اگه روابط انسانی انقد پیچیده نبود بهت زنگ میزدم و میگفتم که چقد بهت نیاز دارم .

به وقت ۲۱ بهمن ؛ روز برفی/یخ‌زدن بینی و سر انگشت/برف بازی/چادر خیس/چایی

دزدکی سراغ کتاب‌هایم رفته بود... تا مرا از طریق جملاتی که زیرشان خط کشیده بودم بشناسد. : )

امّا عزیزم من اگر گاهی در پیله‌ی سکوت می‌پیچم و با یک فنجان چای گوشه‌یِ اتاق کز می‌کنم، اگر لایِ فریادهای خاموش خودم چنبره می‌زنم و از همان اندک ارتباطم با دنیای بیرون هم فرار می‌کنم، بی‌شک چیزی میان گلویم سنگینی می‌کند. اگر دیدی لایِ کلمات گم شد‌ه‌ام و رویِ سطح اقیانوسِ وهم قدم بر می‌دارم در آغوشم بگیر و سکوتم را ببوس. زیرا هیچ‌کس جز تو نمی‌تواند التهابِ درونم را تسکین دهد و از میانِ مرگ بیرونم بکشد. : )

سکوتم را ببوس..

عزیزان ، دوستان ، همراهان بنده اصلا رضایت ندارم اگر از روی نوشته‌ها ، عکس و ویدیو‌های این چنل کپی کنید و توی گروه و کانال و یا حتی توی اپلیکیشن دیگه‌ای استفاده کنید🙏🏻 اگر ببینم به شدت آزرده میشم ، ممنون میشم رعایت کنید

اینکه به هر بهونه‌ای راهم رو کج میکنم سمت انقلاب و توی کتاب‌فروشی ها میگردم و کتاب‌هارو لمس میکنم در آخر اون پیراشکی‌های خوشمزه‌ی انقلاب رو میخورم و خوشحال و خندان سوار مترو میشم و برمی‌گردم خیلی خوبه *البته اگه بی‌پولی و گریه بابتش رو در نظر نگیریم

در نهایت یکی از کلیه‌هام رو میفروشم و کتاب‌فروشی میزنم

یار و یاور همیشگی من: قهوه

«می‌ترسم بمیرم و تو را نبینم مواظبِ چشمانت باش ، مبادا نبودنم چشمانت را پژمرده کند و می‌ترسم بی‌آنکه ببوسمت بروم.. میدانی که چقدر دوستت دارم.. گونه‌ات را بر خاکم بگذار؛ و چون خاکسپاریم تمام شد، فقط بگو دوستت دارم... که "دوستت دارمت" برایم خیرات آخرت برسد.»