بسم الله الرحمن الرحیم بعضی از عزیزان هیئتی، پس از واریز کمک مالی به هیئت، با دل‌های پر از محبت می‌گویند که مبلغی که واریز کرده‌اند کم است و از ما پوزش می‌خواهند. اینگونه فرمایشات مرا یاد داستانی زیبا می‌اندازد از مولانا که شنیدنش خالی از لطف نیست. حتماً با دقت بخوانید و در آن تأمل کنید، که چه معانی عمیقی در این کلمات نهفته است. خداوند متعال می‌فرمایند: «لَا يُكَلِّفُ اللَّهُ نَفْسًا إِلَّا وُسْعَهَا» یعنی خداوند هیچ‌گاه از کسی چیزی بیشتر از توان او نمی‌خواهد. گاهی اوقات از افرادی که شاید امکانات مالی چندانی ندارند، مبلغی دریافت می‌کنیم که از دل و با نیتی خالصانه می‌آید. این مبلغ، حتی از هزاران انفاق مادی افراد متمول، ارزشمندتر است. بگذارید داستانی عارفانه برایتان بگویم که از آن درس بگیریم: پادشاه و چوپان روزی پادشاهی در لباس مبدل، برای آگاهی از حال مردم، به میان رعیت رفت. در راه با چوپانی ساده‌دل روبه‌رو شد که او را به خانه‌اش دعوت کرد. چوپان که تنها دارایی‌اش یک گوسفند بود، بی‌آنکه بداند مهمانش چه کسی است، با تمام اخلاص گوسفندش را قربانی کرد و بهترین غذایی که می‌توانست برای پادشاه آماده نمود. پس از بازگشت به قصر، پادشاه که تحت تأثیر خلوص و مهربانی چوپان قرار گرفته بود، بزرگان دربار را جمع کرد و گفت: "این مرد تمام دارایی‌اش را برای من قربانی کرد. اگر من هم همه چیزم، حتی تاج و تخت‌ام، به او بدهم، باز هم در برابر خلوص او کم است." پادشاه سپس دستور داد تا چوپان را به دربار بیاورند و او را به مقام والایی برسانند. یا حتی برای مدتی جای خود را با او عوض کرد تا نشان دهد که بزرگی به مقام و قدرت نیست، بلکه به قلب پاک و فداکاری بستگی دارد. این داستان به ما یاد می‌دهد که ارزش یک هدیه یا فداکاری، نه به بزرگی مادی آن، بلکه به خلوص نیت فرد بستگی دارد. پس عزیزان من، هیچ‌گاه احساس کم بودن یا عذرخواهی نکنید. آنچه مهم است، نیت پاک و دل‌های پر از محبت است که باعث می‌شود هر کمک، حتی کوچک‌ترین آن، در نظر خداوند عزیز و پرارزش باشد. در هیئت ما، هر چیزی که از دل و با نیت خالص داده می‌شود، در نزد خداوند عظمت دارد. همانطور که پادشاه در داستان بالا، بزرگی را در دل چوپان دید و نه در دارایی‌های او، ما نیز باید همین نگاه را داشته باشیم. هر عمل و هر کمکی که با اخلاص از دل برمی‌آید، بهترین پاداش را خواهد داشت. ان شاء الله همیشه در راه عشق و فداکاری باشید. 💖

