مهم نیست چقدر دوسش داری، اون لحظه ای که میفهمی نه مشکلاتتون قراره حل بشن، نه میتونی ببخشیش، نه میتونی ادامه بدی، نه دلت باهاش صاف میشه، نه دیگه بهش فکر میکنی حس خوب میگیری، نه حتی میتونی باهاش حرف بزنی و توی چشماش نگاه کنی؛ اون لحظه لحظه ی پایان و سقوط اون آدم توی زندگی تو برای همیشهست. حتی اگه کنارت حضور داشته باشه..
بعد از مدتها دیدمش،
فهمیدم اصلاً جذاب نیست.
رفتاراش هم اصلاً دلنشین نیست.
شوخیهاش هم اصلاً خندهدار نیست.
و آدمهایی که کنارش هستن اصلاً آدمهای خوشبختی نیستن.
فاصله اون از یه آدم «خاص» با یه آدم «معمولی» فقط دوست داشتن من بود.
اون معمولی شده بود چون من دیگه دوسش نداشتم.
روزی ۵۰ تا خاطره یادم میاد که در جواب تک تکشون به خودم میگم «چقدر جوگیر بودم»
جمله هایی که شنیدنش حس بهتری از دوستت دارم میده:
-چقد قشنگ میخندی.
-از عکسات خیلی بهتری.
-طرز فکرتو خیلی دوست دارم.
-آهنگایی که برام میفرستی خیلی قشنگن.
- چقد لباست بهت میاد.
-باعث میشی غمامو فراموش کنم.
- من بهت افتخار میکنم.
-هواتو دارم.