📌 این ذکرها در طول روز زیاد بگویید.
✔️۱.حَسبُنَاالله وَ نِعمَ الوَکیِل(زمانی استرس واضطراب داری بگو)
✔️۲.لَا اِلَهَ اِلَا اَنت سُبحانَکَ اِنیِ کُنتُ مِنَ الظَالِمیِن(وقتی غمگینی بگو)
✔️۳.وَاُفَوِضُ اَمریِ اِلَی الله اِنَّ اللهَ بَصیرُ بِالعِباد(وقتی حس میکنی دشمن داری و مکر برات داره بگو)
✔️۴.اَستَغفِرُاللهَ رَبیِ وَ اَتُوبُ اِلَیه(جهت گرفتن هر حاجتی و وقتی در کار و زندگی شما گره افتاده بگو)
✔️۵.مَاشَاءاَللّهُ لَا حَولَ وَلَا قُوَه اِلَّا بِالله(وقتی می خواهی از امکانات دنیا بهره ببری بگو)
@khoob1
📌جـواب «نمىدانـم»
الإمام عليّ عليه السلام:
لايَسْتَحْيِيَنَّ أَحَدٌ إِذا سُئِلَ عَمّا لايَعْلَمُ أَنْ يَقُولَ: «لاأَعْلَمُ».
[غررالحكم ج6 ص277]
امام عـلى عليه السلام فرمود: هرگاه از كسى سؤالى شد درباره چيزى كه نمى داند، از گفتن «نمى دانم» خجالت نكشد (و بگويد: نمى دانم).
كليد گنجينه دانشها، «سؤال» است.
پرسيدن نيز، نشانه تواضع و دورى از تكبر و غرور است.
نه انسان «داناى همه چيز» است، و نه بى نياز از «پرسيدن»، پس بايد آنچه را نمى دانيم بپرسيم و اگر از چيزى كه نمى دانيم بپرسند، با شجاعت و فروتنى، بگوييم: «نمى دانم».
كلمه اى كه گفتن آن براى برخى بسيار «سنگين» است و حاضرند در برابر سؤال ديگران هزاران راست و دروغ و آسمان و ريسمان ببافند، ولى يك كلمه «نمى دانم» نگويند، چرا كه مى ترسند به موقعيت آنان لطمه وارد شود، در حالى كه به اشتباه انداختن مردم و جوابهاى حساب نشده و ناپخته، بدتر و زيان بارتر است.
آنكه از گفتن «نمى دانم» شرم دارد، گرفتار نوعى احساس كاذب و فريب دهنده و غرور است، غرورى كه گاهى با مغز، انسان را برزمين مى كوبد!
وقتى همه چيز را نمى دانيم، چرا تلاش كنيم كه خويشتن را داناى همه اسرار و صاحب نظر و مطلع از هر چيز بشناسانيم؟
آيا اين فريب «خود» و فريب «مردم» نيست؟
@khoob1
📌قيامت
⚪️پیامبر اکرم (ص)
🔵لا تَقومُ السّاعةُ حتّى تَمْتَلئَ الأرضُ ظُلما وعُدْوانا ، ثُمّ يخرُجُ رجُلٌ مِن عِترتي فيَملَؤُها قِسْطا وعَدلاًكما مُلِئتْ ظُلما وعُدْوانا.
🔴قيامت بر پا نمىشود تا زمانى كه زمين از ستم و دشمنى آكنده شود، آن گاه مردى از خاندان من قيام مىكند و زمين را، همچنان كه از ظلم و جور آكنده شده، از عدل و داد پر مىكند.
💬كنز العمّال : ٣٨٦٩١
@khoob1
📌ناگفتـنىها
الإمام عليّ عليه السلام:
لا تَرُدَّ عَلَى النّاسِ كُلَّما حَدَّثُوكَ فَكَفى بِذلِكَ حُمْقا.
[غررالحكم ج6 ص281]
امام عـلى عليه السلام فرمود: هر چه را مردم به تو گفتند، به مردم مگو و بر مگردان، كه همين در نادانى و حماقت، كافى است!
«شنيده»هايمان و «خوانده»ها بسيار است، ولى عاقلانه نيست كه بلندگوى تكرار شنيده ها و خوانده ها باشيم، بى آنكه آنچه را «مى گويند» و مى نويسند، به محك بزنيم و بسنجيم و راست و دروغ و صلاح و فساد آن را ارزيابى كنيم.
وقتى بازار «شايعه» داغ است، نقل حرف مردم «شايعه پراكنى» مى شود.
وقتى عده اى نان دروغ مى خورند و كسب تهمت دارند، بازگويى آنچه در گوش ما مى خوانند و در اطرافمان مى پراكنند، گاهى مصداق «نشر اكاذيب» مى شود.
گرچه «دل»، مى خواهد انسان هر چه را شنيد، بگويد و از اين راه براى خود وجهه و عنوانى كسب كند،
ولى «عقل»، فرمان درنگ و تأمل مى دهد. بايد در پالايشگاه ذهن خود، مطالب و شنيده ها را پالايش كنيم، ناسالم ها را دور بريزيم و براى گفتنى ها معيار داشته باشيم.
