آخر آذرماه بود.
با ابراهیم برگشتیم تهران.
در عین خستگی خیلی خوشحال بود.
می گفت: هیچ شهیدی یا مجروحی در منطقه دشمن نبود،
هرچه بود آوردیم.
بعد گفت: امشب چقدر چشم های منتظر را خوشحال کردیم،
مادر هرکدام از این شهدا سر قبر فرزندش برود،
ثوابش برای ما هم هست.
من بلافاصله از موقعیت استفاده کردم و گفتم:
آقا ابرام پس چرا خود دعا می کنی که گمنام باشی!؟
منتظر این سوال نبود
. لحظه ای سکوت کرد و گفت:
من مادرم رو آماده کردم،
گفتم منتظر من نباشه، حتی گفتم دعا کنه که گمنام شهید بشم!
ولی باز جوابی که می خواستم نگفت.
شهید ابراهیم هادی
خود شیفته✨🌚
_
"𝟏𝟏𝟎"
توبه کردَم که دِگر عاشِقِ چَشمی نَشَوَم
دَر بَندِ خَمِ زُلفِ خدایی نَرَوَم
تا که تمثال علی دیدم و آن رویِ مَهاش
یافتم لذت توبهست، که هِی بشکنیاش