. | سخنرانی سید حسن نصرالله، دبیر کل حزب‌الله لبنان به مناسبت مراسم عاشورایی در روز عاشورا حال ما امروز دقیقا حال یاران امام حسین(ع) است که امام اجازه رفتن داد اما باقی ماندند و حمایت کردند. ما مانده ایم و از مسئولیت شانه خالی نکرده ایم به همین دلیل خانه هایمان ویران می شود و هر روز شهید و جانباز می دهیم. یا اباعبدالله به شما عرض میکنم: اگر کشته شوم و دوباره زنده شوم و هزار بار این اتفاق برایم اتفاق افتد، تو را رها نمی کنم و از کربلای امروز و یاری مظلومان دست بر نمی دارم. ما از مرگ نمی ترسیم و در مسیر ساختن پیروزی های پی در پی با قدرت حرکت می کنیم. ما فرزندان زینب(س) و زین العابدین(ع) هستیم که در مجلس عبید الله به او گفتند: ما را از مرگ می ترسانی؟! ما این راه را ادامه می دهیم در حالیکه چشمانمان به قدس خیره شده است. ما بار دیگر بیعت خود را با امام حسین(ع)، حضرت صاحب الزمان(عج) و جانشین بر حق ایشان حضرت آیت الله خامنه ای تجدید می کنیم. ما از جنگ نمی ترسیم زیرا آخرین چیزی که جنگ برایمان می آورد، مرگ یا شهادت است و ما از مردن، ترسی نداریم. @nasrollah_info @koookhak

. آه از غم‌هایی که نو به نو تازه می‌شوند... @koookhak

. به کسانی که افتادن ما را انتظار می‌کشند، بگویید؛ ایستادگی ما از عمرهای آنان طولانی‌تر است. @koookhak

. کسانی بیش‌تر می‌کشتند که بیش‌تر می‌ترسیدند... #سرگذشت‌استعمار @koookhak

. تشییع باشکوه پیکر شهیدالقدس، امروز در آغوش مردم ایران، یک بار دیگر زد زیر میز همه‌ی دوگانه‌‌های جعلی و دوگانه‌‌های اصیل را بالا آورد. دوگانه‌هایی که امام روح الله یادمان داد. فقر و غنا، استضعاف و استکبار و... . وقتی می‌گوییم بکشید ما را ملت ما بیدارتر می‌شود، یعنی همین! یعنی خون شهید، چشم دشمن‌ها را کور می‌کند و چشم روشنی دوستان می‌شود. تو خیال کن یک مشت آب خنک وسط چله تابستان که دوست و دشمن، هرکدام را یک جور می‌نشاند جای خودش. خبرنگار اسراییلی گفته بود، هرجای دیگر کشته می‌شد؛ این‌طور گرامی داشته نمی‌شد. #هنیئا‌لک‌یاهنیه #سنصلی‌فی‌القدس @koookhak

. اولین بار که قاب‌ عکس سید حسن و حاج عماد را روی دیوار خانه‌مان دید، با خنده گفت:« حالا قاب‌های دیگه‌ات یه چیزی. این‌ها که مال یک کشور دیگه‌ان میخوای چیکار؟» لبخندی زدم و گفتم:« چه فرقی می‌کنه جنس همه‌شون یکیه. جنس خوب هرجا باشه باید روی چشم بذاری.» امروز صبح بهم زنگ زد. بغض توی صدایش را ازم قایم می‌کرد. مثل توپی که پشت سرت این دست و آن دست کنی. گفتم:«چی شده سر صبحی بیداری؟قانون پنج‌شنبه های لنگ ظهری رو شکستی؟» صدایش را صاف کرد و گفت:« دارم میرم یه جایی. دارن جنس خوب پخش می‌کنن گفتم تموم نشه.» گفتم:« معما طرح می‌کنی سر صبح؟» خندید و گفت:«قاب عکس‌های خونه‌ات یادته. جنس خوب بعدی رو خودم برات میارم.» انگار یکی قلبم را فشار داد و آبش را ریخت تو چشم‌هام. یادت نره چند قدم هم برای من برداری... @koookhak

