حال این روزام رو می‌شه تو همین شعر ابتهاج خلاصه کرد؛ نمی‌دانم چه می‌خواهم بگویم، غمی در استخوانم می‌گدازد.

أرح کُلَ قَلبٍ لایَعلمُ بوَجعها إلا أنت. «آرام کن هر قلبی را که جز تو کسی به دردش آگاه نیست.»

:)))

میدونید همیشه یه قانونی توی زندگی وجود داره "هیچوقت دونفر همزمان به اندازه مساوی همدیگه‌رو دوست نداشتن" مثلا تو کلی با خودت کلنجار میری ، شبها اشک میریزی ، ورق ورق قرص‌های دولوکستین و سیتالوپرام و.. استفاده میکنی که فقط فراموشش کنی و برگردی به سابق وقتی که موفق شدی اون کم‌کم انگار چشماش باز میشه اما خب فایده‌ای نداره قدر همدیگه رو بدونید تا دیر نشده*

ناصحم گفت به جز غم چه هنر دارد عشق؟ گفتم ای خواجۀ عاقل؛ هنری بهتر از این؟

"این صبرِ ما کفاف به غم‌ها نمی‌دهد."

تو همان چایِ تلخ بمان، کسی که چای دوست داشته باشد؛ با خودش قند می‌آورد.

کاش من فقط تو را داشته باشم و خدا هی بپرسد: دیگر چه؟ بگویم: هیچی همین کافیست!

رفت و از گریه‌ی طوفانی‌ام اندیشه نکرد چه دلی داشت خدایا که به دریا زد و رفت..

گفت:تمام احتیاج من در دو کلمه خلاصه می‌شود: آدمِ امن.

دیدید وقتی یه بچه زمین میخوره چطوری با گریه به سمت عزیزش می‌ره و گریه میکنه؟ زمین خوردم حسین ، بغلم کن:)