مادرم میگفت ؛ قربانت شوم عاشق نشو . . . آنکه میسوزد به پای عشق ؛ اغلب دختر است؛

آی قربون اون مدرسه‌ای برم که بچه‌ها رو کافر کنه !

مغرور و بد اخلاق بشو با همه اما ... با من بِه از ایَن باش که با خلقِ جهانی‌ . . .

دلا سخت است اگر مانند یك فرمانده‌ی عاشق ، امیر یك سپاه اما اسیر یك نفر باشی ‌.

خانه دلتنگ غروبی خفه بود مثل امروز که تنگ است دلم پدرم گفت چراغ و شب از شب پُر شد من به خود گفتم یک روز گذشت مادرم آه کشید زود برخواهد گشت ابری آهسته به چشمم لغزید و سپس خوابم برد که گمان داشت که هست این همه درد در کمین دل آن کودک خرد؟ آری آن روز چو می رفت کسی داشتم آمدنش را باور من نمی دانستم معنی هرگز را تو چرا بازنگشتی دیگر؟ آه ای واژه ی شوم خو نکرده ست دلم با تو هنوز من پس از این همه سال چشم دارم در راه که بیایند عزیزانم آه…

-

بی‌حرمتی ست پا نزدن بر بساط عقل وقتی که عشق اینهمه اصرار می‌کند..!

'امروز سالگرد نامگذاری کشور عزیزمان " ایران " است' در سال ۱۳۱۴ شمسی طبق بخشنامه وزارت امور خارجه و تقاضای دولت وقت؛ و تصویب مجلس شورای ملی، نام رسمی “ایران” (به جای پارس و پرشیا) برای کشور ما انتخاب شد؛ نامی که امروز ایران گفته می‌شود، بیش از ۶۰۰ سال پیش " اِران " تلفظ می‌شد. زنده یاد سعید نفیسی نویسنده و محقق نامی ایرانی در دی ماه ۱۳۱۳ نام " ایران " را به جای "پرشیا" پیشنهاد کرده بود. واژه‌ی "ایران" بسیار کهن و پیش از آمدن آریایی‌ها به سرزمین مان اطلاق می‌شد و نامی تازه و ساخته و پرداخته‌ای نیست. واژه " ایران" از دو بخش درست شده است:بخش اول " ایر " به معنی اصیل، نجیب، آزاده و شریف است؛ بخش دوم به معنی سرزمین، جا و مکان است. معنی کلی واژه ایران، “سرزمین آزادگان و نجیب زادگان" می‌باشد.

مرا شادی از نام ایران بود؛ دلم پر زِ یاد نیاکان بود . . . زِ ایران جهان پیش من گلشن است؛ همیشه ز یادش دلم روشن است . . .

«آدم هیچ‌وقت متوجه نمی‌شود تا چه حد دل‌شکسته و آسیب‌دیده است، تا وقتی که برای کسی شروع به حرف زدن می‌کند.»

عشق یعنی در میان صدهزاران مثنوی ... ، بوی یک تک‌بیت ناگه مستُ مدهوشت کند!

بی هیچ بهانه‌ای سراغم را بگیر؛ همینقدر ساده بگذار میان این همه تشویش کمی آرام بگیرم... همین!