. 🇵🇸 فَلْيَضْحَكُوا قَلِيلًا وَلْيَبْكُوا كَثِيرًا جَزَاءً بِمَا كَانُوا يَكْسِبُونَ. اکنون آنها باید خنده کم و گریه بسیار کنند به کیفر اعمالی که می‌کردند. توبه۸۲ @koookhak

. 🇮🇷 دختران ایران به مناسبت این پیروزی خجسته، ما هم مژده تولد کتاب دختران ایران رو میدیم. بزودی إن شاءالله، داستانْ روایت‌هایی از دختران ایران در عرصه‌های مختلف. #ناهید‌کیانی @koookhak

. وقتی توی روضه زیر لب می‌گفتیم:«لا یوم کیومک یا اباعبدالله علیه السلام» گمان نمی‌کردیم جنایت‌کارهای عالم، کار را به جایی برسانند که هر روز یک پرده از عاشورا جلوی چشممان رژه برود. امروز، به وقت شهادت دخترت رقیه سلام الله علیها، صدها دختر جلوی چشم اهل خانه و جهان پر پر شدند. قتل و عام مدرسه تابعین #به‌‌وقت‌مقتل‌ @koookhak

. استرس‌هاش شب بیداری‌هاش تاریخ تحویل پروژه که از آن‌چه فک می‌کنی بهت نزدیک و نزدیک‌تر میشه رفت و برگشت‌ها سر و کله زدن با ارزیاب‌ها مهم تر این که از پسش برمیای یا نه نکنه شرمنده‌اش بشی چه جوری اون دنیا چشمت بیفته تو چشمش و کلی فکر و خیال ریز و درشت دیگه، گاهی می‌ندازه تو سرت که دیگه نیای طرف چنین بارهای سنگینی... ولی وقتی شب سرت رو می‌ذاری رو بالشت و به روزت فک می‌کنی که همه لحظاتش با یک زندگی از جنس شهادت گذشته، انگار یکی نبات زعفرونی می‌چرخونه ته دلت. امشب رسیدم به نوشتن فصل شهادت. بیش‌تر از هفت هشت خط نتونستم برم جلو. پرده اشک مدام آویزون می‌شد جلو چشمم و اجازه دیدن صفحه رو بهم نمی‌داد. امشب بین معرکه شهادت یک مرد، زنی رو دیدم که پله‌های شهادت شوهرش رو یکی یکی ساخت. در زمانه‌ای که آن‌طور شهادتی مد نبود... #شهید‌رضا‌دامرودی #اولین‌مدافع‌حرم‌سبزواری @koookhak

. ای تنِ بی سرِ سرور، چه قیامت کردی... #اربعین @koookhak

. برای این مسیر خون ها ریخته شده. قبل از صدام این راه باز بود و برو بیا داشت. موکب کم بود، اما قبایل می آمدند و زوار را با خود می بردند خانه هایشان. مضیف هایی ساخته بودند و مهمان داری می کردند. معروف بود که اگر دعوتشان را رد می کردی یک جاهایی شمشیر می کشیدند و زائر را به زور پذیرایی می کردند. آن همه شوکت و شکوه نمی دانم چه شد که با خروج این صدامی های ملعون، ممنوع شد. اگر کسی پیاده راهی کربلا می شد سر و کارش با استخبارات بود و شکنجه و اعدام... اما این مسیر تعطیل نشد. شیعیان و محبان، شبانه سفر می کردند. از بی راهه می رفتند. مردم قبایل هم پناهشان می دادند. توی مسیر با سنگ نشانه می گذاشتند؛ یک نشان... عکس:میلاد اسلام زاده #بریده‌کتاب #اربعین‌طوبی @koookhak