فاطمیه سال قبل ، دیگه تکرار نمیشه = )

خواب دیدم که شبه ، هوا بارونیه و من توی انقلابم و قطرات بارون رو روی صورتم احساس میکنم موکای داغ دستم به لذتم اضافه میکرد توی خواب : )

ولی خب از اونجایی که یه دانشجوی بدبختم

و خب یک دانشجوی بدبخت تغذیش اینه و کلی ارائه و کار ریخته سرش

= ))))))

دوستام میگفتن هرسال فاطمیه حرف هم نمیزدی نگاهم نمیکردی ، یا کاری نمیکردی اما فضا سنگین بود ، خیلی سنگین انگار که هر لحظه ممکن بود بزنی زیر گریه باید بگم امسال هم..

این فاطمیه یادم میکنید؟ = )

ناراحت کننده‌ست همه میرن هیئت و رزق نصیبشون میشه اما من ، دراز کشیدم و سعی میکنم بخوابم تا حالم بدتر نشه

علی را نمیدانم ما شیعه‌ها چهارده قرن ، بعد از آن ماجرا وقتی در چند تاریخ برای شهادت عزاداری میکنیم به نقل‌های چهل‌وپنج روز و هفتادوپنج روز به اندازه‌ی آخرین شهادت اعتنا نمی‌کنیم نه چون آخری معتبرتر است ، نه! فاطمیه اول انگار حالا مادر هست حالا فقط در بستر افتاده ولی هست ، راه نمی‌رود و فقط اشک می‌ریزد ولی هست ، بسترش خالی نشده ، امید داریم که هنوز ، تا فاطمیه‌ی دوم روزها مانده.. هنوز خانه‌ی مولایمان سر و سامانی دارد هنوز بچه‌ها مادر دارند و علی تنها نیست

اما پناه بر خدا از حالمان در امشب و فردا شب .. که میدانیم هرطور در نظر بگیریم ، دیگر فاطمه فردا از دنیا می‌رود اگر و اما و شاید ندارد.. انگار دیگر امیدمان ناامید میشود ، مادر میرود و این قطعی‌ست مضطر میشویم ، غمگین و نگران.. چهارده قرن گذشته و انسان هنوز برای از دست رفتن فاطمه مضطر میشود به راستی علی آن شب چه کرد؟ آن زمان که مثل ما ، مطمئن شد فاطمه رفتنی‌ست ، آن زمان که امیدش قطع شد چه کرد؟ چهارده قرن گذشته و شیعه هنوز در آخرین شبی که به او گفته‌اند فاطمه فردایش از دنیا می‌رود مضطر میشود علی را نمیدانم..

برای سید ها فاطمیه بسیار سنگین است، تصور یتیم شدن و از دست دادن مادر آنهم بدین صورت بسیار سخت است. بسیار سنگین .. آخ مادرم، چه آمد بر شما پشت در با چهل نفر ؟💔