زیستن در میانِ جماعتی که نوبتی باهم
تماس میگیرند ، نوبتی به دیدار یکدیگر
میروند و حتی نوبتی عشق میورزند ،
به خودیِخود رنجِ بسیار بزرگیست .
جدیدا؛
یاد گرفتم به جای اعتراض بابت کار یکی که ناراحتم میکنه..
چند ساعت یا حتی چند دقیقه
سکوت کنم،ناپدید بشم،
در معرض حرف زدن،دیده شدن؛
نباشم!
تا خودمو آماده ی تظاهر به ناراحت نبودن بکنم
و گاهی تکه های خرد شدمو جمع کنم...
نمیدونم ولی حس میکنم با این کارم
شاید خودم بیشتر داغون بشم..
ولی حداقل طرف مقابل بابت کارش
حس بدی نمیگیره...
(البته اگر براشون مهم باشه)
یه ساعته داره مینویسم
پاک میکنم
مینویسم پاک میکنم..
آخر هم به این نتیجه رسیدم
وقتی گفتن و نگفتنش فرقی نداره
هیچ کسم به کتفشم نیست..
چرا بگم..؟