گاهى رسوايى و بى آبرويى و پشيمانى، محصول و فرايند همين گونه «نقليات» و پراكندن «حرف مردم» است.
راستى... اگر اين روش، ابلهانه نيست، پس چيست
@khoob1
📌. تـكريم خويشـاوندان
الإمام عليّ عليه السلام:
أَكْرِمْ عَشـيرَتَكَ فَاِنـَّهُمْ جـَناحُكَ.
[غررالحكم ج2 ص229]
امام عـلى عليه السلام فرمود: خويشاوندان خود را گرامى بدار، چرا كه آنان بال و پرِ تو هستند.
هيچ كس، غربت و تنهايى و ناتوانى و بى كسى را دوست ندارد.
همه خواستار قدرت و موقعيت و نفوذ و اعتبارند. اين بال و پر «پرواز» و بازوى «توانايى» براى انسان، اقوام و خويشاوندانند كه بودنشان قوّت قلب مى آورد و حمايتشان دلگرم مى سازد.
هر چه به تحكيم رابطه هاى فاميلى بپردازيم و «صله رحم» و رفت و آمد و حرمت نهادن و نيكى كردن و بال و پر دادن به يكديگر در ميان مجموعه يك خانواده و فاميل بيشتر باشد، اعتبار و قدرت و شوكت آنان افزوده مى شود.
نيكى به بستگان، جاى دورى نمى رود.
ثمره احسان و اكرام نسبت به اقوام و عشيره، به خود انسان برمى گردد و آنان را بعنوان يك «پشتوانه» و «تكيه گاه» در هنگامه خطر و مواقع نياز براى ما نگاه مى دارد.
اگر از «خويشان»، خيربه همديگر نرسد و همه بازوى يكديگر نباشند، از بيگانگان و «اغيار» چه انتظارى است؟!...
بال پرواز هم باشيم، نه قيچى بريدن و چيدن بال و پر
@khoob1
📌احـترام از روى تـرس
الإمام عليّ عليه السلام
شَرُّ النّاسِ مَنْ يَتـَّقيهِ النّاسُ مَخافَةَ شَرِّهِ.
[غررالحكم ج4 ص178]
امام عـلى عليه السلام فرمود: بدترين مردم كسى است كه مردم، به خاطر ترس از شرارت و بدى او، پرهيز و احترامش كنند.
از دست و زبان بعضى، خير مى بارد، برخى هم جز گزند و بدى چيزى به مردم نمى رسانند. آن كجا و اين كجا؟
گاهى براى اين كه مزاحم كسى نشويد، سراغشان نمى رويد، يا به خاطر احترام، به او نزديك نمى شويد.
گاهى هم پروا و پرهيز و دورى و گريز، به جهت آن است كه بيم داريد حرف تند، دشنام، بدى، آزار نسبت به شما داشته باشد، بارى بر دوشتان بگذارد، وقت و آرامش و آسايش شما را سلب كند و... از اين گونه علل و عوامل، كه همه «شر» محسوب مى گردد.
مسأله دوجانبه و متقابل است.
گاهى هم ممكن است همين آفات و صدمات، در برخورد و گفتار شما نسبت به ديگران باشد و آنان صلاح خويش را در اين ببينند كه كمتر دور و برشما پيدا شوند و به چشمتان نيايند و سلامت و عافيت را در گريز و پرهيز ببينند.
تا مى توان حوزه اى از «جاذبه» پيرامون خود به وجود آورد، چرا سيم خاردار «دافعه» دور خود بكشيم
@khoob1
2.4M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
🚨امام محمدباقر علیهالسّلام:
گويى مردمى را مىبينم كه در مشرقزمين قيام كردهاند و حقّ را مطالبه مىكنند؛ اما به آنان داده نمىشود و باز مطالبه مىکنند، ولى باز هم به آنان نمىدهند.
و چون وضع را اينگونه ديدند، شمشيرهاى خود را از نيام مىكِشند و در اين زمان، آنچه را طلب كردهاند به آنان مىدهند، اما آن را نمىپذيرند تا اينكه برخيزند و آن را به صاحب (و امام زمان) شما دهند. كشتگان آنان شهيدند. بدانيد كه اگر من آن زمان را درك كنم، جانم را براى صاحب اين امر نگه مىدارم.
📔الغيبة للنعمانيّ ۲۷۳ / ۵۰ عن أبي خالد الكاب
@khoob1
✅ با این ذکر روز قیامت حسرت نمیخوری!
🔹 آیت الله بهجت (ره)
از امام صادق علیهالسلام پرسیدند:
یوم الحسره کدام روز است که خـدا
میفرماید: «بترسان ایشان را از روز
حسرت»
حضرت جـواب دادند: آن روز قیامت
است که حتی نیکوکاران هم حسرت
میخورند که چرا بیشتر نیکی نکردند!
پرسیدند «آیا کسی هست که در آن
روز حسرت نداشته باشد؟» امـام در
پاسـخ فرمودند:
🌱آریشخصیکهدرایندنیامدامصلوات
فرستادهباشد🍃
📚 وسائل الشیعه، ج۷، ص۱۹۸
@khoob1