_

داشتم به این فکر میکردم که چقدر ما آدما گاهی در حق خودمون و همدیگه ناخواسته ظلم میکنیم. کی میدونه فردا مرده‌س یا زنده؟ چرا تا زنده ایم به بقیه اونجوری که باید اهمیت نمیدیم؟ چرا گاهاً پدر مادرو از خودمون میرنجونیم؟ چرا با اینکه میشه با یه آهنگ یا یه احوال پرسی ساده دل آدمارو شاد کرد و اونارو به زندگی دلگرم کرد ازشون دریغ میکنیم؟ گاهی همین جزئیات کوچیک و ساده میتونه روز آدمارو بسازه.. دارم به این فکر میکنم که اگه دیگه صبح از خواب پا نشدم، چقدر حسرت این محبت هایی که از بقیه دریغ کردم قراره رو‌دلم بمونه؟

خستم.

خیلی تنهام

چرا هیشکی باهام دوست نمیشه؟

فکنم دیگه باطری اجتماعی بودنم تموم شده.

دلم نمیخواد با کسی ارتباط بگیرم و آدم جدیدی وارد زندگیم بشه ولی باز از تنهایی رنج میبرم.

میخوام برم آموزش گریه کنم تا زنگ بزنن به مامانم بیاد دنبالم منو ببره خونه.

استاد عمومی مارو سرکار گذاشته و هنوز نیومده🤡