من بغضِ فروخورده‌ی گلـوی توام . .

با وضو ؛ به نیت سلامتی کسی ؛ و بعد از گریه‌های فراوان کتابت شده مراقبش باشید خیلی عزیزه

این جهان وقتی مرا میفهمد که دیگر از من نسترن روئیده است

بله وقتی مرا میفهمد که دیگر رفته باشم. .

شاید خستگی برای بعضی‌ها صرف یه کلمه باشه اما برای من روزهاییِ که زندگی کردم. .

ای کاش اینطوری نمیشد:) ای کاش چشمام رو میبستم و بازم برمیگشتم به ۸ اسفند

تجربه‌نشون‌داده‌دشمن‌اگر‌بخواد ضربه‌ای‌بزنه، با‌ترور‌شروع‌میکنه‌. قطعا‌که‌خیره. ولی‌‌‌بیاید‌به‌رسم‌شب‌های‌‌اول‌ امشب‌هممون‌یه‌سوره‌فتح‌بخونیم* [ خیلی‌وقت‌نمیگیره‌ازتون، ولی‌‌سد‌نوری‌ بزرگی‌ایجادمیکنه ]

هرچه آیینه به توصیف تو جان کند، نشد ؛ آه! تصویر تو هرگز به تو مانند نشد ..

دوستت دارم به اندازۀ غمی که به دوش میکشم. .

دلم میخواست که از این روزها بیشتر بنویسم که به یادگار بمونه اما فی‌الحال احساسات متناقضی رو تجربه میکنم و نمی‌دونم که در وصف احساسات به هم ریخته چی بنویسم که روا باشه اما در همه‌ی شلوغی و ناراحتی‌ها یه اسم زنده نگه‌م میداره " دخترم"

عصر جمعه / خونه خاله / صدای گوش‌نوازِ گرامافون/شله زردهای یهویی / درخت گوجه سبز / عاری از گرفتگی جمعه. .