گزارشی تصویری از شب پربرکت میلاد امام رضا علیه‌السلام در جمع گرم و نورانی هیئت خم پیچی‌ها شبی لبریز از شور، محبت و دلتنگی رضوی... تصاویری که دیدید، تنها گوشه‌ای از حال‌وهوای دلنشین این محفل نورانی بود؛ اما جای برخی از عزیزان، در این جمع صمیمی واقعاً خالی بود... امیدواریم در جلسات آینده، زیارت حضور پرمهرتان را در جمع هیئتی‌ها داشته باشیم و کنار هم، دل‌هایمان را به بارگاه سلطان طوس گره بزنیم.

بسم الله الرحمن الرحیم سلام و عرض ادب خدمت همه عزیزان و نور چشم‌های هیئت چند وقت پیش یکی از دوستان هیئتی، البته با آیدی ناشناس در تلگرام، با مهربونی یه نکته‌ای رو مطرح کردن که چرا بعضی شب‌ها به بعضی از عزیزان شرکت‌کننده در هیئت غذای بیشتری داده میشه؟ اون هم جلوی چشم بقیه. چون این سؤال رو قبلاً هم یکی دیگه از عزیزان پرسیده بود، خواستم یه توضیح کوتاه و صمیمی خدمت‌تون عرض کنم؛ شاید اگر کسی ذهنش درگیر شده باشه، جوابش رو بگیره و سوء تفاهمی براش ایجاد نشه ببینید دوستان، بعضی شب‌ها هیئت برای اطعام، بانی داره؛ یعنی یه نفر یا یه خانواده عزیز، کل هزینه غذا رو اون شب تقبل می‌کنن. حالا اگه اون شب غذا اضافه بیاد، طبق ادب و احترام، تصمیم‌گیری درباره غذای اضافه با خود بانیه. بهشون می‌گیم: اگر دوست دارید غذای اضافه رو با خودتون ببرید یا به مهموناتون بدید، کاملاً مختارید. خیلی وقت‌ها مهمون‌هایی که بانی‌ها دعوت می‌کنن، از راه‌های دور میان. شاید اصلاً خم پیچی نباشن. طبیعی‌ست که بانی دلش می‌خواد تا وقتی غذای اضافه هست، اون عزیزان هم بهره‌مند بشن. مثلاً مهمانش رو یه دونه غذای اضافی بهش بده در صورتی که غذا زیاد آمده باشد اما بعضی شب‌ها، مثل شب میلاد امام رضا علیه‌السلام، هیئت بانی خاصی نداره. تو این شب‌ها با سبک گلریزان سفره انداخته میشه؛ یعنی دل‌های مهربون دور هم جمع میشن، هرکسی به اندازه وسعش کمک می‌کنه. شاید ۱۰، ۱۵ یا حتی ۲۰ نفر با هم هزینه غذا رو تأمین می‌کنن. تو این جور مواقع، اگه غذا اضافه بیاد، خادمین ترجیح میدن اون غذا به عزیزانی برسه که توی این کار خیر سهم داشتن. از نگاه ما، احترام گذاشتن به کسی که دلش با هیئته و همراهی کرده، وظیفه‌ست. همونطور که قرآن فرموده: «هل جزاء الإحسان إلا الإحسان» (آیا پاداش نیکی، جز نیکی است؟) خیلی قشنگه وقتی مثلاً یه نفر که برای هیئت ۳ میلیون تومان هزینه کرده، یک یا دو پرس غذا با خودش می‌بره خونه. شاید خانواده‌اش اون شب نتونسته باشن بیان. دیدن این صحنه، حس خوبی بهشون می‌ده. این مطلب یعنی هیئت قدردان محبت و همراهیه. و خب، آیا این کار باعث نمی‌شه که بانی برای دفعات بعدی هم دلگرم‌تر بشه و با اشتیاق بیشتری کمک کنه؟ لازم به ذکره همون شب‌هایی که شما به ظاهر می‌بینید بعضیا با غذای اضافی منزل میرن ,خیلی وقت‌ها پیش آمده خادمین هیئت خودشون غذا نمی‌خورن. یا بعضی شب‌ها غذا کمه یا بعضی از عزیزان درخواست غذا برای خانواده‌شون دارن که حضور ندارن. مثلاً می‌گن: «پسرم نیومده، میشه یه غذا هم براش بدید؟» یا «دخترم مریضه، میشه یه غذا براش ببریم؟» در چنین شرایطی، خادم‌ها با دل و جان از سهم خودشون می‌گذرن. و جالبه بدونید، گاهی لذت نخوردن از لذت خوردن بیشتره، وقتی بدونی دل کسی رو شاد کردی. در مورد پیامی که اون دوست عزیز فرستادن هم باید بگیم: ما برای همه شما عزیزان، یکسان احترام قائلیم. هیچ فرقی بین کسی نیست, که مثلاً به یه نفر غذای اضافه بدیم و به بقیه ندیم ولی بعضی وقت‌ها ممکنه از بیرون، چیزی جور دیگه دیده بشه. اگه از پشت صحنه خبر داشته باشیم، متوجه می‌شیم که نیت‌ها و تصمیم‌ها بر اساس محبت، احترام و حکمت بوده. در هر حال، اگه سؤال یا نکته‌ای بود، با دل و جان آماده شنیدنش هستیم. دل به دل گفتن، بهترین راه برای رفع سوءتفاهمه. از اینکه همیشه کنار ما هستید و دل‌هاتون با هیئته، از صمیم قلب سپاسگزاریم. التماس دعا از همه شما خوبان

با نهایت سپاس و قدردانی از جناب آقای محمود یاوری، فرزند بزرگوار مرحوم قدمعلی یاوری، که با محبت و همدلی، این سه فیلم آخر را با گوشی خود ضبط کرده و در اختیار ما قرار دادند. اقدام ارزشمند ایشان نشان از علاقه‌مندی و همراهی صمیمانه‌شان با این مجموعه دارد. خداوند روح پدر بزرگوارتان را قرین رحمت و آرامش قرار دهد.

امیر مسعود بصائری عزیز، به اقتضای شغل شریفشان,سال‌هاست که همنشین گل‌هاست؛ و مگر می‌شود عمری با گل زندگی کرد و خودت گل نشوی؟ خُلق و خویش، مثل همان گل‌هایی‌ست که می‌فروشد: لطیف، بی‌ادعا و پر از طراوت. هر جا قدم می‌گذارد، عطر مهربانی‌اش در فضا می‌پیچد؛ گویی گل‌ها، خصلت‌هایشان را به او بخشیده‌اند. در میلاد امام رضا علیه‌السلام هم، مثل همیشه گل کاشت؛ با آوردن گل و هدیه دادن به هیات جمع دوستان را معطر کرد و فضای محفل را از جنس بهشت ساخت. این زیبایی‌ها فقط از کسی برمی‌آید که حتی در نبود همسرش، باز هم نام و یاد او را با عشق در دل‌ها زنده نگه می‌دارد. یاد شادروان خانم مریم بصائری گرامی‌باد، که هنوز هم ردّ لبخند و مهرشان در گل‌های هر جلسه پیدا است... از همه همراهان عزیز خواهش می‌کنیم با فرستادن صلواتی، شادی روح آن بانوی مهربان را به جا آورند و برای سلامتی و عزت آقا امیر مسعود دعا کنند.