قسمت پایانی تصاویر فیش های واریزی بسم الله الرحمن الرحیم و چه زیباست وقتی دست‌های مهربانی به هم گره می‌خورند و رحمت الهی را در زندگی نیازمندان جاری می‌سازند... قرار بر این بود که تنها ۵۰ خانواده را در این حرکت خیر سهیم کنیم و برای هر کدام ۲۰ میلیون ریال در نظر بگیریم. اما خداوند متعال اراده‌ای دیگر داشت و این برکت را بر دستان شما جاری ساخت تا تعداد خانواده‌های بهره‌مند، به ۶۸ خانواده برسد. ای خوشا به حال آنان که از این قافله‌ی نور جا نماندند و خود را سوار بر کشتی نوحی کردند که بی‌شک، سرانجامش ساحل سعادت و رضایت الهی است. الفبای بندگی را جز این گونه نتوان خواند؛ چرا که نردبان رسیدن به وصل خدا، چیزی جز دستگیری از بندگان او نیست. این جهان، سرای امتحان است و هر یک از ما، روزی و ساعتی در بوته‌ی آزمایش قرار خواهیم گرفت. یکی را با مال و ثروت می‌آزمایند، دیگری را با نداری و فقر... یکی را با سلامتی و توانمندی می‌سنجند، دیگری را با درد و بیماری... و آنچه بر صفحه‌ی اعمال ما خواهد ماند، تنها نحوه‌ی گذر از این امتحانات است. ای بزرگوارانی که لبیک‌گوی این دعوت الهی شدید و دست‌های پرمهرتان را به یاری نیازمندان دراز کردید، بدانید که شما نه فقط گره از مشکلات دنیوی آنان گشودید، بلکه چراغی روشن برای آخرت خود نیز برافروختید. از صمیم دل، شکرگزار محبت و همراهی شما هستیم. خداوند به رزق و روزی‌تان برکت دهد، شما و عزیزانتان را در عافیت و آسایش نگاه دارد و در روزی که هر نَفَس در گرو اعمالش است، این گام‌های نیک شما را، بهترین توشه‌ی راهتان قرار دهد. ✨ اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم ✨

در شب قدر بیست و یکم رمضان، حسینیه خم پیچی‌های مقیم تهران، همچون آستانی ملکوتی، سرشار از نَفَحات رحمانی شده بود. شعاع نور شمع‌های سحرگاهی بر چهره‌های اشک‌بار مردان و زنانی می‌تابید که دل‌هایشان را در دریای مغفرت الهی شست‌وشو می‌دادند. نوای «یا حبیبَ مَن لا حَبیبَ لَه» در فضا طنین‌انداز بود، گویی فرشتگان نیز با زمزمه‌های عاشقانهٔ بندگان در هم‌آمیخته بودند. اشک‌ها بی‌اختیار بر گونه‌ها جاری، و دست‌ها رو به آسمان بلند شده بود؛ هر دعا، دریچه‌ای از امید به رحمت واسعهٔ الهی می‌گشود. در این شب، دل‌های خسته از گردباد دنیا، آرامش را در آغوش «اللهم اجرنا من النار» یافته بودند. زمزمهٔ «بک یا الله» گویی پرده‌های سنگین گناه را می‌درید و جان‌های مشتاق را به آستان غفران می‌رساند. فضای حسینیه، آکنده از عطر خاک تربت و صفای اشک‌های عاشقان بود. در پس هر نجوا، تمنایی از جنس حاجات برآورده‌نشده و آرزوهای سر به مهر به گوش می‌رسید. اینجا، کلام به زانو درآمده بود و دل، با زبان اشک سخن می‌گفت. و آنگاه که ندا آمد: «یا مَن یُحِبُّ الصابِرین»، دل‌ها قرار یافتند؛ چرا که گویی پاسخ دعاهایشان را از لب‌های رسول رحمت و آل پاکش شنیده بودند. و این‌چنین، شب قدر در حسینیه خم پیچی‌ها، نه شبی معمولی، بلکه مجلسی بود که در آن، آسمان به زمین نزدیک‌تر شد و دل‌های زمینی به آسمان پرکشیدند...

