این خاطره را برای عزیزانی می‌نویسم که بدون هیچ عذر موجهی در هیئت غیبت دارند و فکر می‌کنم شاید این داستان بتونه کمی به دل‌شون بشینه و اهمیت حضور در هیئت رو بیشتر درک کنن. یکی از برادران هیئتی برایم تعریف می‌کرد که یه روز حسابی آماده شده بود که بره هیئت. همه چیز رو از قبل آماده کرده بود: لباس مرتب، شال و کلاه، حتی عطر مخصوص هیئت! اما دقیقا همون موقع که داشت در رو می‌بست، یه مهمون سرزده به خانه‌شون میاد! حالا این برادر ما از اون دسته آدم‌هایی است که خیلی مهمان دوست هست، هم خودش و هم زن و بچه‌ش، ولی خب، چون توفیق اومدن به هیئت ازش سلب شده بود، میگه حسابی حالم گرفته شد. می‌گفت: «آخه وقتی دیدم نمی‌تونم برم هیئت، انگار دنیا روی سرم خراب شد! دلم تو هیئت بود، همونجا که میشه با دوستان و فامیل‌ها دید و بازدید کرد، انرژی گرفت و یه عالمه روحیه برای شروع دوباره روزها و کارهای جدید!» ایشان با ذکر این خاطره می‌فرمود: «واقعا تعجب می‌کنم که چرا بعضی‌ها هیئت مرتب نمی‌رن؟ چه توفیق و سعادتی بالاتر از اینکه هم در مجلس اهل بیت باشی و هم یه دید و بازدید فامیلی کنی؟ هم از اون روحیه خوب می‌گیری که متحول بشی و هم به روح خانواده کمک می‌کنی.» خلاصه اینکه می‌گفت: «عزیزانی که بدون هیچ بهانه‌ای هیئت نمی‌رن، باید بدونن که خودشون دارن یه ضربه به خودشون می‌زنن! چون طبق روایات ما، صله رحم هم عمر رو زیاد می‌کنه، هم بیماری‌ها رو دور می‌کنه!» در نهایت از اون خاطره نتیجه‌گیری می‌کنیم که شرکت در هیئت همیشه یه فرصت عالیه که روح شما رو تازه می‌کنه و زندگی رو شیرین‌تر می‌کنه.

در این تصویر، لحظاتی از شکوه و فداکاری رزمندگان خم‌پیچی در سال‌های آغازین دفاع مقدس به ثبت رسیده است. از راست نشسته ، حاج آقا ماشاالله زین‌الدینی و حاج آقا برات زین‌الدینی ایستاده از سمت راست ،کربلایی آقا سید برات ساجد (مرحوم عمو کریم)، شهید بزرگوار احمد زین‌الدینی و حاج قربانعلی زین‌الدینی حضور دارند. هر کدام از این عزیزان با خون و جان خود از وطن دفاع کردند. یکی از این دلیرمردان در راه خدا به شهادت رسید و دیگران با جانبازی‌های خود افتخار بزرگی برای تاریخ این مرز و بوم آفریدند. یادشان همیشه در دل‌ها زنده است و راهشان همچنان چراغ راه ما خواهد بود