای که تا شهادت خود و خانواده‌اش پیش رفت اما حاضر به معامله بر سر منافع ایران نشد را ندارد. این جماعت لیاقت رهبری که با ایستادگی خود بر سر منافع ملی، در میان انواع فشارهای بین‌المللی، فلات خشک ایران را به کشوری مدرن با شبکه عظیم بهداشت و راه و آموزش و قدرت موشکی و نظامی تبدیل کرد را ندارد. لیاقت این جماعت رهبری مثل صدام و همین حکام فاسد عرب است که امنیت و اقتصاد کشور را به آمریکا برون‌سپاری می‌کرد و خود و خانواده‌اش در کاخ‌های آنچنانی مشغول تفریح می‌شد و با ته مانده ثروت کشور گاهی هم یک برج و ورزشگاه و کازینویی چیزی می‌ساخت و چند فوتبالیست و رقاصه و خواننده آمریکایی دعوت می‌کرد تا ملت ثناگویش باشند. لیاقت این جماعت این چنین ایثاری نبود که الان با این زبان کثیف، شهادت ایشان را نابود شدن توسط آمریکا خوانده و بحث انتقام خون رهبری و شهدا را در حد عقده خونخواهی فرزند- پدر، تقلیل دهند. @kharmagaass

جایگاه خانواده در سینمای امروز را با سینمای چند دهه قبل مقایسه کنیم. چند دهه قبل هم در جامعه فقر بیشتر بود و هم کمبودها و دشواری‌های زندگی خانواده ایرانی بیشتر از امروز بود. اما خانواده حرمت داشت، احترام و جایگاه پدر و مادر حفظ می‌شد، کرامت و عزت نفس طبقات مستضف حفظ می‌شد. کارگر و پایین شهری، مشتی لات و معتاد و بزهکار نبود و فقر به کالایی تماشایی برای مصرف یک عده، تقلیل نمی‌یافت. سینمای اجتماعی ایران در دهه اخیر سعی کرده است که فقدانِ فرم و بی‌محتوایی خود را در به هم ریختگی صورت و روایت پنهان کند و با نمایش افراطی از هم گسیختگی اجتماعی و خشونت، چیزی جز عربده‌کشی و شلوغ کردن فضا و خشونتِ بی‌دلیل چیزی برای ارائه نداشته باشد. روایتی که در آن دختر خانواده اسیر چنگال پلید خانواده غیرتی است، پدر در زیر زمینی تاریک مشغول بازی با قناری و مصرف تریاک و ادرار در ظرفشویی و زن‌بارگی است، مادر چیزی جز گریه و نفرین نمی‌شناسد و باقی هم بلا استثناء از کوچک و بزرگ درگیر چاقوکشی، قتل، اعتیاد، قاچاق مواد و دزدی و عربده‌کشی بوده و همه بی‌سواد و لمپن هستند و در خانه های تودرتوی کلنگی به صورت گله‌ای زیست می‌کنند.. @kharmagaass

سعید روستایی به زعم خود زبان سخنگوی تلخی‌های جامعه است اما آنچه این قبیل سخنان امثال او را در حد نمایشی مهوع برای جلب نظر «دیگری» تقلیل می‌دهد، همان فیلم‌های اوست. تا یک قرن پیش سفیدپوستان اروپایی، بومیان استرالیا و سیاه‌پوستان را در قفس کرده و در حد یک شی تماشایی در باغ وحش به نمایش می‌گذاشتند. حال آنچه امثال روستایی با طبقه فرودست ایرانی می‌کند نه بیان دردها و رنج‌های آنها بلکه چیزی شبیه همان رفتار غربی‌هاست. سعید روستایی با تبدیل فرودستان به ابژه تماشایی (تحقیر شده، عربده‌کش، لات، بی‌ادب و..) تماشاگر بالاشهری (و حالا در ورژن بزرگتر) تماشاگر غربی را به تماشا و مصرف آن فرا می‌خواند. تماشاگری که از مشاهده میزان کثافت و رقت‌انگیزی و بدبختی او احساس اشمئزار می‌کند. دوربین روستایی هیچ ارزش و احترامی به خانواده و فقر و پدر و طبقه فرودست و امثالهم قائل نیست و صرفا از آنها در حد کالایی برای کاسبی خود بهره می‌برد. دوربین این جوانک نابلد و پرمدعا را مقایسه کنیم با دوربین محترم کن لوچ بزرگ در فیلم‌هایی چون، من دانیل بلیک و متأسفیم جا ماندی، تا اوج توهین امثال ایشان به طبقه فرودست ایرانی را بهتر متوجه شویم. @kharmagaass