در آن فضای سرشار از اشتیاق و نیاز، صدای پیرغلام اهل‌بیت، خادم‌الحسین حاج آقا مجتبی پوراحمدی، همچون جرعه‌ای از زلال کوثر در جان حاضران جاری شد. زمزمهٔ «یا مَن هو علی کل شیء قدیر» از حنجره‌ای برخاست که سال‌ها به عشق اهل‌بیت (ع) ترنم کرده بود؛ صدایی که گویی از سینه‌ای آتش‌گرفته به آسمان می‌رسید و بر دل‌های مشتاق می‌نشست. در آن شب قدر، حسینیه خم پیچی‌ها به عرش نزدیک‌تر شده بود. هاله‌ای از نور، فضای مجلس را دربر گرفته بود و دل‌ها از حصار جسم رها می‌شدند، گویی هر ذکر، نَفَسی از عالم قدس بود که در رگ‌های مشتاقان جاری می‌شد. «یا من هو علی کل شیء قدیر» را که می‌شنیدی، عظمت بی‌کران خدا را در ذره‌ذرهٔ هستی احساس می‌کردی؛ در قطرهٔ اشکی که بر گونه می‌لغزید، در لرزش دستانی که ملتمسانه به سوی پروردگار دراز شده بود، و در آهی که از عمق جان برمی‌خاست. چشمان خسته، از هیاهوی دنیا گسسته بود و به دریای قدرت الهی دوخته شده بود. زائران شب قدر، در آن لحظات ناب، گویی در محضر معبود نشسته بودند، بی‌حجاب و بی‌واسطه، و زمزمهٔ حاج آقای پوراحمدی، همچون کلیدی بود که قفل‌های بستهٔ قلوب را می‌گشود. آنگاه که «یا من بیده ملکوت کل شیء» را خواند، دل‌ها لرزید؛ چه کسی را جز او می‌توان یافت که همه چیز در دست قدرتش باشد؟ شب، رو به پایان بود، اما دل‌ها هنوز در ملکوت سیر می‌کردند. زمین حسینیه دیگر زمینی نبود؛ آسمان در آن حلول کرده بود و روح‌های سرگشته، در نوری از امید و بخشش غرق شده بودند...

حسینیه خم پیچی‌ها در واپسین لحظات مناجات، رنگ و بویی دیگر یافته بود. نفس‌ها به شماره افتاده، اشک‌ها بی‌اختیار جاری، و دل‌ها در میان بیم و امید معلق بود. با هر ذکر، سنگینی گناه بر شانه‌ها احساس می‌شد، و با هر «یا فارج و یا ضامن» جویبار رحمت از آسمان جاری می‌گشت. حاج محمدجواد زین‌الدینی، مداح دلدادهٔ اهل‌بیت، آخرین فرازهای دعای جوشن کبیر را با سوزی جانکاه و لحنی آسمانی بر زبان می‌آورد. واژه‌هایش از جنس نور بود، نوری که از جان‌های مشتاق می‌گذشت و دل‌های شکسته را مرهم می‌نهاد. «یا فارج» را که خواند، دل‌ها در اضطراب گشایش فرو رفت؛ چه بسیار گره‌ها که در این شب به دست رحمت او باز می‌شد. «یا ضامن» که از حنجره‌اش جاری شد، نگاه‌ها از زمین کنده شد و به ضامن آهو، به واسطه‌ای از جنس رأفت نگریست. زمزمه‌ها بلند شد؛ آری، او همان است که ضمانت درماندگان را به دست گرفته، او همان است که پناه بی‌پناهان است. آهسته آهسته، ذکرها فروکش می‌کرد، اما دل‌ها هنوز در التهاب رحمت بودند. شانه‌ها از بار دعا سبک‌تر شده بود و امید، در چشمان بی‌تاب جوانه زده بود. سکوتی از جنس اجابت بر حسینیه سایه افکند. آخرین نجواها در میان لب‌های لرزان زمزمه شد، و گویی زمین و زمان نیز با آنان هم‌نوا شده بودند: «الغوث الغوث، خلصنا من النار یا رب» شبی که با نیاز آغاز شده بود، اکنون با امید به پایان می‌رسید. درهای آسمان هنوز گشوده بود، و دل‌های عاشق، با آرامشی شیرین، به خدای خود سپرده شدند...

