هیچ‌ میلی در من شدیدتر از میل به خواب نیست. پناه بردن به پشتِ پلک ها و نیستیِ موقت.

روزِ سی و دوم؛

حکایت ماهایی که پشت کانال‌ها و صفحات مجازیم حکایت تلخ و دردناکیه. مثلا انتقال امید و حال خوب رو وظیفه خودمون میدونیم و خیلی وقت‌ها حتی زمانی که خودمون تو اوج درد بودیم سعی کردیم بخندونیم یا با چاشنی لبخند اثر مثبتی در جهان خلق کنیم اما مسئله اینجاست که همه اهل شنا در عمق مطالب نیستن و به سطحی‌ترین برداشت‌ها کفایت میکنن. مثلا؟ چقدر فلانی خوشبخته. لابد فلانی مشکلی تو زندگیش نداره. فلانی موفقه، دست نیافتنیه، خاصه، اینجوریه، اونجوریه و… و این برداشت‌ها باعث میشه اون هدفی که صاحب کانال دنبالشه محقق نشه و احساسات بدی که بهش منتقل میشه باعث شه دلش نخواد ادامه بده. گاهی هم فراتر میره و افرادی پیدا میشن که بنا رو بر حسادت میذارن. شاید تعداد این افراد قدری کم باشه که بشه نادیده‌شون گرفت، اما حجم احساسات منفی که در درون خودشون و جهان ملک و ملکوت خدا تولید میکنن نادیده‌گرفتنی نیست. القصه بیاید عادت کنیم ظاهر رو نبینیم. با عکس‌ها قضاوت نکنیم. با نوشته‌ها تصورات مثبت و منفی نسازیم. نوشته‌ها حاصل افکار یک انسان‌اند اما مساوی شخصیت یا احوالاتش نیستند. عکس‌ها مخلوق دست عکاس‌هان اما سند خوشبختی و حال خوب کسی نیستند. بیاید با خودمون تمرین کنیم اگر احساس کردیم کسی چیزی داره که ما نداریم، حتی نگیم خوش به حالت، چون علمای اخلاق میگن در این جمله ذره‌ای حسرته که یعنی کاش تو نداشته باشی و من داشته باشم. بگیم هنیئا لک، گوارای وجودت. گوارای روحت. برای هم خوب بخوایم، نیات آدم‌ها رو به احسن النیات تعبیر کنیم اما گمان نکنیم بقیه در احسن الحال‌اند و ما نه! در پایان اگر احساس کردیم جایی در زندگی کسی نقطه عطفی، زیبایی و حال خوبی حس می‌کنیم زیرلب لاحول ولا قوه الا بالله بگیم. این اهل استعاذه بودن سراسر نور و برکته و ما و اطرافیان رو از انرژی‌های ظلمانی و اتفاقات ناگوار دور میکنه. _مترصدنوشت_

یو یو

دوست دارم به اون زمانی برگردم که هنوز هیچ‌کدوم گوشی نداشتیم و هرشب با دوستام به خونه‌ی هم دیگه زنگ میزدیم و مشقای فردارو به هم یاد آوردی میکردیم و شب های امتحان پشت گوشی واسه هم دیگه علوم توضیح میدادیم و معتقد بودیم اینجوری بهتر میره تو ذهنمون:)

شاید دختر مورد علاقه‌ی کسی نباشم ولی قطعا دلقک مورد علاقه‌ی یکسری هستم😔

برای دایناسور کوچولو یه خواهر پیدا شده💘

مرا جوری در آغوش بگیر که انگار فردا می‌میرم؛ و فردا چطور؟ جوری در آغوشم بگیر که انگار از مرگ بازگشته ام.

نمیدونم چطوری بگم ولی شنبه ها واسه من از یکشنبه شروع میشه.

روزِ سی و سوم؛

تنها چیزی که هیچ‌وقت کافی نیست، خوابه.

یه آبرسان و یه فوم شستشو گرفتم شد ۴۰۰ تومن. همونارو الان توسایتا دیدم ۱۰۰ تومن ارزونتر:)) الان یه حالی‌ام انگار شکست عشقی خوردم💔