عصر، عصر حمله به آخوند و حجاب و مذهب و تمسخر و تحقیر، دینداران است و طبیعتا آنهایی که بچه‌زرنگ‌ترند و روح کاسب‌کارشان، پژواک زمانه را زودتر دریافت می‌کند، در تلاش‌اند که از این خوان گسترده برای کلاه خود نمدی ببافند. به این واسطه است که هر روز از لُپ‌لُپ شبکه‌های اجتماعی چهره جدید و شعبده جدید و به تبع آن کاسبکاری جدیدی پیدا شده و امکان جدیدی برای جامعه تشنه تمسخر و توهین و تحقیر فراهم می‌کند. می‌گوید من در چشمان زنان محجبه حسرت و نفرتی نسبت به زنان بدون حجاب می‌بینم. خب که چه؟ آیا به چشم تک تک زنان محجبه نگاه کرده و به چنین شناختی رسیدی؟ یا صرفا روح کاسبکارت چنین سخنانی را مشتری‌پسند می‌داند؟ 👈 احتمالا زنان محجبه‌ای باشند که با حسرت به زنان بی‌حجاب نگاه می‌کنند، اما من هم به تجربه می‌گویم که نفرتی که در نگاه زنان بی‌حجاب نسبت به زنان محجبه می‌بینم، چند برابر بیشتر است. 👈 به تجربه می‌گویم آرامش و وقاری که در زنان محجبه می‌بینم بسیار بیشتر از زنان بی‌حجاب است. 👈 به تجربه می‌گویم نسبت زنان بی‌حجابی که به عمد دنبال بهانه برای درگیری با زنان محجبه می‌گردند، چند برابر بیشتر از برعکس آن است. @kharmagaass

- چیزی که عموم شبکه‌های ماهواره‌ای فارسی‌زبانِ منتقد حجاب و بلاگرها و برخی پلتفرم‌های فعال در حوزه سریال‌ها و سرگرمی دنبال می‌کنند، نه آزادی اجتماعی بلکه «پاتایایی» کردن شکل و ظاهر و فرهنگ جامعه ایران است. این جماعت در یک دهه اخیر به بهانه دفاع از آزادی زنان و مبارزه با حجاب اجباری، به سراغ مبارزه با لباس و حیا و اخلاق و تعهد به خانواده و...، رفتند.   - دو دهه پیش کلیپ جشن تولد دخترانه‌ای در جامعه پخش شده بود که در میان عموم مردم به عنوان یک آبروریزی بزرگ یاد می‌شد و بسیاری از تنبیه شدید و حتی قتل دختران توسط والدین شایعاتی را منتشر می‌کردند. اما در بیست سال جامعه چنانی روند سریع تغییراتی را پشت سر گذاشته است که امروز تفاوت پوشش بسیاری از دختران با مادران‌شان هم بسیار پررنگ و قابل تامل است. - این میزان تغییرات سریع اجتماعی نه مطلوب است و نه ملاک رشد اجتماعی زنان بلکه  محصول دستکاری ساختار خانواده و جایگاه اجتماعی زنان، توسط شبکه‌های تلویزیونی چون «من‌و‌تو»، دشمنان ایران و فعالیت‌های برخی از زنان خارج‌نشین در خدمت سرویس‌های امنیتی بیگانه است. @kharmagaass

⏬ ⏬ ⏪ دلشان برای دخترانی که در ۱۴ سالگی با آرایش غلیظ و ناخن پلاستیکی و انواع تجربه‌های جنسی مختلف آشنا هستند، نه تنها  نمی‌سوزد بلکه آن را نشان امروزی بودن می‌دانند اما برای کودکی که دفتر و کتابش مزین به تصاویر نظامیان و فرماندهان شهید این کشور است، می‌سوزد.. دلشان برای نوجوانی که روسری به سر می‌کند می‌سوزد اما برای کودکانی که با بازخوانی ترانه مستهجن ساسی مانکن مشغول عشوه‌گری هستند نمی‌سوزد. ازدواج دختر در سن شانزده، هفده سالگی را کودک‌همسری و تاثیر مخرب ایديولوژی نامیده و با خشونت و خشم به آن حمله‌ور می‌شوند اما آموزش حرکات اروتیک (به نام رقص) به کودکان را نشان امروزی بودن دانسته و منتقدان آن را به تحجر و دگماتیسم متهم می‌کنند. این فرهنگ و سبک زندگی که امروز در شبکه‌های اجتماعی از جمله اینستاگرام و برخی شبکه‌های ماهواره‌ای فارسی‌زبان تبلیغ می‌‌شود، ایدئولوژی به مراتب خشن‌تر، زن‌ستیزتر، غیرستیرتز و اجتماع‌ستیزتر از هر ایدئولوژی است که ریشه در سنت‌های این جامعه دارد. @kharmagaass

