بـله،
درسته؛
زخم ها خوب میشَن ، یا حداقل کمرنگ میشن ، دوباره زندگی میکنی ، شاید میخندی ، راه میری ، ادامه میدی و ...
اما یه چیزی هست؛
تو هیچوقت مثل قبل نمیشی ، یه جایی تو وجودت برای همیشه میشکنه ، یه چیزی برای همیشه نابود میشه ، و هر چقدر هم قوی باشی ، اون قسمت خاموش درونت همیشه یادآوری میکنه که دیگه اون انسانِ «قبلی» وجود نداره.
_________________________________________
میدونی اوج خفگی کجاست؟!
همون جایی که کلی حرف داری و به شدت ناراحتی و خیلی چیزا رو اعصابت میرن ، ولی تو سکوت میکنی ، به آخرین درجه ی ناامیدی و ناراحتی میرسی ولی ترجیح میدی که چیزی نگی ، فقط بیتفاوت یه گوشه بشینی و ببینی چی میشه ، هر چه بادا باد.
_________________________________________