+نباید این چیزها ثبت بشه یا شنیده بشه. من زیادی عمیق، زیادی جزئی نگر و زیادی عاشقم. همه این ویژگی ها میشه یک آدم که دیر دل میبنده. وقتی ببنده همه نگاهش به اونه و خیلی دیر دل میکنه... #دیالوگ

میگم بهت #شاید

شاید یک روز همه چیزو گذاشتم کنار و محکم و طولانی بغلت کردم. شاید سرمو گذاشتم روی شونت و گریه کردم:) #شاید

مردمو نامزدشون با صبح بخیر بیدار میکنه برن گردش. منو دوستم ۵۰۰بار زنگ میزنه تا پاشم درس بخونم ^_^ #بمونه

حقیقتاً نجات دهنده توی آینه مدت زیادی که داره گریه میکنه.... #هعی

تنها جایی که دارم:) #حقیقتاً

تا حالا از این زاویه نگاه نکرده بودم:) #چیزی_مثل_امید

شده یک خوراکی رو دیده باشی بگی وای چقدر قشنگه، حتما خوشمزس. بعد بخوری ببینی مزه علف میده؟ بعضی آدما اینجورین میتونیم بهشون بگیم آدمای ماچایی o(^-^o)(o^-^)o #بعله

گمونم واقعی اونه که ورژن مودی، بد اخلاق، اخمو، بیتربیت، غمگینت رو دیده. وگرنه خوش اخلاق مهربون خوش خنده که ویترین همه مونه. #حقیقتاً

تراوشات ذهنم وقتی درس میخونم میتونه ارومیه رو احیا کنه. #حقیقتاً

کاری به متن روی ویدیو ندارم ولی وایب خوبی میده. صداش، لحنش، اکت های کسی که بلده آدم روبروشو. و گمونم قراره این آدمها رو تا ابد توی فیلم ها ببینیم...

امروز اون روزه. روزی که مدت ها فکر میکردم متفاوت باشه. قشنگ باشه. بزرگ باشه و خیلی شاد اما... ۱۸سالگی. وقتی ده ساله بودم و با ماشین حساب سالی که به ۱۸میرسیدم را حساب میکردم. هرگز فکرش را نمیکردم که در بهار ۱۸سالگیم انقدر اندوهگین و داغ دیده باشم. هفده سالگی سختی داشتم. اشک های بسیار، روزهای سخت، دردهای فراوان اما چه بگویم از داغ عزیزان؟ چگونه لبخند بزنم از تولدم در حالی که روی مزار هموطنانم این روز را تاریخ شهادت میزنند. چه بگویم از ۱۸سالگی که رهبری عزیز را ندارد؟ امروز در ۱۸سالگی ام میان کتاب های تست نشسته ام و به آینده فکر میکنم. مائده ی آرمانی درونم دوست داشت در ۱۸سالگی شهید شود. دوست داشت عدد پایانی اش مثل مادرش زهرا باشد. اما گرچه غم ها فراوان است و غیبت ها آزار دهنده اما به لطف حضرت بینهایت در کنار اندک کسانی که هستند لبخند میزنم. با هر جان کندنی از این مرحله عبور میکنم. چرا که ما نخلیم تا سر نرود جان ندهیم. با زخم هایم ۱۸سالگی را آغاز میکنم.... بسمﷲالرحمن الرحیم #یادم_بمونه