باقیمانده خانواده پهلوی مورد «مطالعاتی جالبی» برای محققین هستند. مورد خاصی که نشان دهد، بی‌عاری و بی‌وطنی و تازه به دوران رسیدگی وقتی با مفت‌خوری و پول دزدیده شده از یک ملت ادغام می‌شود، چه موجودات بی‌مایه و سبک‌مغز و خفیفی تولید می‌کند. به این زن بنگریم. می‌گوید من فراموش کرده‌ام که پدران و پدربزرگان نسل جدید چکار کرده‌اند. (یعنی آنها را به خاطر پدرانشان، تنبیه نمی‌کنم) این خانواده فاسد در توهم خود، دهه‌ها از مردم ایران حس طلب‌کاری و قدرنشناسی داشته است و حالا به خاطر اینکه بخشی از نسل جدید حاضر می‌شود در مسیر منافع اسرائیل برای آسیب زدن به ایران با آنها همصدا شود، آنها را بخشیده است. این زن به تنهایی تمام صفات بارز «پری‌بلنده » و «اشرف پهلوی» و «مریم رجوی» را یکجا در خود دارد. 👈 جامعه باید به خود نگاه کند و برگردد آسیب‌شناسی درستی صورت دهد که چرا برای زن و دختر نوگرای ایرانی به جای سیمین دانشور و پروین اعتصامی و فروغ فرخزاد و محترم اسکندری و بی‌بی‌خانم استرآبادی و...، باید امثال اشرف پهلوی و مریم رجوی و فرح دیبا و علینژاد و این نئوپری‌بلنده‌ِ بدقواره و بدسیرت، الگو قرار بگیرد. @kharmagaass

اکثر نظام‌های سلطنتی ایران (پس از پایان دوران گسست سیاسی) از دل یک ایل بزرگ و پرنفوذی می‌آمدند که قبل از رسیدن به قدرت برای خود نام و اعتبار و جایگاهی داشتند. صفویان دهه‌ها قبل از رسیدن به قدرت خاندانی پرنفوذ و شناخته شده در آذربایجان و شمال ایران بود. نادر از ایل مشهور و پرنفوذ افشار در خراسان بود. کریم‌خان رئیس ایل زند و از خاندانی پرنفوذ در غرب کشور بود و قاجار از دهه‌ها قبل نفوذ و جایگاه بالایی در کشور داشت و ایل شناخته شده‌ای به شمار می‌رفت. در این میان سلسله پهلوی از این قاعده مستثنی بود. پدر رضاشاه یک فرد عامی و از طبقات معمولی اجتماع بود که کسی شناختی از او نداشت. خاندان پهلوی فارغ از همه نقدها و تمجیدهایی که صورت می‌گیرد به واسطه همین اصل و نسب (که همیشه مورد تمسخر شاهزاده‌های از قدرت رانده شده قاجار قرار می‌گرفت) به مانند خاندان ناپلئون در فرانسه (نگاه تحقیرآمیز، خانواده‌های اشرافی و سلطنتی اروپا به خانواده تازه به دوران رسیده ناپلئون، در کتاب «دزیره» به خوبی ترسیم شده است)، در رفتار و کردار تازه به دوران رسیدگی خاصی داشته و دارد که کاملا متمایز از خاندان‌های اشرافی و سلطنتی است. تربیت غیراشرافی، نوکیسگی، رفتارهای خارج از عرف سلطنتی (از اشرف پهلوی تا دلقک پهلوی) و امثالهم از دلایل انتقادات شدید مردم به خاندان پهلوی بود. این مسئله امروز هم در میان خانواده پهلوی و حامیان آنها به وضوح قابل مشاهده است. @kharmagaass