و اما نوبت به قرآن بر سر گرفتن رسید… حسینیه خم پیچی‌ها، سرشار از حالتی ملکوتی و محزون، در سکوتی سنگین فرو رفته بود؛ سکوتی که تنها با هق‌هق‌های پنهانی و زمزمه‌های عاشقانه شکسته می‌شد. چراغ‌ها، همچون ستاره‌هایی کم‌نور در دل شب، روشنایی کم‌سویی بر چهره‌های خیس از اشک می‌افکند. دستانی که تا لحظاتی پیش به آسمان بلند شده بود، اکنون لرزان، قرآن را بر سر نهاده بود، گویی سنگینی این کتاب آسمانی را بر دل‌های خود نیز احساس می‌کردند. نوای حزین حاج مهدی رجبی در فضا طنین‌انداز شد: "بِکَ یا الله…!" و ناگهان، بغض‌ها ترکید، و دل‌ها به لرزه درآمد. هر کس در آن لحظه، تنها و تنها با خدای خود سخن می‌گفت؛ با آنکه بی‌همتا، با آنکه گره‌گشا، با آنکه مهربان‌تر از مادر. "بِمُحَمَّدٍ…" ذکر نام پیامبر، آن رحمت بی‌کران، دل‌ها را به مدینهٔ امید پرواز داد. اشک‌ها، در برابر عظمت صاحب کوثر، بی‌اختیار از چشم‌ها سرازیر شد. "بِعَلِیٍّ…" ذکر نام او، یادآور شب‌های کوفه و ندای "لا حکم إلا لله" بود؛ یادآور دستانی که نان برای یتیمان می‌برید و شمشیری که جز برای عدالت از نیام بیرون نمی‌آمد. حسینیه در یاد مولای غریب کوفه، غرق در آه و حسرت شد. "بِفاطِمَةَ…" نام بانوی دو عالم که آمد، صدای ناله‌ها بلندتر شد. گویی خاک حسینیه نیز به حرمت این نام به لرزه افتاده بود. دل‌ها به بقیع پر کشید، به آن قبری که هنوز بی‌نشان است، به غربتی که تمام زمین و زمان از آن شرمنده‌اند. گویا زمین و آسمان در هم تنیده شده بودند، و شب‌زنده‌داران، در میان موج‌های دعا و توسل، سبکبال، به سوی اجابت پرواز می‌کردند…

و اما آخرین فراز… حسینیه خم پیچی‌ها در این لحظات پایانی، سرشار از اندوهی مقدس و شوری وصف‌ناپذیر بود. زائران شب قدر، دل‌شکسته و خاضع، قرآن را همچنان بر سر داشتند. اشک‌ها جاری بود، قلب‌ها در التهاب، و نجواها در هم تنیده؛ همه یک صدا، از عمق جان، آخرین امیدشان را صدا زدند: "بِالحُجَّةِ…!" و ناگهان، حسینیه رنگ و بویی دیگر گرفت. نام مبارک حضرت صاحب‌الزمان (عج) که بر لب‌ها جاری شد، بغض‌های فروخورده ترکید. دل‌ها به سوی سحرگاهی پرکشید که طلوعش با ظهور آن حجت الهی در هم تنیده است. اشک‌ها دیگر فقط اشک استغفار نبود؛ اشک شوقی بود برای روزی که دست‌های خسته، دستان او را درک کند، که زمین از عدل او پر شود، که فریاد "أینَ الطّالبُ بِدَمِ المقتولِ بِکَربَلا؟" به ندای لبیک منجی گره بخورد. زمزمه‌های "بالحجه" حسینیه را به وادی انتظار کشانده بود. برخی به گوشه‌ای خیره مانده بودند، گویی که در افق خیال، سیمای یوسف زهرا (عج) را می‌جستند. برخی سر بر قرآن نهاده و با سوزی جانکاه، از غیبت گلایه می‌کردند. حاج مهدی رجبی، با صدایی که در آسمان شب گم می‌شد، آخرین دعا را با سوزی مضاعف خواند. "الغَوث، الغَوث، الغَوث…" شب به پایان می‌رسید، اما حسینیه همچنان در التهاب باقی بود. گویا هنوز کسی نمی‌خواست قرآن را از سر بردارد، هنوز کسی دلش نمی‌آمد که از این وادی نور جدا شود. دل‌ها، با نوای دعا، از زمین کنده شده بود، و در عالمی دیگر، در ملکوت اجابت، در حوالی ظهور، سرگردان بود…

