شده آیا که غمی گوشه قلبت باشد به سرت باز بریزند غم دنیایی را ؟!

‌من از خودم هم خسته شده‌ام، حوصله‌ام را از دست داده‌ام، دلم دارد میپوسد، چه تنهایی عجیبی. پدر خیال می کرد؛ آدم وقتی درحجره‌ی خودش تنها باشد تنهاست؛ نمیدانست که تنهایی را فقط در میان ‌جمع‌ میشود حس کرد.

«زندگی»؛ بی تفاوت ترین جریانی است که در حالِ تجربه‌اش هستیم.

انسان ها رنج می‌دهند و زندگی رنج است.

-

حال مرا دید و کمی آهسته تر رفت با من مدارا کردنش را دوست دارم...

روی هر سینه سری گریه کند وقت وداع سر من وقت وداع گوشه دیوار گریست.

ندادی‌ مهلتم‌ حتی‌ بگویم‌ من‌ خداحافظ که‌ حافظ‌ در گلو ماند و‌ چه‌ گریه‌ با‌ خدا‌ کردم...

-

گریه هم بر غمِ این فاصله مرهم نشود مثلِ یک قهوه که از تلخی آن کم نشود

در من انگار کسی در پی انکار من است .

شب ها می آمدند، به در محکم میکوبیدند! مجبور بود در کلبه ذهنِ خودش را باز کند واگر نه بر سرش آوار میشدند؛ افکار، میآمدند و تا صبح در کلبه ی ذهن او بودند...