شور و سینه زنی انتهای مجلس

بسمه‌تعالی همشهریان عزیز و محترم، آقای سید لطف‌الله طباطبایی، دوست مهربان و متخصص بیمه که همیشه با لبخند و دلسوزی در کنار شما بوده‌اند، در زمینه خدمات بیمه‌ای یکی از بهترین‌ها هستند. بسیاری از شما عزیزان با همکاری ایشان خودروهای خود را تحت پوشش بیمه ایران قرار داده‌اید و تجربه خوبی از این همکاری دارید. ان‌شاءالله هیچ‌کسی به بیمه شدن نیاز نخواهد داشت و همه شما در جاده‌ها با خیال راحت و بدون حادثه رانندگی خواهید کرد! اما اگر اتفاقی رخ داد و به مشاوره یا گزارش خسارت نیاز داشتید، آقای طباطبایی در ایام تعطیلات نیز آماده خدمت‌رسانی به شما عزیزان هستند. پس به یاد داشته باشید که حتی در تعطیلات، وقتی در حال نوشیدن چای و استراحت هستید، آقای طباطبایی در کنار شماست تا در صورت نیاز، شما را از دردسرهای بیمه نجات دهد. برای هرگونه مشاوره یا گزارش خسارت، فقط کافیست با ایشان تماس بگیرید. با آرزوی سلامت و ایمنی برای همه شما عزیزان! ☔️ خسارت برخط بیمه ایران در ایام نوروز ☎️ ۰۹۱۲۵۳۶۶۴۹۶ ☎️ ۰۹۶۶۸

♦️هم‌اکنون بارش برف در محور خوانسار بوئین میاندشت https://eitaa.com/khompich/7725

✨ فرصت عالی برای سرمایه‌گذاری! ✨ فروش زمین در موقعیت ویژه ۴ قطعه زمین با مساحت‌های ۳۰۰ متر مربع و ۴۰۰ متر مربع در خم پیچ اول جاده صفادشت موقعیتی ایده‌آل برای ساخت و ساز یا سرمایه‌گذاری بلندمدت! 📞 برای اطلاعات بیشتر و خرید، همین حالا تماس بگیرید: 09378993027 https://eitaa.com/khompich/7726

♦️۷ سال وحشت؛ حقیقتی ناگفته از عبدالمالک ریگی 🔹تروریستی که در ۷ سال ۴۰۰ نفر را شهید و نزدیک ۸۰۰ نفر را در شرق کشور مجروح کرد؛ نامش را خیلی شنیدیم. 🔹او از پاکستان فرمان جنایت در ایران را می‌داد، در این مستند کوتاه ناگفته‌هایی را خواهید شنید از عبدالمالک ریگی که جنایات دردناکی را انجام داد. 00:01   وقتی جوان دهه شصتی امیر تروریست‌ها شد! 00:51   ریگی در کمین احمدی‌نژاد؛ محافظ به شهادت رسید 01:20   حمله هولناک تروریستی در لباس نیروی انتظامی 03:46   اعترافات دردناک عبدالحمید 04:34   تحرک محرمانه عبدالمالک که لو رفت 05:47   همسایه‌ای که عبدالمالک را تطمیع کرد 06:13   ناگفته‌های مهمی از دستگیری تروریست ۲۶ ساله 07:30   رازی که ریگی فاش کرد 09:03   سی‌دی که احمدی‌نژاد برای اوباما فرستاد 🔹در این ویدئو تصاویر برخی از این جنایت‌ها را خواهید دید. https://eitaa.com/khompich/7727